ซุปเปอร์สตาร์ของฉัน

(ไลน์)

Midnight_00:    วันนี้ผมไปรับนะครับ

ฉันเปิดไลน์เจอข้อความที่มิดไนท์พิมพ์มาวันนี้ ฮืออ ฉันยังไม่พร้อมเจอเขาเลย ทำไงดี

บลู:  ฉันขออยู่บ้านวันนึงนะ  

Midnight_00:     ออกมากับผมเถอะ นะ นะครับ

บลู:  ได้ค่ะ บลูแต่งตัวรอนะคะ (ฉันใจอ่อนอีกแล้ว)

Midnight_00:  ครับ

             ฉันลงมารอเขาด้านล่าง พ่อกับแม่ของฉันก็ขึ้นไปนอนกันแล้ว มิดไนท์เขามารับฉันกลางดึก ฉันอยากให้เขาพักผ่อนก็ไม่ยอมพักผ่อน  ฉันบ่นถึงเขาในใจเขาก็มาถึงพอดี  ฉันรีบเดินไปขึ้นรถทันที 

             “วันนี้ไปที่บ้านผมนะครับ”

             “ได้ค่ะ” ฉันตอบมิดไนท์ไปแค่นั้น

             “บลู เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ฉันแค่คิดอะไรนิดหน่อย”

 เราสองคนเงียบกันมาตลอดทาง ฉันอยากเล่าเรื่องเมื่อวานให้เขาฟัง ซึ่งฉันชั่งใจแล้วก็ไม่บอกดีกว่า บอกไปมิดไนท์ได้มารับมาส่งฉันทุกวันแน่หรือไม่ก็ชวนให้ฉันไปอยู่คอนโด ในตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมและสถานะความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ยังไม่ชัดเจนพอ ถึงมิดไนท์จะบอกว่าเราเป็นแฟนกันก็ตาม 

ถึงบ้านมิดไนท์

             บ้านที่ใหญ่พอสมควร เมื่อคราวก่อนฉันก็เคยมาแล้ว ในตอนนั้นอยู่แค่ในบริเวณห้องรับแขก ฉันพอรู้ข่าวมาบ้างแหละว่าบ้านมิดไนท์พอมีฐานะ ไม่เดือดร้อนเลยด้วยซ้ำ ฉันเดินแล้วมองไปรอบๆ มิดไนท์เรียกชื่อฉัน  

“บลู ครับ” เสียงนี้ทำให้ฉันต้องหัน

“นายจะให้ฉันนอนห้องไหน”

“ห้องข้างๆ นี้ครับ” ถัดจากห้องนอนเขาไป  (ดีนะที่ฉันเตรียมเสื้อผ้ามา)

“พรุ่งนี้นายมีงานหรือเปล่า”

“ไม่มีครับ จะมีอีกทีก็คอนเสิร์ตครับ”

“ใช่ๆ ฉันให้ยัยมะนาว เตรียมชื้อบัตร”

             มิดไนท์เขาเดินมาใกล้ฉันอีกแล้ว ใกล้ชนิดที่ว่าเห็นใบหน้าหล่อของเขาแบบชัดๆ ฉันพยายามหลบสายตาเขา

“ฉันไปอาบน้ำดีกว่า”

“หายดีแล้วใช่ไหม”

“หายแล้วค่ะ”

“แล้วทำไม บลู ถึงเป็นไข้อีก ผมว่าคุณไม่สบายบ่อยนะ ”

“แพ้อากาศหรือแพ้ฝุ่นรึเปล่าครับ”

             แงงง!! มิดไนท์นึกยังไงถามฉันแบบนี้ ฉันคิดไว้ไม่มีผิดเขาต้องถามอะไรแบบนี้ แบบที่ฉันไม่มีคำตอบ เพราะเขาถามด้วยหน้าตาซีเรียส

“ฉันคงแพ้ฝุ่น PM2.5 แหละ ช่วงนี้อากาศเปลี่ยนบ่อยด้วย”

“ตอนนี้คุณก็ยังมีไข้นะครับ ”

(มีไข้เพราะนายเลยแหละ) คิดในใจ

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”