รักล้นใจ นายสุดหล่อ

ใบบัวออกมาจากห้องสัมภาษณ์งาน เธอเดินออกมาหน้าห้อง เมยเห็นใบบัวออกมาแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องที่มีผู้บริหารที่สัมภาษณ์ใบบัวเมื่อสักครู่ เธอเข้าไปในห้องสักครู่เดียวจึงเดินออกมาหาใบบัว

“น้องใบบัวคะ ยินดีด้วยนะคะ สัมภาษณ์งานผ่านค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเอาเอกสารที่น้องใบบัวต้องเตรียมมาให้พี่ในวันพรุ่งนี้นะคะแล้ววันจันทร์ อาทิตย์หน้าเจอกันวันทำงานค่ะ”

เมยอธิบายสิ่งที่ใบบัวต้องเตรียมทั้งหมด

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่เมย”

“จ๊ะ ตั้งใจทำงาน ทำงานให้สนุกนะจ๊ะ”

“ค่ะ”

ใบบัวขอตัวกลับบ้าน เพื่อจัดเตรียมเอกสาร ที่เมย๻้๵๹๠า๱ ใบบัวเดินออกมาหน้าอาคารแล้วเธอคิดว่าที่นี่ก็น่าจะสนุกไม่ใช่น้อย เธอไม่เบื่ออีกแล้ว ๰่๥๹ปิดเทอมนี้

เช้าวันรุ่งขึ้นใบบัวรีบวิ่งไปหาพัตเตอร์ขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากคอนโด พัตเตอร์หยุดเดิน แล้วมองดูใบบัว ซึ่งในมือเธอกำลังถือปิ่นโตของเขา แล้วก็กระเป๋าของเธอวิ่งมาหาเขาแล้ว

“คุณพัตเตอร์”

เธอเดินมาด้วยอาการเหนื่อยหอบยื่นปิ่นโตให้เขา เขารับไป

“คราวหลังใบบัว ไม่ต้องเอามาให้ผมแล้วก็ได้ครับ”

หลังจากที่พัตเตอร์พูดชื่อเธอออกมา จากที่ยิ้มอยู่แล้วก็ยิ้มหนักเข้ากว่าเดิมอีก

“คุณพัตเตอร์คะ ใบบัวเต็มใจค่ะ ขอให้ใบบัวได้ทำเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องเรียกคุณก็ได้ครับ เปลี่ยนเป็๞เรียกพี่จะดีกว่า”

ใบบัวได้ยินดังนั้น เธอก็เม้มปากยิ้มเขินอาย

“ค่ะ พี่พัตเตอร์ ใบบัวขอทำให้นะคะ”

พัตเตอร์มองมาตรงๆที่ใบหน้าของใบบัวมันทำให้ใบบัวยิ่งเขินอายเข้าไปอีก

“ครับ น้องใบบัว”

พัตเตอร์ยิ้ม ใบบัวก็ยิ้ม

“จะสายแล้วนะคะพี่พัตเตอร์ ตั้งใจทำงานนะคะ”

ใบบัวโบกมือลา พัตเตอร์พยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วเดินไปขึ้นรถทำงานเหมือนทุกวัน

ภูผาก็เดินเข้ามาหา

“ไม่ขอติดรถเขาไปด้วยล่ะ ไหนๆก็ทางเดียวกันแล้ว”

“ภูผา นายนี่นะ”

“เดี๋ยวฉันก็ไปทำงานเหมือนกัน ไปกับฉันละกันนะเธอ ฉันผ่าน”

“ก็ดีนะ”

ใบบัวแยกเขี้ยวใส่ภูผา เขาคิดว่ากับเขาใบบัวมักจะทำหน้าแบบนี้ไม่เหมือนนายพัตเตอร์หรอก ที่ยิ้มเป็๲แป๊ะยิ้ม ม้วนตัวจะเป็๲เกลียวเพราะความเขินอาย!

เธอมาถึงหน้าตึกที่ทำงานของพัตเตอร์แล้ว ภูผาขับรถบิ๊กไบค์แว้นมาส่งเธอ เธอลงจากรถแล้วส่งหมวกกัน น็อคคืนเขา

“ขอบใจมากนะนายภูผา”

“ฉันพี่เธอนะ น้องใบบัว ไปได้แล้ว กลับบ้านดีๆล่ะ”

“ตามนั้น”

ใบบัวไม่สนใจเธอเดินมาเฉยๆ ทำท่าทางท้าทายให้เขาต้องหมันไส้

“ถ้ากลับไม่ได้โทรหาฉันนะ”

“ทำอย่างกับจะมารับฉันอย่างนั้นแหละ”

“ใช่น่ะสิ”

“ใจดีจริง ไปเลยนายอ่ะไปได้แล้ว พี่ภูผา”

เธอไม่สนใจเขาอีกแล้วเดินขึ้นตึกเข้าไปแล้ว เขาเห็นดังนั้นจึงขับรถไปทำงานได้

นะโมผู้ซึ่งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต้องตาค้างเพราะว่า น้องใบบัวมีกิ๊ก!! แล้วที่เอาปิ่นโตมาให้พัตเตอร์ได้ก็คงเป็๲หนุ่มบิ๊กไบค์คนนั้นมาส่งเฮ้ย ยอมไม่ได้ เพื่อนกู เฮ้ย จะไม่ยอมให้เพื่อนรักของเขาโดนสวมเขาเด็ดขาด เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงรีบเดินขึ้นไปขึ้นตึกไปหาเพื่อนรักทันที

ใบบัวเดินขึ้นไปก็บังเอิญเจอพัตเตอร์ที่หน้าลิฟท์พอดี เธอจึงคิดว่ามาทีหลังแต่ดันได้เจอกัน เพราะบิ๊กไบค์นายพี่ภูผาแน่เลยที่ทำให้เธอถึงไวทันเขาขนาดนี้ใบบัวทำตัวไม่ถูก เธอจึงทำได้แค่มองหน้าเฉยๆ ส่วนเขาก็มองตอบเช่นกัน ลิฟท์มาพอดีเขาเดินเข้าไป ฉันก็เดินเข้าไปด้วย ในลิฟท์คนเยอะมากเบียดกันแทบหายใจไม่ออก เขาดึงตัวฉันเข้ามาใกล้การกระทำนี้ มันทำให้ใจของฉันสั่นไหวเหลือเกิน เขากันฉันไม่ให้โดนคนอื่นมันทำให้ฉันรู้สึกดีมากจนลืมไปว่าต้องขึ้นชั้นไหน

“น้องใบบัว ขึ้นชั้นไหนครับ”

เธอยังเคลิ้มกับหน้าตาเขา จนไม่ได้ยินสิ่งที่เขาถาม

“น้องใบบัว”

เธอสะดุ้ง เพราะเขาสะกิดแขน

“ค่ะ พี่พัตเตอร์”

“น้องใบบัวขึ้นชั้นไหนครับ จะถึงชั้นพี่แล้วนะ”

“ชั้นสามสิบสองค่ะ”

เธอบอกเขา เขาจึงเอื้อมมือไปกดให้ เธอหันไปมองตอนนี้อยู่ชั้นสามสิบแล้ว เหลืออีกสองชั้น พัตเตอร์ขอทางให้เธอเธอจึงเดินออกมาได้อย่างสะดวกมากขึ้น พอลิฟท์ปิด แต่ไออุ่นที่ได้อยู่ใกล้เขาเมื่อสักครู่ยังอยู่เลย เธอยิ้มเขิน

นะโมเข้าไปถึงห้องทำงานชั้นสามสิบห้าด้วยอาการร้อนรน ใครถามอะไรเขาไม่สนใจ ทุกคนจึงแปลกใจว่าเขาเป็๲อะไร เพราะปกติแล้ว เขาเองจะเป็๲ฝ่าย ทักทายทุกคนโดยที่ไม่มีใครทักทายทันเขาได้สักคนเดียว แต่วันนี้ผิดแปลกออกไป

นะโมเดินตรงมาถึงหน้าโต๊ะพัตเตอร์ ซึ่งเขากำลังนั่งทำงานอยู่พอดี นะโมมองไปที่ปิ่นโตของน้องใบบัวแล้วยิ่งเจ็บใจแทนเพื่อนของเขา

“พัตเตอร์”

นะโมท้าวสะเอว สีหน้าดูโกรธเต็มที่ ซึ่งพัตเตอร์ไม่เคยเห็นมาก่อนจึงทำให้เขาต้องหยุดทำงานแล้วตั้งใจมองเพื่อนเขา

“น้องใบบัวมีกิ๊ก”

นะโมมองเพื่อนของเขา ซึ่งยังมีสีหน้าปกติเช่นเดิม

“นี่ นายพัตเตอร์ นายไม่หึง ไม่โกรธ บ้างเลยเหรอวะ น้องใบบัวมีกิ๊กนะเว้ย ทำอะไรสักหน่อยสิวะ”

พัตเตอร์หันไปนั่งทำงานดังเดิม นิ้วมือกดคีย์บอร์ดแล้วดูไปที่หน้าจอคอม

“จะให้ฉันรู้สึกอะไร ก็ในเมื่อน้องใบบัวเขาไม่ใช่แฟนฉัน”

“อ้าว เฮ้ย จริงเหรอวะ แล้วไอ้ปิ่นโตนี่ล่ะ”

นะโมชี้ไปที่ปิ่นโต ด้วยความสงสัย

“เขาทำปิ่นโตมาให้ฉัน เพราะฉันเคยช่วยชีวิตเขาไว้”

“พีคว่ะ ใช่เหรอวะ ช่วยชีวิต ต้องใส่ใจทำอาหารให้ทุกเช้าแบบนี้เลยเหรอเป็๲ไปได้ยังไงวะ”