ความทรงจำที่หายไป

ตอนที่ 1 - ความฝัน !.. .เคยรู้สึกเหมือนกับตัวเองอยู่ในความฝันกันบ้างหรือเปล่า แล้วตอนฝันนั้น คิดว่าเราบังคับฝันกันได้ไหม ฉันเอง ฝันได้บ่อยๆ ฝันแทบจะทุกคืน และความฝันนั้น มันเหมือนจริงมาก จริงจนฉันไม่แน่ใจว่านี่ฝัน หรือความจริงกันแน่.....ท้องฟ้า ก้อนเมฆช่างดูคุ้นตา กลิ่นหอมของหญ้าอ่อนๆ .เรากำลังนอนเล่นอยู่บนสนามของโรงเรียนหรือนี่ ว้าว ชอบบรรยากาศตอนนี้จัง แสงแดดอ่อนๆ ที่ลอดผ่านใบไม้มาเบาๆ ก้อนเมฆกำลังเคลื่อนผ่านตัวเราไปอย่างช้าๆ ลมเย็นๆ พัดมากระทบที่หน้า อยากหยุดเวลาแบบนี้ไว้ซะจริง ♡..กรี๊งงงงงงง ........ง.เสียงปลุกจากมือถือทำให้เราสะดุ้งตื่นจากฝัน !!!."ตายแล้ว ! วันนี้ มีประชุมด่วนนี่นา ไปสายล่ะแย่เลย".."ซอลมี มาสายอีกแล้วรึ" เสียงหัวหน้าถามทัก."ซอลมีมาแล้วค่า มาทันเวลาพอดีเลย" .หัวหน้ามองมาเขม็ง "รีบเตรียมตัวไปประชุมซะสิ" ."วันนี้อยู่ๆ หัวหน้าก็ลงมาคุมเอง เธอไม่สบายเหรอ ช่วงนี้เห็นมาเฉียดฉิวบ่อยๆ ปกติเธอเป็นพวกมาก่อนเวลานี่นา?" เสียงของมินอาเพื่อนที่ออฟฟิตถามไถ่อย่างสงสัย..เฮ้อ... เกือบไปแล้วสิเรา "ช่วงนี้ฉันฝันแปลกๆ หน่ะ มันทำให้งง เหมือนนอนไม่อิ่มทุกคืนเลย" ."หืม ! ฝันว่าอะไรหรือเธอ?" มินอาถามกลับอย่างสงสัย."เหมือนจะฝันถึงโรงเรียนตอน ม.ปลาย ที่เราเรียนกัน แต่ฉันจำรายละเอียดไม่ได้แฮะ งงเหมือนกันว่าทำไมอยู่ๆ ฝันถึง" ."แหม... ไอเราก็นึกว่าเธอจะฝันถึงเลขเด็ด ฝันนานฝันบ่อยซะจนเกือบมาประชุมสาย" .."อะแฮ่ม ! นี่กะจะไม่เข้าประชุมกันหรือไงสองสาว" หัวหน้าตะโกนเรียกเสียงมาเบอร์ดุ ."ไปแล้วค่าาาาา" สองสาวรับคำแล้ววิ่งไปอย่างไว ..ช่วงนี้เราฝัน ถึงสถานที่เดิมซ้ำๆ บ่อยๆ มันจะมีอะไรแอบแฝงหรือเปล่าน้อ... อย่างที่มินอาบอก ว่าถ้าฝันถึงเลขเด็ดก็คงจะดี แต่นี่เราฝันเห็นแต่สนามหญ้า จะเลขอะไรวะเนี่ย ฉันคิดทวนไปบ่นไประหว่างนั่งกินข้าวพักเที่ยง."เอาหล่ะ ไหนลองเสิตเน็ตดูซิ เผื่อจะมีคำทำนาย".ฝันเห็นโรงเรียนเก่า สถานที่เก่าๆ แปลว่าจะได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบเจอมาตั้งนาน หรืออาจจะได้... .."ซอลมี ซอลมี" เสียงชายหนุ่นคนนึงเรียกมาแต่ไกล."ซอลมี" เสียงนั่นเริ่มเข้ามาใกล้ละ.อะไรกันนะ คนกำลังยุ่งๆ อยู่ ฉันบ่นเสียงนั่นในใจ แต่พอฉันเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงเท่านั้นหละ ! ก็เจอกับผู้ชายคนนึง หน้าตาดี กำลังจองมองมาตรงหน้าฉัน !!!!."หืม ! มีอะไรหรือคะ?" ."ซอลมี ฉันเอง" ชายหนุ่มน้ำเสียงดูเป็นมิตร เหมือนจะคุ้นๆ หน้าแต่จำไม่ได้แฮะ .อืม... เออ... ฉันได้แต่ยิ้มให้แห้งๆ เพราะไม่รู้จะเขาทักยังไงดี ."555 ไม่เป็นไร ไม่ต้องฝืนยิ้มตลกขนาดนั้นก็ได้ เวลาเธอฝืนยิ้มทีไร หน้ากระตุกตรงมุมปากทุกทีไว้เดี๋ยวก็จำเราได้เองนั่นล่ะ ผมไปก่อนนะ" ชายหนุ่มที่แวะมาทักทาย เดินยิ้มไปอย่างอารมณ์ดี ..ใครฟะ !!!! โอ้วโน่ววววว !!!! หนุ่มหล่อขนาดนี้ทำไมฉันจำไม่ได้ๆๆๆๆๆนี่ฉันเป็นอัลไซเมอร์ตั้งแต่ยังสาวใช่ไหม ไม่นะ ! ไม่ แง๊.....ทำยังไงดี ทำยังไงดี จริงๆ แล้ว อยู่ๆ ความทรงจำเราก็หายไปช่วงหนึ่ง เราจำไม่ได้เลย ว่าชีวิตการเรียน ม.ปลาย เราเป็นยังไงบ้าง? หยั่งกับตื่นมาปุ๊บ ก็โตปั๊บแล้วมาทำงานเลย แล้วเราผ่านวัยนั้นไปยังไงฟะ !.คิดสิคิดๆๆ.... โอ้ยยย....โอ้ย ให้ตายสินึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก T_T.."ซอลมี ซอลมี" มีเสียงเรียกเราอีกละ แต่คราวนี้เสียงผู้หญิงแฮะ?."ซอลมีตื่นได้แล้ว แอบมานอนอยู่ตรงนี้นี่เอง เดี๋ยวก็ไปเรียนสายหรอก เอ้าลุกขึ้นเร็ว" เสียงเพื่อนที่คุ้นเคยมาเรียกเราให้ลุกไปเข้าเรียน.แต่เอะ ! นี่ฉันยังเรียนอยู่อีกหรือนี่ ?? นี่เราฝันว่าทำงานแล้ว หรือจริงๆ เราฝันว่าเรียนอยู่กันแน่?.เห... !!!!..โปรดติดตามตอนต่อไป >>..........☆ จากใจผู้เขียน ☆ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านกันนะคะ เรื่องนี้แต่งไว้นานมากๆ แล้ว เพิ่งจะมีเวลามาลงจริงๆ จังๆ ซักที จะพยายามอัพอย่างสม่ำเสมอ รบกวนเป็นกำลังใจให้ด้วยน้า รักคนอ่านทุกคนค่า ♡ ปล. คิดว่าซอลมีอยู่ในโลกไหนกันแน่ ?

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - ความฝัน !

นิยายแนะนำ

ความทรงจำที่หายไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 - ความฝัน !

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้