เหลือเวลาอีก 332 วัน
เช้าวันนี้แดดแรงกว่าปกติ ท้องฟ้าเป็สีฟ้าเข้มปราศจากเมฆ ลมพัดเอื่อยๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น ต่างจากหลายวันที่ผ่านมา ผมยืนอยู่ริมระเบียงห้อง จิบกาแฟพลางทอดสายตามองวิวของเมืองที่ค่อยๆ ตื่นขึ้น
วันหยุดแบบนี้น่าจะเป็โอกาสดีที่จะได้พักผ่อนสบายๆ แต่ดูเหมือนว่า แผนนั้นจะไม่เป็ไปตามที่คิด
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดู ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ผมเลิกคิ้วเล็กน้อย
May: นที นายอยู่ไหน?
Me: อยู่หอ ทำไมเหรอ?
May: วันนี้พี่อยากออกไปซื้อของ แต่ี้เีขับรถ นายพอจะเป็คนขับให้ได้มั้ย?
ผมพ่นลมหายใจยิ้มๆ ไม่แปลกใจที่เธอจะใช้ข้ออ้างแบบนี้
Me: แล้วพี่จะให้ผมเป็คนขับเฉยๆ หรือพี่จะเลี้ยงข้าวด้วย?
May: หึ คิดว่าพี่จะปล่อยให้คนช่วยฟรีๆ เหรอ? เดี๋ยวเลี้ยงกาแฟก็ได้
Me: งั้นตกลง เจอกันกี่โมง?
May: สิบโมงนะ เจอที่หน้าหอของนายเลย
ผมเก็บโทรศัพท์ก่อนจะเดินไปเตรียมตัว ดูเหมือนว่าแผนพักผ่อนของผมจะกลายเป็การช่วยขนของไปซะแล้ว
เวลาสิบโมงตรง เมย์ยืนรออยู่ที่หน้าหอ เธอแต่งตัวเรียบง่าย แต่ดูดีตามสไตล์ เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์เข้ารูป ผมยาวสลวยของเธอถูกมัดหลวมๆ
เธอพิงรถของตัวเองอยู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม
“ตรงเวลานะเรา”
“แน่นอน ไหนล่ะลิสต์ของที่พี่จะซื้อ?”
“ใจเย็นสิ เดี๋ยวไปถึงแล้วค่อยดูก็ได้” เธอหัวเราะเบาๆ
ผมเปิดประตูเข้าไปนั่งที่ฝั่งคนขับ ก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับออกไป
จุดหมายของเราเป็ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งในตัวเมือง เมย์ตั้งใจจะมาซื้อของใช้เข้าบ้าน ผมแค่เป็คนขับและช่วยถือของเท่านั้น
“พี่นี่ี้เีจริงๆ” ผมพูดแซวในขณะที่เดินตามเธอเข้าไปในห้าง
“อย่าเรียกว่าี้เี เรียกว่าฉลาดใช้แรงงานสิ”
ผมกลอกตาก่อนจะเดินตามเธอเข้าไป
เมย์ดูเป็คนที่เลือกของละเอียดกว่าที่คิด เธอใช้เวลาตัดสินใจค่อนข้างนานกับแต่ละอย่าง จนผมอดไม่ได้ที่จะแซว
“พี่คิดจะยืนเลือกสบู่ไปถึงเย็นเลยมั้ย?”
“ก็ต้องเลือกกลิ่นที่ถูกใจสิ”
“สุดท้ายก็ซื้อกลิ่นเดิมทุกที”
เธอหัวเราะก่อนจะโยนขวดสบู่ลงตะกร้า
เราสองคนเดินเลือกของไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมหยิบขึ้นมาดู แล้วพบว่าเป็ข้อความจาก อิงฟ้า
Ingfah: นที นายอยู่ไหน?
ผมขมวดคิ้วก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
Me: อยู่ห้าง ทำไมหรอ?
Ingfah: ฉันก็อยู่ห้าง เดี๋ยวเจอกันหน่อยสิ
ผมหันไปมองเมย์ก่อนจะพูดขึ้น “พี่เมย์ อิงฟ้าอยู่ห้างนี้ด้วย”
“หืม? งั้นเหรอ”
“เธอบอกว่าอยากเจอ”
“ก็ดีสิ ไปสิ”
ผมพยักหน้าแล้วพิมพ์ตอบกลับ
Me: ฉันอยู่แผนกของใช้ภายในบ้าน เดี๋ยวรออยู่แถวนี้
ไม่ถึงสิบนาที อิงฟ้าก็เดินเข้ามาหา เธอแต่งตัวดูเป็ทางการกว่าพวกเราเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกับกางเกงสแลคสีเข้ม ทำให้เธอดูเหมือนเพิ่งออกมาจากที่ทำงาน
“บังเอิญจังนะ” ผมพูดยิ้มๆ
“ฉันก็คิดแบบนั้น” เธอพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองเมย์ “ว่าแต่พวกนายมาทำอะไรกัน?”
“ก็แค่พานายคนนี้มาเป็แรงงานช่วยถือของ” เมย์พูดยิ้มๆ
“ใช้แรงงานเก่งจริงๆ นะ” อิงฟ้าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมามองผม “งั้นไหนๆ ก็บังเอิญเจอกันแล้ว ไปกินข้าวกันหน่อยมั้ย?”
ผมกับเมย์มองหน้ากัน ก่อนที่เธอจะพยักหน้า
“ไปสิ ถือว่าเป็รางวัลให้แรงงาน”
เราสามคนเดินไปยังร้านอาหารในห้าง เมย์กับอิงฟ้านั่งคุยกันเื่งาน ส่วนผมก็นั่งฟังเงียบๆ พลางนึกถึงความบังเอิญที่เกิดขึ้น
“ว่าแต่นที นายเจอมุกบ้างมั้ย่นี้?” อิงฟ้าถามขึ้น
“ก็เจอบ้าง ทำไมหรอ?”
“เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่าเธอมีอะไรบางอย่างแปลกไป”
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ฉันก็คิดแบบนั้น”
“หรือว่าเธอเริ่มรู้ตัวแล้ว?” เมย์พูดยิ้มๆ
“รู้ตัวเื่อะไร?”
“นายก็รู้”
ผมกลืนน้ำลาย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
บางที ผมอาจจะเป็คนเดียวที่ยังไม่แน่ใจ ว่าตัวเองกำลังรู้สึกอะไร
หลังจากกินข้าวเสร็จ พวกเราก็แยกย้าย ผมเดินกลับมาที่รถพร้อมกับเมย์ ขณะที่กำลังจะเปิดประตูรถ โทรศัพท์ของผมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็ มุก
Muk: นที นายอยู่ไหน?
ผมขมวดคิ้วก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ
Me: อยู่ห้าง เพิ่งจะกลับ ทำไมหรอ?
Muk: เหรอ? ฉันก็อยู่ห้างเหมือนกัน
ผมเงยหน้าขึ้น ก่อนจะหันไปมองรอบๆ และทันใดนั้นเอง ผมก็เห็นมุกยืนอยู่ไม่ไกล เธอกำลังมองมาทางนี้พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก
“บังเอิญอีกแล้วสินะ”
เหลือเวลาอีก 330 วัน
แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ผมนอนแผ่อยู่บนเตียง ไม่ได้รีบลุกขึ้นมาทำอะไรเป็พิเศษ แต่ทันใดนั้นเอง—
“นที! ตื่นได้แล้วโว้ยยย!”
เสียงใสดังลั่นห้อง พร้อมแรงกระแทกเบาๆ บนเตียง ผมขมวดคิ้วก่อนจะค่อยๆ ลืมตา และสิ่งแรกที่เห็นคือ มุก นั่งอยู่ข้างๆ เตียงของผม ยิ้มกวนๆ
“เธอเข้ามาได้ไง…” ผมพึมพำ งัวเงียเต็มที่
“กุญแจสำรองที่ฉันแอบจิ๊กไว้คราวก่อน จำไม่ได้เหรอ?”
“หะ… เดี๋ยว อะไรนะ?”
“ล้อเล่นน่า!” มุกหัวเราะ ก่อนจะโยนหมอนใส่หน้าผม “ลุกเร็วๆ ฉันหิวแล้ว ไปกินข้าวกัน”
“เช้าแบบนี้เนี่ยนะ?” ผมเหลือบมองนาฬิกาเพิ่งจะเจ็ดโมงครึ่ง
“ใช่! ไปกันเถอะ!”
09:00 AM – ร้านอาหารเช้า
เรามานั่งอยู่ที่ร้านข้าวต้มเล็กๆ ใกล้หอ ผมยังคงงัวเงียอยู่ในขณะที่มุกสดใสเต็มที่
“นี่ นที เสาร์นี้นายว่างไหม?”
ผมเหลือบมองเธอขณะที่ตักข้าวต้มขึ้นมากิน “ทำไมเหรอ?”
“ฉันว่าจะไปเดินตลาดนัดกลางคืน นายไปเป็เพื่อนหน่อยสิ”
“แล้วทำไมไม่ไปกับเพื่อนคนอื่นล่ะ?”
“ก็อยากให้นายไปไง” มุกยิ้มมุมปาก “ว่าไง ไปได้ไหม?”
ผมพยักหน้าช้าๆ “ก็ได้ ไม่มีแพลนอะไรอยู่แล้ว”
“เยี่ยม!” มุกยิ้มกว้าง “เดี๋ยวฉันนัดเวลาอีกทีนะ”
12:30 PM – ห้างสรรพสินค้า
ผมเดินเข้ามาในห้างโดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็่เวลาแบบที่ไม่รู้จะทำอะไรดีเลยออกมาเดินเล่น
แต่พอเดินไปได้ไม่นาน…
พลอย ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
“นที!” เธอโบกมือจากอีกฝั่งของทางเดิน
“เฮ้ พลอย” ผมทักกลับ “มาทำอะไรที่นี่?”
“กะจะมาซื้อของนิดหน่อย แล้วนายล่ะ?”
“ก็… ไม่มีอะไรเป็พิเศษ เดินเล่นไปเรื่อยๆ”
เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดขึ้น “งั้นมาช่วยฉันเลือกของหน่อยสิ”
“อ่า… ได้เลย”
14:00 PM – โซนของใช้ภายในบ้าน
“อันนี้กับอันนี้ อันไหนสวยกว่ากัน?” พลอยยื่นแจกันสองใบให้ผมดู สีขาวกับสีพาสเทลชมพู
“อืม…” ผมพิจารณา “สีขาวน่าจะเข้าได้กับทุกมุมในห้องนะ”
“งั้นเอาอันนี้” พลอยยิ้ม ก่อนจะหยิบมันลงตะกร้า
“เธอนี่เลือกของนานเหมือนกันนะ”
“ก็ต้องเลือกของให้ดีที่สุดสิ”
ผมหัวเราะเบาๆ ก่อนที่โทรศัพท์ของผมจะดังขึ้น
เป็ อิงฟ้า
Ingfah: นายอยู่ไหน?
ผมมองหน้าพลอยก่อนจะกดรับสาย “ฉันอยู่ห้าง กำลังช่วยพลอยเลือกของ”
Ingfah: งั้นเหรอ? งั้นเจอกันหน่อยสิ ฉันก็อยู่ห้างเหมือนกัน
“หืม? จริงดิ”
“ใช่ รออยู่ร้านกาแฟชั้นสอง”
“โอเค เดี๋ยวไป”
ผมวางสายก่อนจะหันไปหาพลอย “อิงฟ้าก็อยู่ห้างนี้ เธออยากไปเจอไหม?”
“ก็ดีนะ ไปกันเถอะ”
15:00 PM – ร้านกาแฟ
อิงฟ้านั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะริมกระจก มีลาเต้วางอยู่ตรงหน้า เธอดูสงบเหมือนเคย
“พอดีเลย ฉันกำลังเบื่ออยู่พอดี” เธอพูดขึ้น
“เธอมาที่นี่บ่อยเหรอ?” พลอยถาม
“ไม่หรอก แค่วันนี้มีธุระแถวนี้ เลยแวะมานั่งพัก”
ผมนั่งลงก่อนจะสั่งกาแฟเพิ่ม อิงฟ้าจ้องมองผมด้วยสายตาคมๆ
“ว่าแต่นที เสาร์นี้นายว่างไหม?”
ผมหยุดคิดไปแวบหนึ่ง
เดี๋ยวนะ… มุกก็ชวนไปตลาดนัดแล้วนี่นา
“ทำไมเหรอ?” ผมถามกลับ
“ฉันอยากไปเลือกของที่ออฟฟิศใหม่ แล้ว้าคนช่วยถือของ”
“เอ่อ…” ผมอ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบยังไง
ถ้าตอบไปว่ามีแพลนแล้วกับมุก อิงฟ้าจะว่ายังไง?
“มีธุระแล้วเหรอ?” เธอถามต่อ
ผมสบตาเธอแล้วถอนหายใจเบาๆ “คือว่า…”
“หรือว่ามีนัดกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว?” อิงฟ้าพูดยิ้มๆ
“…”
ให้ตายสิ เสาร์นี้ดูเหมือนจะยุ่งกว่าที่คิดซะแล้ว
20K
