หลิงหลิงคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับเื่ข่าวอยู่นาน ต่อให้เป็เื่ไม่จริงแต่การรับรู้เื่ราวเช่นนี้ก็ะเืใจพอสมควร ยิ่งถ้าหากเกิดเป็เื่จริงขึ้นมาเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดีเช่นกัน หากหลบลี้หนีหน้าผู้อื่นไม่รับรู้เื่ราวเหล่านี้ได้คงดี ไหนจะเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ นานาอีก นางคงทนรับรู้รับฟังไม่ได้แน่ การมีสามีที่อยู่ไกลกันทั้งยังต้องมารับรู้เื่สามีตนจะแต่งงานกับผู้อื่นเช่นนี้ย่อมทำใจได้ยาก หลิงหลิงไม่เคยประสบพบเจอความผิดหวังรุนแรงเช่นนี้มาก่อน แม้จะอยู่ด้วยกันระยะเวลาสั้นๆ แต่ความทรงจำของร่างเก่ามีมากมายนัก ทำให้หลิงหลิงซึมซับความรู้สึกรักใคร่ผูกพันนั้นมาด้วย แต่อย่างไรกายนี้ก็เป็ของนาง การตัดสินใจตอนนี้ก็เป็ของนาง หากนางไม่ยินยอมโดนทำร้ายด้วยข่าวแย่ๆ เช่นนี้มันก็ทำอะไรนางไม่ได้ แต่ลูกๆ ยังเด็กนัก จะทำเช่นไรดี
นางเคยบอกหลงเฟยก่อนเดินทางเข้าเมืองหลวงไว้ว่าหากเขาทอดทิ้งนางไปไม่ใยดีจะหย่าขาดจากเขา ในตอนนั้นนางแค่พูดขู่เขาเท่านั้น แต่เวลานี้นางเริ่มไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาแล้วระยะเวลา 2 ปีกว่า มันบ่งบอกอะไรได้หลายอย่าง ทั้งข่าวคราวของเขาก็เงียบหาย หากเขาจะแต่งกับผู้อื่นก็สมควรหย่าขาดจากนางซะ เมื่อคิดได้ดังนั้นหลิงหลิงจึงไปร่างจดหมายหย่าขาด แล้วประทับตราของตนพร้อมลายนิ้วมือไว้ นำไปที่ว่าการอำเภอแจ้งว่าสามีทอดทิ้งหายไป 2 ปีกว่าแล้ว จึง้าชีวิตอิสระหย่าขาดจากเขา แม้เขาไม่มาลงชื่อให้นางแต่นางขอหย่าขาดเพราะเขาไม่อยู่กับนางเป็เวลานานแล้ว หากกลับมาก็ไม่มีทางย้อนคืนแน่นอน ทางที่ว่าการจึงรับเื่ไว้และแจ้งว่าต่อไปชายผู้นี้ถือว่าหย่าขาดจากเ้าแล้ว ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว
ในตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่านางคือภรรยาของอ๋องหลี่หลงเฟย เทพาที่เลื่องลือ รู้เพียงนางเป็ภรรยาชายหนุ่มชื่อหลงเฟยเท่านั้น การที่นางพยายามทำตัวไม่โดดเด่น ไม่เข้าวังแม้จะมีการเรียกตัวเข้าพบหลายครั้งหลายครา เพราะชื่นชมผลงานการปักที่วิจิตรบรรจงขั้นเทพของนาง สาเหตุหนึ่งนั้นด้วยไม่อยากทำตัวเป็จุดเด่นในเมืองหลวงมาก หลงเฟยเองก็มีภารกิจที่นั่น หากไปพบกันขึ้นมาจะทำตัวไม่ถูกเพราะนางไม่อยากโกหกใครซึ่งหน้า
ยิ่งเขาและนางเหมือนอยู่คนละโลกเช่นนี้แล้ว นางเองไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว ที่ผ่านมา 2 ปีกว่านี้นางอดทนรอเขามาตลอด ทั้งถูกปองร้าย ลักพาตัวลูกก็เคยมาแล้ว หลายครั้งถูกก่อกวนในร้านยาบ้างในร้านผ้าบ้างโดยไม่มีสาเหตุ เงินทองตอนนี้นางมีไม่ขาดจึงนำไปฝากที่โรงรับฝากเงิน หากนางเดินทางไปที่ใดสามารถนำป้ายประจำตัวไปถอนตั๋วเงินมาใช้ได้ทั่วอาณาจักรที่มีสาขาของโรงรับฝากเงินนี้ เหมือนธนาคารสมัยใหม่เลย ในมิติจิตเองก็มีทรัพย์สินเครื่องประดับเเงินทองที่นางแบ่งเก็บไว้มากมายเช่นกัน หลิงหลิงไม่อยากทนรอหลงเฟยอีกแล้ว การมาอยู่ในโลกนี้ของนางนอกจากมีสามีและลูกแล้วควรมีอย่างอื่นในชีวิตมากกว่า หรือนางจะไปเป็แพทย์อาสาช่วยเหลือคนยากจนเช่นโลกเก่าของนางดีหรือไม่นะ
ที่ผ่านมาตลอด 2 ปีกว่านางอดทนผ่านมาได้เสมอ แต่พอรู้ข่าวการแต่งงานนี้ของหลงเฟยก็หมดสิ้นความอดทนแล้ว สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดที่เจอใน่ 2 ปีที่ผ่านมา คือการมีคนลักลอบเข้ามาสังหารนางและลูกๆ ในบ้านอย่างโจ่งแจ้ง ชายชุดดำ 50 คนเลยทีเดียว ดีที่ลูกๆ ฝึกฝนวรยุทธทุกคนและเก่งกาจมากสมกับเป็ลูกของเทพาจึงพอป้องกันตัวเองได้ ทั้งยังมีองครักษ์เงาคอยช่วยเหลือ นางให้องครักษ์เงาคุ้มครองลูกนางทั้งหมดโดยไม่ต้องสนใจนาง ในวันนั้นทำให้หลิงหลิงาเ็สาหัส ดีที่มีน้ำวิเศษแต่ก่อนจะดื่มน้ำวิเศษนางก็รับรู้ถึงความเ็ปแสนสาหัสเจียนตายมาก่อนด้วยเพราะการต่อสู้รัดตัวไม่สามารถปลีกตัวมาดื่มน้ำวิเศษได้นั่นเอง ในตอนนั้นนางคิดเพียงขอให้ลูกปลอดภัย การที่นางมาอยู่ในร่างนี้ภารกิจอาจจะเพียงเพื่อปกป้องคุ้มครองพวกเขาพ่อลูกเท่านั้น นอกเหนือจากนั้นคงไม่จำเป็อีกแล้ว
ในตอนนี้หากไม่มีนางอยู่ก็ได้กระมัง หลิงหลิงคิดทบทวนถึงสาเหตุการมาอยู่ในโลกนี้ของนางอย่างใคร่ครวญ ลูกๆ ก็เติบใหญ่ดูแลตนเองได้แล้ว เหล่าองครักษ์เงามีจำนวนมากขึ้นหลังจากเด็กแฝดโดนลักพาตัว แต่การต่อสู้ครั้งนั้นก็ตึงมือนักเพราะจำนวนศัตรูมีมากกว่า เก่งกาจมากกว่า ซ้ำยังใช้ท่วงท่าสังหารไม่คิดออมมือเลย ไหนจะยาพิษที่ซัดมาอีกอย่างหวังผลปลิดชีพ คนของนางาเ็มากมายแต่พอศัตรูเห็นว่าพวกนางสู้ไม่ถอยและเริ่มมีเพื่อนบ้านเปิดไฟส่องเข้ามาในบ้านอย่างสนใจจึงสลายตัวไป นางถึงได้ใช้น้ำวิเศษรักษาตัวเองและคนอื่นๆ
หลิงหลิงทบทวนเื่ราวที่ผ่านมา ระยะเวลาเหล่านี้หากนางไม่ทำกิจการร้านผ้าให้ตนเองยุ่งวุ่นวายกับงานปักคงผ่านมาได้ยากนัก แต่ตอนนี้ผ่านมาได้แล้ว คิดได้แล้ว ปลงได้แล้ว สมควรปล่อยวางจากไป นางจึงคิดจะให้ร้านผ้าเลิกรับงานปักมาให้นางอีก ปล่อยให้กิจการนี้ดำเนินด้วยตัวมันเอง การทำบัญชีรายรับรายจ่ายตอนนี้เป็ถังหลินมาช่วยดูแลร้านผ้าและให้เป็ผู้จัดการ เนื่องจากไห่ถังช่วยสั่งสอน ส่วนร้านยาก็มีไห่ถังดูแล รายได้ของนางจึงฝากเข้าโรงฝากเงินโดยอัตโนมัติทุกเดือนโดยนางไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้
ในเมื่อตัดสินใจได้แล้วหลิงหลิงจึงแจ้งผู้จัดการร้านค้าทั้ง 2 คนของนางเพียงว่านางอยากพักผ่อนสงบจิตใจ ให้พวกเขาดำเนินกิจการตามปกติแต่นางจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวแล้ว แต่อาจจะให้ลูกชายคนโตสานต่อคอยมาตรวจสอบร้านทั้ง 2 เอง กำไรและรายรับของนางแบ่งเป็ 2 ส่วนทุกเดือน เข้าบัญชีของนางและเข้าบัญชีหลงเป่าั้แ่นี้เป็ต้นไป นางจะให้เด็กๆ อยู่ดูแลกันเอง เพราะหลงเป่าอายุ 14 ปีแล้วเป็หัวหน้าครอบครัวแทนท่านพ่อได้แล้ว นางคงต้องอธิบายให้เขาเข้าใจก่อนจากไป
"หลงเป่า แม่มีเื่ปรึกษาเ้า"
หลิงหลิงเข้าไปพบลูกชายที่ห้องหนังสือของเขาที่ตอนนี้อ่านหนังสือเตรียมตัวสอบ
"ขอรับท่านแม่"
"แม่อยากออกไปช่วยเหลือคนยากจนที่าเ็ป่วยไข้ตามถิ่นทุรกันดารตามลำพัง เ้าช่วยแม่ดูแลน้องและกิจการร้านค้าของแม่ได้หรือไม่ แม่แจ้งคนดูแลร้านทั้ง 2 คนแล้วว่าจะให้เ้าคอยตรวจสอบดูแลร้านต่อจากแม่ รายได้และผลกำไรของทั้ง 2 ที่ แม่แบ่งออกให้เ้า 1 ส่วนแม่ 1 ส่วนให้เ้าไว้ใช้จ่ายในบ้านนี้กับน้องๆ ไม่ลำบากแน่นอน"
"ท่านแม่จะไปผู้เดียวหรือขอรับ ข้าอยากติดตามท่าน ตอนนี้ท่านพ่อก็ไม่อยู่ ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ไปอีกคน"
"เ้ากับน้องเป็ลูกของท่านพ่อสายเืเขาเองย่อมตัดไม่ขาดแม้เขาจากไปนาน แต่แม่กับท่านพ่อเป็เพียงสามีภรรยาที่จากกันเนิ่นนานแสนไกล 2 ปีกว่าแล้ว ข่าวคราวก็แทบไม่มีไม่ต่างกับเป็คนอื่นเลย สายเืก็ไม่ใช่สายเืเดียวกัน แม่เพียงอยากไปทำกุศลช่วยเหลือผู้คนเพื่อทำให้ตนเองมีความสงบในจิตใจด้วย เ้าคงไม่ขัดศรัทธาแม่หรอกนะ"
"แต่ท่านแม่เดินทางคนเดียวอันตรายนะขอรับ ให้น้องๆ 2 คนไปด้วยดีหรือไม่ ข้าจะช่วยท่านดูแลกิจการเอง"
"หลงเป่าลูกแม่ เ้าช่างแสนดีนัก แม่เองก็ห่วงพวกเ้า เพียงแต่แม่้าเวลาและหาทางรับมือกับชีวิตของตนเองในอนาคตด้วยตัวคนเดียว หากพวกเ้าไปด้วยแม่จะไม่สงบนะ"
"หากท่านไม่ให้หลงหลงและหลงอี้ติดตามไปด้วย ข้าไม่ยอมให้ท่านไปนะขอรับ เื่กิจการร้านค้าข้าย่อมดูแลอย่างดี ทั้งข้ายังเรียนอยู่ที่นี่คงไม่สะดวกไปกับท่าน แต่น้องๆ ไปได้ ท่านห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นข้าไม่ยอมให้ท่านออกเดินทางแน่ ข้าจะให้น้องๆ เกาะขาท่านไว้ตลอดเวลาเลยทีเดียว"
หลิงหลิงได้ยินก็หลุดขำพรืดออกมา จะให้น้องๆ เกาะขานางไว้เลยเหรอเนี่ย หลงเป่าช่างร้ายกาจนัก
"เช่นนั้นก็ย่อมได้ แม่กับน้องๆ 2 แฝดของเ้าจะออกไปช่วยเหลือผู้คนยากไร้เจ็บป่วยด้วยกัน เ้าดูแลที่นี่รอท่านพ่อเ้ากลับมานะ หากเขาถามถึงแม่บอกว่าแม่ไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกแล้ว มีแค่พวกเ้าที่แม่ยังรัก แต่กับเขาแม่ลืมเลือนเขาไปแล้ว เ้าจะว่าอย่างไร"
หลงเป่าใคำพูดของท่านแม่ตนที่กล่าวเช่นนั้น แต่เขาก็พอเข้าใจได้ ขนาดเขาเองยังน้อยใจท่านพ่อเลย ท่านแม่ร่วมเรียงเคียงหมอนกันมาท่านพ่อยังห่างเหินไปนานเช่นนี้ เขาจึงไม่ว่าอันใดหากท่านแม่อยากอยู่ลำพังกับพวกเขาโดยไม่มีท่านพ่อ เพราะในปัจจุบันก็เป็เช่นนั้น ท่านแม่คงอยากไปพักผ่อนจิตใจไม่อยากเฝ้ารอท่านพ่ออยู่บ้านอย่างน่าเบื่อแล้วกระมัง หลงเป่าคิดเช่นนั้น จึงให้ท่านแม่ออกเดินทางกับน้องอย่างวางใจ
105K
