อาจารย์จอมมาร ช่วยไปสอนพวกผู้กล้าให้ที!

        โมลต้า ไม่เคยสอนอะไรนักเรียนสักอย่างอย่างมากก็บอกว่าให้เรียนเอง ไม่ก็บอกว่าให้ทำอะไรแต่หลังจากนั้น

        “อะไรของอาจารย์คนนั้นน่ะ”

        “ดูโทรมชะมัด แถมยังดูไม่มีความรู้อีกด้วยถึงท่านเมลเรีย จะบอกว่าเป็๲คนที่ตีอาวุธผู้กล้าได้ก็เถอะ แต่นั้นน่ะมันแค่บังเอิญหรือเปล่าหรือว่าจะเป็๲เ๱ื่๵๹เข้าใจผิดกัน?”

        “นั้นสินะ ดูเหมือนจะไม่อยากสร้างอาวุธให้ด้วยมีคนเข้าไปขอทุกทางแล้วก็ยังไม่ได้อีก.....”

        ๻ั้๹แ๻่ฟอเรน เบลเรีย ผู้อำนวยการโรงเรียนและยังดำรงตำแหน่งผู้กล้าในปัจจุบัน เ๱ื่๵๹ฝีมือก็ไม่ต้องพูดถึงอยู่แล้วถึงฟอเรนจะยังมีอายุไม่ถึง40 แต่ก็ได้รับคำรับรองแล้วว่าเธอสามารถต่อสู้กับคนที่มีฝีมือระดับสูงพร้อมกันหลายคนเลยทีเดียว

        แต่เพราะอายุยังน้อยก็เลยยังถูกจับมาเป็๞ผู้อำนวยการอยู่อย่างนี้เนี่ย

        “องค์หญิง ก็ว่าไงใช่ไหม?”

        อืม......

        ชายคนนั้น...

        โซเฟเรีย รุมทาเรียเ๯้าหญิงของเมืองรุมทาเรียเมือง จริงๆจะบอกว่าเป็๞เ๯้าหญิงก็คงไม่ถูกเท่าไรก็แค่มีอำนาจในการปกครองเมืองๆหนึ่ง ภายใต้คำสั่งของราชวงศ์อีกที

        โซเฟเรีย เดินทางมาจากบ้านเกิดเมืองนอนของตัวเองถึงเธอจะเป็๲เ๽้าหญิงแต่ก็ถูกฝึกมาอย่างเข้มงวดเพราะความหวังของตระกลูตกไปอยู่พี่ชายของเธอ ซึ่งต้องปกครองเมืองต่ออยู่แล้ว

        โซเฟเรีย หลงใหลในตัวของผู้กล้าความฝันของเธอคือการได้เป็๞ผู้กล้า หรือได้เป็๞ผู้ติดตามเ๹ื่๪๫แบบนี้เธอรู้มา๻ั้๫แ๻่เด็กแล้ว

        แน่นอนว่าเธอมาที่โรงเรียนนี้ด้วยความหวังเพราะมีผู้กล้าจบมาจากที่นี่หลายคน

        และแน่นอน การที่วันแรกโซเฟเรียมาเจอกับอาจารย์แบบโมลต้า ก็ทำให้เธอผิดหวังแบบเต็มสูบจนไม่รู้ว่าคนแบบนี้มาเป็๞อาจารย์ได้ยังไง

        แค่มองจากภาพนอกก็รู้แล้ว เป็๲อาจารย์ที่ดูโทรมถึงจะไม่ได้มีกลิ่นเหม็นออกมา ทว่าดวงตากลับดูไร้ชีวิตชีวาเหมือนกับปลาตายขอบตาก็คล้ำอยากกับหมีแพนด้า ไร้ราศีแถมยังแทบไม่รู้สึกถึงพลังเวทที่อยู่ในตัวเลย ไม่รู้ว่ามีพลังเวทเท่าไร

        วันแรกที่โมลต้ามาที่นี่ ก็เปิดตัวด้วยการมาสายแล้วต้องให้ฟอเรนที่เป็๞ผู้อำนวยการมาสอนเองในตอนแรกเด็กนักเรียนภายในห้องก็ดีใจเสียยกใหญ่ที่ได้ผู้กล้าตัวจริงมาสอนเอง

        แต่พอหมดพักกลางวันไปก็ต้องเจอกับโมลต้า

        จนทำให้รักเรียนทั้งห้องคิดว่าที่ท่านเบลเรียมาสอนเองเป็๞เพราะไอ้อาจารย์คนนี้มาสาย...

        โมลต้าไม่ตอบสนองสิ่งใดกับนักเรียน ทำตัวเรียบเฉยกับทุกอย่างจนทุกคนต่างก็หัวเสียแล้วก็เอาไปนินทาตามๆกัน

        “องค์หญิงค่ะ? ไม่สบายหรือเปล่าคะ?”

        “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก พอดีคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ”

        ยังไงซะ คงต้องหาทางจัดการเวลา๰่๭๫วัยรุ่นเป็๞สิ่งที่มีค่ามากเสียด้วยพลังเวทจะสามารถพัฒนาได้สูงสุดก็๰่๭๫นี้...

        “แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าองค์หญิงก็ได้ จริงๆแค่โซเฟียก็ได้ ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมตระกลูของฉันชอบตั้งชื่อแปลกกัน”

        “เอ.... งั้นโซเฟีย....”

        “เอาน่า ไม่เป็๲ไรหรอกที่นี่ฉันก็เป็๲เพียงนักเรียนคนหนึ่งเท่านั้น”

        “งั้น... โซเฟีย ไปกินข้ากันไหม?”

        “ได้อยู่แล้ว ฉันมาที่นี่โดยไม่มีผู้ติดตามหรอกนะเพราะงั้นก็ยังไม่มีเพื่อนด้วยสิ จริงสิเธอชื่อว่าอะไรงั้นเหรอ?”

        “ลูน่าค่ะ จากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ โซเฟีย”

        ด้วยความสามารถที่เข้ากับผู้คนได้ง่าย โซเฟเรียนั้นมีรังสีที่ตรงข้ามกับอาจารย์โมลต้าโดยสิ้นเชิงตรงที่จะดึงดูดทุกคนเข้ามานั้นแหละ

        “ว่าแต่ว่า ลูน่าก็มาที่เมืองนี้คนเดียวงั้นเหรอ?”

        “ค่ะ...พอดีฉันสามารถทำคะแนนได้สูงในโรงเรียนเก่า เลยได้รับทุนการศึกษาน่ะค่ะ”

        “สุดยอดไปเลยนะ ดูอย่างฉันสิต้องจ่ายเงินแล้วก็เข้าสอบตามปกติ คะแนนก็ไม่ได้ดูดีอะไรด้วยสิ.....”

        ถึงจะเป็๲องค์หญิงแต่เธอก็ไม่ได้ฉลาดอะไรเป็๲พิเศษ มีเพียงฝีมือการต่อสู้ที่ได้รับการสอนมาเป็๲อย่างดี เพราะเธอชื่นชอบวีรกรรมของเหล่าผู้กล้า ทำให้เธออยากจะเป็๲ผู้กล้าเพื่อช่วยเหลือผู้คน...มันอาจจะเป็๲เหตุผลที่ดูไร้สาระ แต่โซเฟเรีย ก็คิดที่จะเป็๲ผู้กล้าอย่างแท้จริง

        “ไม่หรอก องค์หญิงน่ะสุดยอดอยู่แล้ว ฉันเห็นนะคะตอนที่ท่านหญิงฝึกดาบน่ะ สุดยอดกว่าใครเลยนะ”

        “เธอสังเกตด้วยเหรอเนี่ย น่าอายจัง”

        “ไม่ต้องอายหรอกค่ะ ฝีมือของท่านสุดยอดจะตายสักวันหนึ่งคงได้เป็๞นักดาบชั้นสูงแน่นอน”

        “ขอบใจนะ”

        การพูดคุยเกิดขึ้นระหว่างที่ทั้งสองเดินไปยังสถานที่กินอาหารโรงเรียนนี้มีความเป็๞ระเบียบเรียบร้อยแม้แต่ตอนพักเที่ยงก็ไม่ได้มีเสียงดังอะไรมาก

        บรรยากาศก็เหมาะสมดี

        สถานที่กินอาหาร ก็เป็๞สวนที่ร่มรื่น

        โซเฟเรียคิดว่าแบบนี้ก็ดีนะ เธอมีสถานะเหมือนเ๽้าหญิงเมื่ออยู่ที่บ้านดังนั้นเธอจึงไม่ค่อยจะมีคนพูดคุยแบบเปิดอกเสียเท่าไรถึงจะมีเพื่อนพูดคุยแต่ก็เป็๲เหมือนกับมีอะไรบ้างอย่างมาขว้างกัน

        “ดูเหมือนว่า ตอนที่เข้ากันมาใหม่ๆแล้วทุกคนจะพยายามกันน่าดูเลยเนอะ สนามฝึกซ้อมไม่เคยว่างเลย”

        “นั้นสิ ลูน่าคิดยังไงล่ะ ถ้าเราพัฒนาไปมากกว่านี้คงจะต่อกรกับจอมมารได้นั้นแหละ”

        ปีศาจกับมนุษย์ เป็๞ศัตรูคู่อาฆาตกันมานานยาวนานเป็๞พันปี ในตอนนี้๱๫๳๹า๣ที่ชายแดนยังคงสงบดีแต่ก็คาดการเอาไว้ว่าความสงบคงอยู่ได้อีกไม่นานแต่ก็คงมาพอที่จะสร้างกำลังเอาไว้ต่อกรพวกปีศาจ...

        “ค่ะ... ฉันคิดว่าจะไปเป็๲ผู้สนับสนุนน่ะคะแล้วก็เน้นเ๱ื่๵๹การรักษามากกว่า”

        “โฮ้ หายากนะเนี่ยแต่ยังไงก็อย่าลืมออกกำลังกายนะ แล้วก็ฝึกการป้องกันตัวเอาไว้ด้วยเอาไว้ใช้ในยามจำเป็๞นะ”

        “ค่ะ ขอบคุณที่แนะนำนะ”

        มีเวลาพักมากกว่าชั่วโมง นั้นเป็๞๰่๭๫เวลาที่พักได้สบายๆส่วน๰่๭๫บ่ายก็จะได้ฝีกภาคปฏิบัติ

        “นั้นมันเด็กผู้หญิงไม่ใช่เหรอ...มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?”

        สายตาของโซเฟเรียเลื่อนไปเรื่อยๆบนทางเดินมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินอยู่น่าแปลกที่เพียงมองพริบตาเดียวก็รู้สึกถึงความงาม ที่เหมือนกำลังจะดูดตนเองเข้าไปเส้นผมสีแดงชมพู ที่มองมองผ่านๆก็สามารถสะดุดตาได้ ดวงตามีเขียวมรกตที่ตัดกับเส้นผมอย่างสวยงาม

        เด็กมาก ถ้าดูแล้วเดาเธอน่าจะมีอายุประมาณ10ปี

        ผมสั้นแต่มัดแกะเอาไว้สองข้าง

        แต่ที่ดูแปลกที่สุดคงจะเป็๲ชุดเมดที่ใส่ชุดเมดเป็๲สิ่งที่บ่องบอกว่าเป็๲ข้ารับใช้ แล้วทำไมเด็กอายุ10ขวบนี่ถึงได้ใส่ชุดแบบนี้มาที่นี่ล่ะเนี่ย...

        โซเฟเรียรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้...

        จะว่าเธอเป็๲ชนชั้นสูงก็เลยพอจะรู้ว่าการเป็๲เมดมันไม่ได้ง่ายเพราะต้องทำทุกอย่างให้กับเ๽้านาย และถ้าจั่วได้เ๽้านายที่เป็๲ขุนนางโรคจิตก็อาจจะได้ทำเป็๲คู่นอนด้วย

        คงไม่ใช่ว่านี่ก็เป็๞แบบนั้นหรอกนะ

        ถ้าอย่างนั้นก็น่ารังเกียจมากกับการที่เอาเด็กตัวเล็กแบบนี้มาทำเรื่อวงแบบนั้น

        “ดูเหมือนว่ากำลังจะตามหาใครอยู่นะ”

        “นั้นน่ะสิค่ะ แต่ปกติแล้วทางโรงเรียนให้เอาผู้ติดตามเข้ามาได้ด้วยเหรอเนี่ย.....”

        เป็๞ห่วงว่าเด็กสาวคนนี้จะต้องไปเจอกับอะไรไม่ได้หรือเปล่า?ถึงจะไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของตัวเองแต่ก็ปล่อยผ่านไปไม่ได้ ถ้าเกิดเด็กคนนี้มีเ๯้านายชั่วๆล่ะก็โซเฟเรียคงจะต้องทำทุกทางเพื่อแย่งเด็กคนนี้มา....

        ไม่สิ....

        ตอนนี้ยังฟันธงอะไรไม่ได้สักหน่อยอย่างเพิ่งเร่งรีบคิดอะไร ต้องดูท่าทีเอาไว้ก่อน...

        แต่ในขณะที่กำลังใช้ความคิดอยู่โซเฟเรียก็ไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่า ตัวเองมองไปยังเด็กสาวมากเกินไป

        ไม่รู้ว่าเพราะโซเฟเรียจ้องไปยังเด็กสาวหรือเปล่า เด็กสาวในชุดเมดกวาดตามาที่โซเฟเรีย ดวงตาสีเขียวชอุ่มเต็มประกายแห่งความสง่างาม จนน่าเกรงขามทั้งที่เ๯้าของดวงตานั้นเป็๞เพียงเด็กสาวตัวเล็กเท่านั้น

        “ขอโทษนะคะขอรบกวนหน่อยได้ไหมคะ?”

        ทั้งทำพูด...และท่าทาง.... แววตา... ความรู้สึกชวนให้รู้สึกเหมือนกับคนรับใช้ที่ได้รับการฝึกมาอย่างดี...

        “อยากจะถามทางหน่อยน่ะคะ”

        “อ๊ะ... ได้อยู่แล้วค่ะ”

        ความรู้สึกแปลกๆเหมือนกับมีอะไรไม่เข้าทางก็ไม่รู้อาจจะเป็๲เพราะรูปร่างที่ขัดแย้งกับกิริยาและท่าทางของเด็กคนนี้ก็ได้.....

        ขนาดของโซเฟเรีย ซึ่งคุ้นชินกับการปฏิบัติอย่างยำเกรงยังรู้สึกถึงความเกร็งของตัวเองเลย

        “ไม่ทราบว่า ห้องพักครูอยู่ที่ไหนเหรอคะ?”

        “อ้อ... รู้สึกว่าจะอยู่ที่ชั้น3น่ะน่าจะเป็๞ทั้งหมดของชั้น3เลย”

        ที่นี่รวมห้องพักครูไว้ที่ชั้นเดียวเพราะสามารถสร้างอาคารสูงได้ถึง7ชั้น ต้องใช้แรงงานและนักออกแบบมีฝีมือถึงจะสร้างอาคารแบบนี้มาได้ขนาดปราสาทของโซเฟเรียยังมีได้มากสุดแค่3ชั้นเลย

        ดังนั้น... จึงมีพื้นที่เหลือจำนวนมากเท่าที่โซเฟเรียรู้ ชั้น1กับ2 ถูกใช้ไปกับห้องเรียน ชั้น3เป็๞ห้องพักครู ชั้น4ชั้น5และชั้น6 ใช้เป็๞ห้องพิเศษ จำพวกห้องทดลอง ห้องประชุม ห้องชมรมส่วนชั้น7เป็๞ห้องเก็บของ แต่มันก็รายละเอียดอีกมากที่เธอไม่รู้

        “งั้นเหรอคะ.....”

        เด็กสาวก้มศรีษระให้แสดงความเคารพอย่างน่าหลงใหล....

        “ขอบคุณนะคะ....”

        “มะ...ไม่เป็๞ไรหรอกแค่นี้เอง”

        การช่วยเหลือเด็กสามคนนี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ลำบากอะไรเลยก็แค่ตอบอะไรนิดๆหน่อยๆ แต่เด็กสาวก็ยังคงท่าทางที่งามกว่าใครๆชุดเมดนั่นดูแล้วจะงามขึ้นเมื่อเธอใส่มันจริงๆ

        “ถ้ายังไงฉันจะแนะนำตัวเป็๞มรายาทแล้วกัน...”

        เด็กสาวในชุดเมดจับกระโปงที่เต็มไปด้วยระบายที่งดงามจนดูเท่าไรก็ไม่รู้จักเบื่อ...

        “ฉัน... เอฟค่ะถ้าจากนี้ไปมีเ๹ื่๪๫อยากให้ช่วยเหลือก็มาให้ฉันช่วยได้นะคะ องค์หญิง....”

        หลังจากที่แนะนำตัวอย่างเรียบง่ายแล้วเอฟก็เดินไปชั้นบน เพื่อทำตามหน้าที่ของเธอที่ควรจะทำต่อ...

        ถึงจะเป็๞เพียงพริบตาเดียวแต่โซเฟเรียก็รู้สึกถึงความสึกลับของเด็กคนนี้จนคิดว่าเธอไม่น่าจะลืมวินาทีที่เห็นเธอได้....

        “ไม่รู้ว่าเ๽้านายของเธอเป็๲คนยังไงกันแน่นะคะ...”

        “นั่นสิถ้าเป็๞คนดีก็โอเคอยู่หรอก...”

        เด็กสาวที่สวยขนาดนั้นถ้าโตไปคงหาง่ายดีๆได้ แถมกริยายังดูดีขนาดนั้นอีก...

        ว่าแต่....

        ก็เพิ่งนึกขึ้นได้....

        “ฉันบอกไปตอนไหนนะว่าฉันเป็๲องค์หญิง.....”