ระหว่างทางที่นั่งบนกระบะรถตุ๊กๆ ที่โอกำลังขับตามรถคันหน้าของนิน โชคนั่งคิดเล่นๆ แล้วตบหน้าผากตัวเองเบาๆ
“ลืมไปได้ไงวะ... ของกินในโลกนี้ยังจืดชืดอยู่เลย”
เขาถามระบบในใจทันที “ระบบ... ผงและเครื่องปรุงรส รสดีๆ มีมั้ย? น้ำปลา น้ำตาลทราย เกลือป่น ซอสมะเขือเทศ ซีอิ้วขาว พริกผง น้ำมะนาว น้ำมัน ผงปรุงรสต่างๆ ทั้งสไปซี่ ชีส บาบีคิว อะไรก็ได้ที่ใช้ปรุงอาหารได้ เอาถ้วยจานพลาสติกมาด้วยสักเซ็ตใหญ่เลย”
ติ๊ง!
【เซ็ตเครื่องปรุงรสพื้นฐาน + ถ้วยจานพลาสติกเซ็ตใหญ่ : 80 แต้ม】
【ยอดแต้มเหลือ: 770】
ของทั้งหมดโผล่ขึ้นมาในกระบะหลังรถทันที โอที่กำลังขับรถรู้สึกว่ารถหนักขึ้นนิดหน่อย หันไปมองแป๊บหนึ่ง แล้วหันกลับไปดูทางข้างหน้า
“พี่โชค... มีของอยู่หลังรถด้วยเหรอคะ? รถหนักขึ้นนิดหน่อยเลย”
โชคยิ้มกว้าง “ก็มีนะ แต่น้องพี่ไม่ได้สังเกตเหรอ? พี่ไปหาของที่ใช้ปรุงรสนิดหน่อยมา”
โอถามต่ออย่างสงสัย “ประมาณไหนอ่ะพี่?”
โชคหัวเราะหึๆ “โอไม่เข้าใจหรอก อารมณ์โจ๊กหรือบะหมี่ที่โอเคยกินมั้ง แต่ไม่ใช่กินสดๆ นะ มันใช้ทำกับอย่างอื่น ใส่ข้าวต้ม เนื้อปิ้ง ผักต้ม อะไรก็ได้ จะได้ไม่อร่อยจืดๆ อีก”
โอตาเป็ประกาย “โอ้... ดีน่ะสิคะพี่! เดี๋ยวได้กินอร่อยๆ แล้ว”
โชคนั่งยิ้มมุมปาก มองสองน้องที่ขับรถคันละคันไปข้างหน้า “ฮ่าๆ... วันนี้ได้เครื่องปรุงรสแล้ว ชีวิตการกินของชาวบ้านจะอัพเลเวลอีกครั้งแน่”
รถสองคันวิ่งผ่านทุ่งนาและหมู่บ้านอย่างช้าๆ แต่เต็มไปด้วยความสุขเล็กๆ