LEGEND DF THE BULLET (ตำนานกระสุน)

ลีโอปลดสัมภาระทุกอย่างออกวางไว้กับพื้น

“เอานี่ น้ำดื่มซะก่อน”

เขาเอากระติกน้ำไปให้ชาร์ลอตต์

และกลับไปเปิดกระเป๋า เอา๷๹ะ๱ุ๞ที่เก็บไว้ออกมา

ลีโอปลดปืนที่ใช้ยิงออก และถอดดู๠๱ะ๼ุ๲ที่บรรจุภายในว่าเหลือเท่าไหร่

“ช่วยเธอ ฉันเสีย๷๹ะ๱ุ๞ไปเยอะเลย”

ลีโอมองไปที่ชาร์ลอตต์

“ฉันคิดว่านาย ไปแล้วซะอีก”

“ใช่... ฉันไปแล้ว แต่ก็เจอไอ้พวกเศษสวะพวกนี้ซะก่อน

มันกำลังจะผ่านทางนี้ ก็เลยคิดว่า ยัยบ้าอย่างเธอ

คงจะยังนั่งอยู่ตรงนี่รอให้คนอื่นมาหาแน่

ฉันก็เลยตามพวกมันมา แล้วก็เห็นยัยบ้าอย่างเธอ ยังคงนั่งอยู่...”

“….”

ชาร์ลอตต์ได้แต่นั่งนิ่ง

“เห่อ... ช่างมันเถอะ เ๱ื่๵๹มันผ่านไปแล้ว”

ลีโอหันกลับมาใส่๷๹ะ๱ุ๞เข้าไปในแม็กปืนต่อ

แกรกๆ ๆ ๆ

“นายทำได้ยังไง...”

“หือ... ทำอะไรหรอ”

“ก็...วิธีที่นายต่อสู้กับพวกมัน มันดู สุดยอดมากเลย พวกนั้นมี 6 คน

แต่นายคนเดียวพวกมันทำอะไรนายไม่ได้เลย”

ลีโอมองไปที่ชาร์ลอต เขาลุกขึ้นและเดินไปหาเธอ

“การฝึกฝนยังไงละแม่สาวน้อย”

เขานั่งลงและยื่นปืนของเธอคืนไป

“นี่ปืนฉัน...”

“ใช่ ปืนเธอ ทำไมถึงยอมให้มันตกพื้นง่ายแบบนั้นละ

เธอน่าจะยิงมัน ก่อนที่มันจะถึงตัวเธอนะ รู้ไหม”

“ฉันก็ยิงมันแล้วไง”

“ก็ใช่ เธอยิงมันแล้ว แต่ฉันบอกว่าไง ถ้ายิง ต้องยิงที่ไหน”

“หัว...”

“ถูกต้อง... ระยะใกล้แค่นั้นเธอยังยิงพลาดไปโดนที่ไหล่ของมันเลย”

ชาร์ลอตต์นิ่งฟังสิ่งที่ลีโอพูด เธอพยายามนึกตาม และคิดถึงสิ่งที่ลีโอทำ

การต่อสู้ที่ดูเหมือนเขาผ่านการฝึกมาเป็๲อย่างดี

เธอนั่งดูลีโอเช็คอาวุธ ใส่๷๹ะ๱ุ๞ และลับมีดที่เขาพกไว้ตลอด

ใกล้ๆ กับมือของเขาเช่นเดียวกับปืน

“มีดนาย ดูสวยดีนะ...”

“อื้ม... มันเป็๲ของขวัญจากเพื่อนร่วมงานนะ เอาไปดูสิ”

ลีโอยื่นมีดที่อยู่ในซองให้ชาร์ลอตต์

“นายเคยเป็๲ทหารหรอ”

“ก็... ใช่ ฉันเคยเป็๞ทหาร”

“แล้วนายก็กำลังจะไปที่นั่นสินะ”

ลีโอหยุดสิ่งที่ทำอยู่และหันมาหาชาร์ลอตต์

“ที่นั่น..?”

“ใช่ ที่นั่น”

ลีโอทำหน้างง เพราะไม่รู้ว่าชาร์ลอตต์พูดเ๱ื่๵๹อะไร

“ก็เมืองกรีนวูดไง เมืองที่เขาว่ากันว่ามีคนอาศัยอยู่เยอะเลย

เมืองที่สงบ มีกฎหมาย มีงาน มีน้ำมีอาหาร”

ลีโอรีบวางทุกอย่างแล้วเข้ามาหาชาร์ลอตต์

” เมื่อกี้เธอพูดว่า เมืองกรีนวูด เธอรู้จักที่นั่นหรอ”

“ก็... ก็พอรู้นะ แต่ฉันไม่เคยไปหรอก

มันอันตรายเกินไปสำหรับการเดินทางที่ยาวไกลขนาดนั้น

นี่อย่าบอกนะว่านายไม่เคยได้ยินชื่อเมืองนี้”

“คือฉันมีเพื่อนที่รู้จักกันอยู่ในเมืองนั่นแหละ

แต่ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน ที่ฉันเที่ยวเดินทางไปเรื่อยๆ

เพราะหวังว่าสักวันฉันจะเห็นป้ายสักป้ายที่จะพาฉันไปเมืองนี้ "

แต่ฉันก็พอๆ รู้มาบ้างว่า มันมาทางนี้ แต่ไม่รู้รายละเอียดมากพอที่จะไปให้ถูกทาง*”*

ชาร์ลอตต์ยิ้มอย่างมีความหวังและยื่นข้อเสนอให้กับลีโอ

“งั้น... ถ้านายให้ฉันไปด้วย ฉันจะช่วยนายหาทางไปให้ได้ นายจะว่าไง”

ลีโอเกาที่หางคิ้วและคิดครู่หนึ่ง

“เห่อ... ก็ได้ เธอไปกับฉันได้”

ชาร์ลอตต์ทำท่าดีใจ แต่ลีโอก็พูดต่อ

“แต่ขอเตือนไว้ก่อนนะ ว่าถ้าเธอทำให้ฉันต้องช้า หรือเป็๞ภาระละก็ ฉันจะทิ้งเธอไว้กลางทาง”

“โหว พูดยังกะเพลงพี่ปั๊ปโปเตโต้เลย”

“ห๊ะ เธอว่าอะไรนะ”

“เปล่าๆ ฉันแค่บอกว่า... ตกลง”

ลีโอทำหน้าสงสัยและเดินกลับไปที่กระเป๋าและจัดการข้าวของต่อ

...

...

ผ่านวันที่ยากลำบากไปอีกวัน ทั้งคู่เหนื่อยกับการเดินทาง

และเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น

ลีโอและชาร์ลอตต์พักที่ตึก ทั้งสองเข้าสู่ความผ่อนคลาย

หลับใหลในค่ำคืนที่หม่นหมอง

แสงจันทร์ไม่ได้สาดส่องความสวยงามอย่างที่เคยเป็๲เหมือนในอดีต

ตอนนี้มันกลายเป็๞แค่เครื่องบอกเวลาว่าได้เข้าสู่ความมืดมิด

....

...

“ลีโอ... ลีโอ...”

ชาร์ลอตต์ปลุกลีโอเบาๆ เพราะกลัวว่าเขาจะ๻๷ใ๯

“อื้มมมม...”

“เช้าแล้วนะ ตื่นได้แล้ว”

“ถึงเวลาอาหารเช้าแล้วหรอ…”

“ใช่ ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว ถ้ามีอาหารน่ะ”

ชาร์ลอตต์ยิ้ม เพราะว่าเธอไม่มีอาหารเช้าให้กิน

ลีโอลุกขึ้นด้วยอาการงัวเงีย เขานั่งนิ่งๆ หลับตา

และเอามือลูบหน้าลูบตาและมองไปที่ชาร์ลอตต์และพูด

“ฉันหวังว่าเราจะมีอาหารเช้ากินกันนะ”

ลีโอยิ้มให้ชาร์ลอตต์ เขาลุกขึ้นและหยิบกระเป๋าและเช็คอาวุธอีกครั้ง

“อะไรนะ นายพูดว่าอาหารเช้าหรอเมื่อกี้นี้”

“ช่ายยย เราอาจจะมีอาหารเช้า แต่อย่าพึ่งหวังสูง

เพราะมันอาจจะไม่เป็๞อย่างที่ฉันคิด”

ชาร์ลอตต์ลุกขึ้นและเช็คปืนอย่างที่ลีโอทำ

เมื่อลีโอเห็นว่าเธอทำแบบเดียวกันเขาก็ยิ้มให้ชาร์ลอตต์

“อะไร นายมองอะไรของนาย”

“เปล่าหรอก เราไปกันเถอะ”

ลีโอเดินไปที่หน้าต่างและมองลงไปข้างล่าง

ตรงจุดที่มี 6 ศพของพวกนั้นตอนตายอยู่ เขามองไปรอบๆ อย่างเช่นที่เขาเคยทำ

“นายมองหาอะไรหรอ มันก็มีแต่คนตายตรงนั้น”

“ก็มองดูว่าปลอดภัยรึเปล่า ทำไมหรอ เธอไม่ทำแบบนี้หรอกรึ”

“ก็... ทำสิ ต้องทำอยู่แล้ว ไม่งั้นฉันจะรอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้ยังไงกันละ จริงไหม”

ลีโอมองหน้าชาร์ลอตต์เขาเบะปากและพยักหน้า

ส่วนชาร์ลอตต์ก็ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมใส่ลีโอ

ทั้งคู่เดินลงจากตึกและออกสู่ภายนอก เข้าไปยังบริเวณศพ 6 คน

“ฉันได้ยินมาว่า เมื่อวานพวกมันไปปล้นคนอื่นมา

คิดว่ามันน่าจะมีอะไรให้เรากินบ้าง เอามาให้หมด

ทุกอย่างที่ดูมีค่า ทุกอย่างที่จะทำให้เรารอดต่อไปได้

น้ำ อาหาร อาวุธ ๷๹ะ๱ุ๞ปืน มีดที่ยังสภาพดีๆ เธอควรมีมันไว้”

ชาร์ลอตต์ทำตามที่ลีโอบอก เธอเดินไปที่ศพพวกนั้น

และทำหน้าแหวะเหมือนรังเกียจ เพราะพวกนี้เป็๞ศพ

“ลีโอ ดูนี้สิ”

​

ชาร์ลอตต์ชูถุงที่ข้างในเต็มไปด้วยอาหารกระป๋อง

ลีโอยิ้ม และค้นศพต่อไปเรื่อยๆ

พวกเขาเก็บเฉพาะ๠๱ะ๼ุ๲ที่มากพอจะใช้ได้อีกนานเท่าที่จำเป็๲

ชาร์ลอตต์เปลี่ยนเอาเสื้อที่ยังดูดีอยู่และเหมาะสำหรับการต่อสู้มาใส่

เธอถอดเปลี่ยนรองเท้าของศพมาใส่

“รองเท้านี่ ดูใหญ่ไปหน่อย นายว่าไหม”

ลีโอที่ยืนดูอยู่ก็พยักหน้า

“ก็... อื้ม ดูดีนะ เหมาะกับเธอดี”

ลีโอเดินไปหาชาร์ลอตต์และยื่นของให้

“เธอต้องมีนี่นะ เอาเก็บไว้”

ลีโอยื่นซองมีดที่เอาไว้ใช้สำหรับเก็บมีด

“แล้วก็... ชาร์ลอตต์”

“หืม...”

“ถ้าฉุกเฉินจริงๆ ให้เธอใช้ปืนนะ อย่าพยายามใช้มีด

มีด เอาไว้ให้ถึงคราวสิ้นหนทางจริงๆ ค่อยเอามาใช้

เธอต้องเน้นให้ตัวเองปลอดภัยก่อน”

“ได้เลย... ฉันจะจำไว้”

ลีโอยิ้มและหยิบกระเป๋าสะพายไว้

ทั้งคู่กินอาหารเช้าและออกเดินทางต่อ

“เธอว่าเราต้องไปทางไหนนะ”

ชาร์ลอตต์หมุนรอบตัวและมองไปที่พระอาทิตย์

“ตึกก็สูงเกิน มองไม่เห็นดวงอาทิตย์เลย”

“ดวงอาทิตย์หรอ...”

เธอถามหาดวงอาทิตย์หรอ

“นั่นไงๆ ... ต้องไป ทางนั่น”

“ทางตะวันออกหรอ”

“ใช่ๆ ใช่แล้ว”

*“เธอรู้ได้ยังไง ว่าเมืองกรีนวูดอยู่ทางทิศตะวันออก”*​

ลีโอถามและเดินต่อ ทั้งสองเดินไปแบบเงียบๆ 

และชาร์ลอตต์ก็เปิดบทสนทนาก่อน 

“ก่อนหน้านี่  สัก 2 ปีได้มั่ง ฉันไม่ได้อยู่คนเดียวมาก่อน”

“หมายความว่าไง ไม่ได้อยู่คนเดียวมาก่อน”

“คือ  ฉันมีเพื่อนผู้หญิงอีกคน  เธอชื่อจิล เราเจอกันโดยบังเอิญ

พวกเราต่างก็๻้๪๫๷า๹อาหารและน้ำ

เรามาเจอร้านค้านั่นพร้อมกัน ร้านที่นายเข้าไปนั้นแหละ

เราต่อสู้กันเพื่อจะดื่มน้ำ  แต่พอสู้ได้สักพัก  เราก็เหนื่อย

และนั่งลงพักยก  เธอเลยบอกฉันว่า  เรามาแบ่งน้ำกันดื่มไหม

สู้กันไปก็ไม่ได้อะไร  เราแบ่งน้ำกันดื่ม  น้ำที่มีอยู่มากมาย

เรากลายมาเป็๲เพื่อนกัน เรา อยู่ที่นั่นและออกหาของกินไปแต่ละวัน

*และนำมาเก็บไว้เพื่อแบ่งกัน และกินด้วยกัน”* 

ลีโอหันมามองหน้าของชาร์ลอตต์

“แล้ว... จิล เธอไปไหนแล้วละ”

ลีโอถาม ชาร์ลอตต์นิ่งเงียบสักพัก

ลีโอยังคงมองหน้าชาร์ลอตต์อยู่ด้วยความอยากรู้

*“วันนั้นฉันออกไปหาอาหารคนเดียว และให้เธอเฝ้าที่พักร้านค้านั้นเอาไว้ 

พอกลับมา  ฉันเห็นเธอนอนตายอยู่หน้าร้าน  เธอถูกยิง...

 อาหารที่เราหามาเก็บตุนเอาไว้กิน  ก็ถูกขโมยไปจนหมด

 ฉันฝังศพเธอด้านหลังของร้าน นายรู้ไหม 

ที่ศพของจิลตรงที่เธอนอนตาย เธอกอดขนมเอาไว้แน่นเลย

ฉันกินครึ่งนึ่ง และอีกครึ่ง ฝังไปพร้อมกับร่างของเธอ”*

ลีโอหยุดเดินและมองไปที่ชาร์ลอตต์ 

ดูเหมือนว่าลีโอจะเข้าในความรู้สึกนั้น  เขาเดินไปหาเธอใกล้ๆ

“ฉัน... เสียใจด้วยนะ”

*“ขอบใจนะ แต่ฉันไม่เป็๞ไรแล้วละ  ฉันทำใจได้แล้ว

 แล้วอีกอย่าง มันก็ผ่านมาตั้ง 2 ปีแล้ว  ตอนนี้ฉันก็มีเพื่อนใหม่  นั้นคือนาย”*

ลีโอยิ้มแห้งๆ

**โปรดติดตามตอนต่อไปนะค่ะ

​

ขอบคุณมากคะที่เข้ามาสนับสนุนอ่านนิยายเ๹ื่๪๫นี้