ตอนที่ 3
ณ หมู่บ้านตงชิว เป็หมู่บ้านชายทะเล ที่บ้านซ่ง ตอนนี้ที่บ้าน สะใภ้ใหญ่ และสะใภ้รอง ของบ้าน กำลังอยู่ที่ห้องของน้องสาวสามี ที่เจ็บป่วย ไม่เว้นวัน ทำให้เงินที่หามาได้ของบ้านนั้น มักจะหมดไปกับค่ารักษาน้องสามีคนนี้ ทำให้ พี่สะใภ้ทั้งสองคนไม่พอใจเป็อย่างมาก เพราะเงินในส่วนนั้นก็เป็เงินที่บรรดาสามีของพวกเธอหามาด้วยเช่นเดียวกัน
"นี่น้องสามี เมื่อไรเธอจะตายๆ ไปเสียทีนะ ไม่รู้หรืออย่างไรกันว่าค่ารักษาอาการป่วยของเธอนี้ ต้องหมดเงินไปตั้งเท่าไร ต้องเอาเงินมาซื้อยาให้เธอ จนทุกคนแทบจะไม่มีเงินไปซื้ออาหารแล้ว"
จินมู่ลี่ ที่เป็พี่สะใภ้ เปิดปากพูดทันที เพราะตอนนี้ที่บ้านไม่มีใครอยู่แล้ว มีเพียงพวกเธอ และลูกๆ ที่ยังเล็ก จึงไม่ต้องห่วงอะไร เพราะรู้สึกไม่พอใจน้องสาวสามีคนนี้เป็อย่างมาก เพราะเป็ตัวถ่วงของบ้าน แทนที่จะมีเงินมาซื้ออาหารให้มากสักหน่อย แต่กลับต้องนำมาซื้อยา ไม่รู้ว่าจะซื้อให้กินทำไมนักหนา กินไปก็ไม่เห็นจะช่วยอะไรได้เลยสักนิด
"นั่นสิ ซูหลิน ไม่รู้หรือ ว่าเธอมันเป็ตัวซวย ตัวถ่วงความเจริญ ของบ้านเรา ถ้าไม่มีเธอสักคนหนึ่ง พวกเราในบ้านก็จะไม่มีลำบากเหมือนตอนนี้ เธอรู้บ้างหรือเปล่าข้าวแทบไม่มีจะหุงแล้ว ถ้าวันนี้พวกพี่ชายของเธอ ไม่ได้งานทำ คงจะต้องอดอาหารกันแล้ว"
ซินลู่เจียว ว่าให้น้องสามี ที่นอนหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง ไม่มีแม้แต่แรงที่จะพูดอะไรมากกว่านั้น และอีกอย่าง นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่พี่สะใภ้ทั้งสองจะเข้ามาต่อว่าเธอ อาจจะเป็ทุกครั้ง ที่ไม่มีใครอยู่ที่บ้านมากกว่า คนป่วยเองก็ไม่อยากจะพูดอะไร เพราะเื่ที่พูดนั้นเป็ความจริง
"เธอคงอยากเห็นทุกคนอดตายเพราะเธอสินะ ฉันไม่เห็นว่าเธอคิดจะทำอะไรเลยสักอย่างหนึ่ง"
"นั่นสิ เป็ฉันคงจะฆ่าตัวตายไปแล้ว ไม่อยู่ให้คนอื่นลำบากหรอกนะ"
"ใช่ เป็ฉันเองก้็ไม่อยู่เหมือนกัน สร้างแต่ความเดือดร้อน ถ้าไม่มีเธอ พวกเราก็จะสบาย ฉันเกลียดน้องสามีอย่างเธอที่สุด"
"ใช่แล้ว ทำตัวเหนือปัญหา ไม่รู้เลยสักนิดว่าคนอื่นเขาลำบากแค่ไหน"
"พี่สะใภ้ ฉันไม่อยากให้เป็อย่างนี้" ซ่งซูหลิน พยายามพูดออกไป เพราะเธอป่วยจนแทบไม่มีแรงจะพูดเสียด้วยซ้ำ และพี่สะใภ้มักจะไม่เอาอาหารมาให้ กับเธออีกด้วย จากไม่มีแรงแล้วยิ่งไม่มีแรงเข้าไปอีก พี่สะใภ้ทั้งสองคงอยากจะให้เธอตายเร็วๆ อย่างแน่นอน ใช่ว่าเธออยากจะเป็อย่างนี้เสียหน่อย
"ไม่อยากเป็อย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทำงาน แล้วแกล้งป่วยอย่างนั้นหรือ ไม่ทำงานยังพอเข้าใจได้ แต่พี่สะใภ้ใหญ่เสียดายเงิน ที่หมดไปจริงๆ"
"นั่นสิ เธอมันตัวปัญหาของบ้านจริงๆ ถ้าไม่มีเธอ พวกเราจะฉลองเพราะความดีใจจริงๆ พ่อแม่สามีก็เอาแต่โอ๋เธอ อย่างกับลูกเทวดา ไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไร เป็ผู้หญิงขี้โรคอย่างนี้ จะมีใครมาสู่ขอกัน คงจะเลี้ยงเธอไปจนตายเท่านั้นล่ะ แต่ที่สำคัญ คือเธอมันตายยากจริงๆ นี่ล่ะ"
ในหมู่บ้าน ตงชิว นี้ไม่มีบ้านไหนที่ไม่รู้ถึง ซ่งซูหลินคนนี้กัน ว่าเป็ผู้หญิงที่ไม่มีบ้านไหมมาสู่ขอให้ลูกชายอย่างแน่นอน เพราะถ้าเอาเข้าบ้าน งานการก็ทำไม่ได้ ยังต้องมาดูแลค่ายาให้อีก จนตอนนี้อายุสิบแปดแล้วก็ยังไม่มีแม่สื่อมาสู่ขอเลย
"พี่สะใภ้จะบอกให้นะ อย่าคิดว่าพ่อและแม่จะคอยปกป้องได้ตลอด ในเมื่อทั้งสองคนแก่แล้ว ดูสิ พวกเขายังต้องมาทำงานเลี้ยงลูกสาวไร้ประโยชน์อย่างเธอเลย "
"พี่สะใภ้"
"ไม่ต้องมาเรียกฉัน ฉันไม่สงสารหรอกนะ น่าเบื่อที่สุด"
"ใช่ ฉันไม่ใช่คนใช้ของน้องสามีอย่างเธอ ต้องมาทำให้เธอทุกอย่างแล้ว ฉันได้แต่หวังว่าเธอจะตายๆ ไปให้มันเร็วๆ จะได้สบายเสียที ไปกันเถอะ สะใภ้รอง อาหารไม่มีให้หรอกนะ เอาไปซื้อยาให้เธอหมดแล้ว กินยานั่นไปก็แล้วกัน เป็หยาดเหงื่อของทุกคนเลยนะ"
"ไปค่ะ พี่สะใภ้ ฉันเบื่อเื่พวกนี้เต็มทนแล้ว"
ว่าแล้วทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องไปเหมือนกับทุกครั้ง หลังจากที่ได้เข้ามาว่าน้องสามีแล้ว โดยไม่คิดที่จะสนใจอะไรอีก เื่อาหารอย่างนั้นหรือ อย่าหวังว่าจะได้กิน กินไปก็เสียของ คนป่วยจะต้องกินอะไรกัน ไม่สู้ให้คนที่ทำงานกินไม่ดีกว่าอย่างนั้นหรือ
อาหารสำหรับคนป่วยนั้น มีข้าว มีทั้งไข่ ทำให้สองพี่สะใภ้มักจะเก็บเอาไว้กินกันเอง หรือไม่ก็ให้ลูกชายของทั้งสองคนได้กิน จึงทำให้คนป่วยที่ร่างกายไม่แข็งแรงอยู่แล้ว ก็ยิ่งแย่ลงไปอีก แต่เื่นี้ คนอื่นไม่มีทางรู้ เพราะว่าทั้งสองคนจะทำในวันที่ไม่มีใครอยู่เท่านั้น
หลังจากที่ได้ระบายอารมณ์แล้ว ก็พาลูกเดินออกจากบ้านไป โดยเป้าหมายคือการไปหาเพื่อนคุยนั้นเอง
ส่วนทางด้านซ่งซูหลิน ตอนนี้ กำลังนอนร้องไห้ ด้วยความเสียใจ การที่ถูกว่าทุกครั้ง เธอเองก็เ็ปทุกครั้งเช่นเดียวกัน เธอไม่ได้โกรธพี่สะใภ้ แต่โกรธตัวเอง ที่เกิดมาไม่แข็งแรง ทำให้คนอื่นเดือดร้อน เธอรู้ว่าทุกคนรักเธอ ไม่ว่าจะเป็พ่อ แม่ และพี่ชายทั้งสองคน แต่ก็อดคิดตามที่พี่สะใภ้บอกไม่ได้ ว่าถ้าไม่มีเธอเสียคน ครอบครัวก็ไม่ลำบากอย่างนี้อย่างแน่นอน
เื่นี้เธอคิดอยู่หลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่สามารถจากพวกเขาไปได้ แม้จะแค่ได้เห็นหน้า และได้ยินเสียง เท่านั้นก็ทำให้เธอมีกำลังใจอยู่ต่อแล้ว แต่เมื่อคิดว่า ถ้าเธอนั้นจากไป สามารถช่วยทุกคนได้ ไม่ต้องทนทรมานเพราะเธออีก ก็ดีมากกว่าไม่ใช่หรือ เธออยู่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่แล้ว เป็แค่ตัวถ่วงเท่านั้นเอง เธอต้องพอได้แล้ว อย่าเห็นแก่ตัวอีก
เมื่อคิดได้อย่างนั้นแล้ว ซ่งซูหลิน พยายามที่จะฝืนตัวเองลุกขึ้นอย่างช้าๆ และค่อยๆ เดินออกจากบ้านไป เนื่องจากไม่มีคนอยู่จึงไม่มีคนเห็น เธอตรงไปที่ทะเล ที่อยู่ห่างจากบ้านไม่มากนัก แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอก็ต้องใช้ความพยายามมากเหมือนกัน เมื่อมาถึงก็มองผืนน้ำทะเลที่กว้างไกล สุดลูกหูลูกตาด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง อย่างตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงค่อยๆ เดินลงไปในทะเล ซึ่งเป็ตรงที่ไม่มีคนเห็น และเดินลงไปอย่างช้าๆ ในที่สุดก็ถูกกลืนไปกับน้ำทะเล และหายไปในที่สุด
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
5K
