ท่านประธานจอมเผด็จการกับอาจารย์ขาลุย

        ปารมีเดินเข้าห้องแนะแนวที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับทำค่ายสัปดาห์หน้า เธอเขย่งปลายเท้าเดินเพื่อไม่ให้เหยียบถูกอุปกรณ์เหล่านั้นราวกับกำลังเต้นบัลเล่อย่างไงอย่างงั้น ก่อนที่จะนั่งลงที่โต๊ะทำงานของเธอแล้วหยิบมือถือขึ้นมาเช็คงาน

        ขณะที่กำลังเช็คตารางวันนี้ว่ามีคำสั่งงานอะไรจาก ผอ. บ้างจากกลุ่มไลน์ของโรงเรียน เธอก็เห็นว่ามีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาในไลน์กลุ่มซึ่งคนที่ส่งเข้ามาคือ ผอ. เอง ซึ่งเนื้อหาของข้อความนั้นมันทำให้เธอถึงกับขมวดคิ้วมุ่นทันที

        ‘เนื่องจากค่ายแนะแนวอาทิตย์หน้า อ.อังศุมาลิน อาจารย์ประจำชั้นห้อง ม.5/1 มีกิจธุระไม่สามารถไปร่วมค่ายได้ จึงขอมอบหมายให้ อ.แพรวพราว ไปแทน....’

        “นี่ฉันต้องไปทำค่ายร่วมกับยัยนั่นอีกเหรอเนี่ย— ให้ตายเถอะ นึกว่าจะไม่ต้องเกี่ยวข้องกันอีกแล้วนะเนี่ย”

        ปารมีบ่นอุบทันทีที่ได้อ่านคำสั่งของ ผอ. เนื่องจากตั้งแต่วันนั้น เธอก็รู้สึกไม่ค่อยถูกชะตากับแพรวพราวสักเท่าไหร่นัก เพราะดูเหมือนว่าแพรวพราวนั้นจะไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ อีกอย่างเธอรู้สึกว่าแพรวพราวนั้นชอบทำตัวโดดเด่น ซึ่งบางครั้งไอ้ความอยากเป็นจุดสนใจของเจ้าหล่อนนั้นมันคือการแซะเธอ หรือไม่ก็พยายามทำให้เธอดูแย่ในสายตาคนอื่น สำหรับปารมีนั้นมันเป็นพฤติกรรมที่เป็นพิษมาก

        เธอถอนหายใจ ก่อนจะสังเกตเห็นใครบางคนกำลังด้อม ๆ มอง ๆ อยู่หน้าห้องเธอ เมื่อเธอสังเกตชัด ๆ ก็พบว่าเป็นแม่บ้านคนที่เคยเข้ามาทำความสะอาดห้องให้เธอก่อนหน้านี้

        “มีอะไรรึเปล่าคะ”

        ปารมีถามออกไป แม่บ้านคนนั้นเมื่อเห็นว่าเป็นปารมีเธอก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาโดยพยายามระมัดระวังไม่ให้เหยียบของบนพื้น พร้อมกับถือกล่องของขวัญสีชมพูผูกโบว์สีแดงขนาดกลางมาด้วย

        “คือมีของขวัญส่งมาหาอาจารย์ค่ะ...พอดีมันอยู่ที่ป้อมยามหน้าโรงเรียน ลุงยามเลยฝากหนูให้เอามาให้อาจารย์น่ะค่ะ”

        แม่บ้านคนนั้นเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นกล่องของขวัญนั้นให้ปารมีและออกจากห้องไปหลังเสร็จสิ้นภารกิจ ปารมีขมวดคิ้วมองกล่องของขวัญที่ห่อด้วยกระดาษและผูกโบว์อย่างสวยงามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แถมยังแนบการ์ดที่พิมพ์ชื่อเธออยู่ในนั้นอีกด้วย มันจึงทำให้รู้ว่ากล่องของขวัญนี้คือของเธอจริง ๆ

        เธอยืนมองกล่องของขวัญนั้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจแกะกล่องนั้นดูของข้างใน แต่เมื่อเปิดออกดู ปารมีก็ถึงกับผงะ ตัวสั่น หัวใจเต้นเร็วเพราะอาการแพนิคกำเริบ จนเธอต้องรีบควานหากระปุกยาขึ้นมากิน เมื่อของที่อยู่ในกล่องนั้นหาใช่ของธรรมดา ๆ ทั่วไปไม่ แต่เป็นตุ๊กตาบลายผู้หญิงขนาด 1 ฟุตที่ถูกมีดปักที่อกพร้อมกับทาสีแดงที่รอบปากให้ดูเหมือนเลือดไหลออกจากปาก และบริเวณรอบ ๆ ที่มีดปักอยู่!!

        ฉับพลันภาพเมื่อ 1 ปีก่อน ก็ปรากฏขึ้นเป็นแฟลชแบ็คขึ้นในหัว ทำเอาปารมีปวดหัวจี๊ดเพราะความเครียด ก่อนที่เธอจะรีบตั้งสติ หายใจเข้าออก เพราะควบคุมอารมณ์และร่างกายให้อยู่ในความสงบ

        ‘เธอจะต้องไม่อ่อนแอ ปารมี— สู้เข้าไว้....’

        ก่อนที่เธอจะทำใจและเปิดดูของในกล่องอีกครั้งอย่างใจเย็นและสังเกตรายละเอียดต่าง ๆ อย่างถี่ถ้วน ทั้ง ๆ ที่หัวใจนั้นยังคงเต้นเร็วและถี่ด้วยความตื่นเต้นและความกลัวก่อนหน้านี้อยู่

        ‘ข่าวของพวกชัยวัฒน์เมื่อเช้า กับกล่องของขวัญนี่ มันเกี่ยวข้องกันรึเปล่านะ....’

        ปารมีตั้งคำถามกับตัวเองอีกครั้ง ก่อนที่เธอจะสังเกตอะไรบางอย่างได้จากตุ๊กตานั้น เธอหยิบตุ๊กตาตัวนั้นขึ้นมาดูก็ถึงกับตะลึง เมื่อเธอเห็นสัญลักษณ์เล็ก ๆ บนเสื้อของตุ๊กตาตัวนั้นเป็นรูปตารางสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาด 2 คูณ 2 ในช่องแถวบนระบายสีเหลืองและดำ ส่วนแถวล่างระบายสีดำและเหลืองตามลำดับ ส่วนข้าง ๆ นั้นก็มีตัวอักษรอัลฟาเบท L อยู่ข้าง ๆ

        ‘นี่มัน!!!’

        เธอถึงกับมือสั่นเมื่อเห็นสัญลักษณ์และตัวอักษรนั้น มันเป็นสัญญาณธงที่นักเดินเรือใช้กัน ซึ่งทหารเรือนั้นจำเป็นที่จะต้องเรียนรู้เกี่ยวกับสัญญาณพวกนี้ด้วย ซึ่งสัญลักษณ์นั้นอ่านว่า Lima ซึ่งมีความหมายว่า You should stop your vessel instantly. ซึ่งแปลเป็นไทยคือ ‘ท่านควรหยุดเรือของท่านเดี๋ยวนี้’ หรือในอีกความหมายหนึ่งที่ผู้ส่งจะสื่อมาให้เธอก็คือ

        ‘จงหยุดในสิ่งที่แกคิดจะทำซะ!!’

        ในทางราชนาวีความหมายของสัญญาณนี้คือ สัญญาณเตือนภัยจากการแผ่รังสีของคลื่นวิทยุ ซึ่งแน่นอนแล้วว่าคนที่ส่งกล่องนี้มาต้องรู้เรื่องของเธอดี และต้องเป็นคนที่เคยทำงานในกองทัพเรือหรือเกี่ยวกับเรือมาก่อน ปารมีนั้นคาดเดาได้ไม่ยากว่าคนคนนั้นเป็นใคร เธอได้แต่ยืนจ้องมองกล่องนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย แต่ทว่าหนึ่งในนั้นมันคือความรู้สึกหนึ่งที่มันถูกกดมานาน และเพราะกล่องของขวัญนี้มันทำให้เธอนั้นตัดสินใจอะไรบางอย่างได้

        “เล่นกันถึงขนาดนี้เลยงั้นเหรอ— ดี!! แล้วจะรู้ว่าคนที่ถูกกดจนเป็นหมาจนตรอกมันสู้ยังไง”

        นัยน์ตาแข็งกร้าวของปารมีนั้นจ้องมองไปที่ตุ๊กตาตัวนั้นด้วยความรู้สึกแรงกล้าที่อยากจะส่งไปให้เจ้าของที่ส่งมันมารับรู้ว่า เธอเริ่มที่จะโกรธแล้วเหมือนกัน

        --------------------

        หลังเลิกเรียน ปารมีขับรถเต่าคู่ใจของเธอมายังสถานที่แห่งหนึ่งที่เธอคุ้นเคยกับมันดี นั่นคือสนามยิงปืนจ่าอุทิศ เธอหอบหิ้วกล่องของขวัญที่เธอเพิ่งได้มาวันนี้มาด้วย เธอเห็นจากไกล ๆ ว่าจ่าอุทิศนั้นกำลังนั่งก๊งเหล้าอยู่กับพรรคพวกเธอจึงเดินตรงไปที่นั่นทันที

        “อ้าว— ผู้กอง วันนี้มาซ้อมซะเย็นเลยนะ....แล้วนั่นของขวัญใครละนั่น วันนี้ไม่ใช่วันเกิดผมนา”

        จ่าอุทิศเอ่ยทัก ขณะที่กำลังยกแก้วเหล้าขึ้นซดเสียงดัง ปารมียิ้มให้กับคำทักทายที่ปนมุกตลกของจ่าอุทิศ ก่อนที่จะนั่งลงบนเก้าอี้หินอ่อนที่จ่าอุทิศและพรรคพวกก๊งเหล้าเว้นที่ไว้ให้ ซึ่งทุกคนต่างก็เป็นทหารเรือในสังกัดที่ปารมีเคยอยู่และคุ้นหน้าคุ้นตากันทั้งนั้น

        “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับผู้กอง สบายดีมั้ยครับ”

        ชายคนหนึ่งที่ดูดูแล้วอายุน้อยกว่าปารมีเล็กน้อยเอ่ยขึ้นก่อนจะยื่นแก้วที่บรรจุสีน้ำอำพันให้เธอ ซึ่งปารมีนั้นก็ได้กล่าวปฏิเสธไป

        “ก็เรื่อย ๆ แหละ”

        เธอได้แต่ตอบกลับไปแบบนั้นพร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ

        “แล้ววันนี้ผู้กองมาที่นี่มีอะไรให้ผมช่วยรึเปล่า”

        จ่าอุทิศผู้เป็นเจ้าของที่เอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าผู้กองสาวไม่ได้มาสนามยิงปืนเพื่อยิงปืนอย่างที่เขาคิด

        “ก็นิดหน่อยค่ะ”

        ปารมีเอ่ยแค่นั้น จ่าอุทิศก็รับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนิดหน่อยที่ว่านั้น คงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ๆ เขาจึงหันไปพูดกับก๊วนกินเหล้าของเขาที่นั่งอยู่สองสามคน

        “เฮ้ย— พวกเอ็ง วันนี้กลับกันไปก่อน ข้ามีเรื่องธุระจะคุยกับผู้กอง”

        “โหย— ลุง เทกันงี้เลยหรอ”

        “ข้าบอกให้ไปก็ไปสิวะ...ไอ้นี่— มากินฟรีแล้วยังเรื่องมากอีก”

        “เออ— ไปก็ได้....ผมไปละครับผู้กอง สวัสดีคร้าบบ”

        ว่าแล้วพรรคพวกที่กำลังนั่งกินเหล้ากับจ่าอุทิศนั้นก็ทยอยแยกย้ายกันไปทีละคน จนสุดท้ายก็เหลือเพียงจ่าอุทิศและปารมีเท่านั้น

        “ผู้กองว่ามาเลยครับ”

        จ่าอุทิศหันมาทางปารมีด้วยสีหน้าจริงจังเขร่งขรึม ส่วนทางด้านปารมีนั้นก็มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน เธอไม่ได้เอ่ยขึ้นทันที แต่กลับเอากล่องของขวัญที่เพิ่งได้มาวันนี้ขึ้นมาวางบนโต๊ะหินอ่อนก่อนจะเปิดให้จ่าอุทิศดู

        “นี่มัน!!!”

        เขาเห็นสิ่งของในกล่องของขวัญที่ปารมีเอามาก็ถึงกับร้องอุทาน จ่าอุทิศหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความรู้สึกสงสัยปนอารมณ์ไม่พอใจ

        “ใครกันครับผู้กองใครมันส่งมา”

        “จ่าลองสังเกตดูที่ตัวตุ๊กตาดีดีสิคะ”

        ปารมีเอ่ยขึ้น เมื่อจ่าอุทิศสังเกตตามที่ปารมีบอกไป นัยน์ตาของเขาก็เบิกกว้างทันที พร้อมกับสีหน้าที่ดูยุ่งยาก

        “ที่ปามมาวันนี้ปามอยากจะมาขอความช่วยเหลือจากลุงนิดหน่อย แต่ว่าปามไม่บังคับนะคะ ถ้าลุงไม่สะดวกใจ ไม่จำเป็นต้องช่วยปามก็ได้ เพราะว่ามันอันตรายอยู่เหมือนกัน....”

        จ่าอุทิศที่ได้ยินดังนั้นเขาก็นั่งนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นมาราวกับตัดสินใจได้

        “ผู้กองว่ามาเลยครับ ผมพร้อมช่วยผู้กองเต็มที่ เพราะท่านนายพลปรีชาก็ช่วยผมมาเยอะ ดังนั้นถ้าเพื่อตอบแทนท่านแล้วผมทำเต็มที่ครับ”

ปารมีขมวดคิ้วมองไปที่จ่าอุทิศ เมื่อได้ยินข้อมูลใหม่ที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน

        “ป๊า— น่ะเหรอ...เคยช่วยลุงเอาไว้”

        “ครับ— ผมได้ท่านช่วยเอาไว้หลายอย่าง....ดังนั้นผู้กองบอกมาเลยครับผมช่วยเต็มที่”

        “หรือว่าที่ลุงคอยช่วยปามมาตลอดตั้งแต่ปามบรรจุก็เพราะพ่องั้นเหรอ....”

        ปารมีถามอย่างไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่นัก มันรู้สึกเหมือนเธอถูกหักหลังอย่างไงชอบกล ตอนที่พ่อเธอบังคับให้เธอเป็นทหารเรือ เธอก็ต่อต้านครั้งหนึ่ง จนกระทั่งเธอไม่สามารถที่จะขัดคำสั่งพ่อของเธอได้ จึงต้องเข้าสมัครเป็นทหารเรือตามที่พ่อเธอต้องการให้เป็น แต่เธอก็ได้ยื่นเงื่อนไขไปว่าเธอไม่ขอเข้ามาโดยใช้เส้นสาย แต่จะสอบเข้ามาเองเท่านั้น เพราะเธอไม่อยากได้ชื่อว่าใช้เส้น จนถึงขนาดไปเปลี่ยนนามสกุลไปใช้นามสกุลของแม่แทนที่จะใช้นามสกุลของพ่อ เพื่อไม่ใช้ถูกใครบางคนที่ต้องการจะใช้อำนาจและชื่อเสียงของพ่อเธอในการใช้เธอเป็นเครื่องมือ

        หลังจากที่เธอสอบคัดเลือกผ่านจากผู้เข้าสมัครเกือบพันคน เธอติดหนึ่งในห้าสิบ และสามารถเข้ามาบรรจุเป็นนายทหารเรือชั้นสัญญาบัตรจนติดยศเรือตรีหญิงได้ด้วยความสามารถของตัวเอง จากนั้นเธอก็ทำงานโดยใช้ความสามารถของเธอที่มี ไม่เคยใช้อำนาจของพ่อตัวเองเลยสักนิด ตอนที่เธอได้รับความช่วยเหลือจากจ่าอุทิศนั้นเธอก็นึกว่าจ่านั้นช่วยเพราะความสามารถของเธอ ไม่นึกเลยว่า....

        “ไม่ใช่นะครับผู้กอง—ที่ผมเต็มใจช่วยผู้กองนั้นเป็นเพราะผมนับถือในความสามารถของผู้กองต่างหากละครับ...ส่วนเรื่องที่ผู้กองเป็นลูกสาวของท่านนายพลนั้นผมก็เพิ่งมาทราบเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เองครับ...”

        ปารมีหรี่ตามองจ่าอุทิศอย่างประเมินทว่าจ่าอุทิศนั้นก็จ้องตอบกลับมาอย่างไม่หลบสายตา

        “เฮ้อ— ค่ะ ปามเชื่อ...แต่ก่อนที่ปามจะร้องขอความช่วยเหลือจากลุง ปามขออะไรอย่างหนึ่งก่อนได้มั้ยคะ”

        “อะไรครับว่ามาเลยครับ”

        “ลุงอย่าเอาเรื่องที่ปามขอให้ลุงช่วยไปบอกป๊าได้มั้ยคะ”

        จ่าอุทิศนิ่งอึ้งไปพักหนึ่งก่อนที่จะตอบรับ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายตอบรับปารมีก็อธิบายในวัตถุประสงค์ที่เธอมาวันนี้ให้กับจ่าอุทิศฟัง ซึ่งเขาเองนั้นก็ฟังปารมีอย่างตั้งใจ ทั้งคู่พูดคุยกันเนิ่นนานจนกระทั่งเวลาล่วงเลยไปหกโมงเย็นปารมีจึงขอตัวกลับ โดยไม่ลืมเอากล่องของขวัญที่เธอเพิ่งได้รับมากลับไปด้วย

        คล้อยหลังรถของปารมี ก็มีชายคนหนึ่งในชุดสีดำเดินออกมาจากเงามืดใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามกับสโมสรยิงปืนของจ่าอุทิศ ก่อนจะหยิบมือถือของตัวเองออกมากดหาเบอร์ของใครบางคน

        “สวัสดีครับท่านครับ ผมเองนะครับ...”

โปรดติดตามตอนต่อไป