อัศวินเป็หนุ่มรูปงามที่ขนาดอายุอานามใกล้เลขห้าแต่ก็ยังดูเหมือนว่าจะอ่อนกว่าสามีของหล่อนด้วยซ้ำแล้วจู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แว่บเข้ามาหล่อนนึกถึงเพื่อนสนิทของหล่อนที่พึ่งไปหามาเมื่อไม่กี่วันนี้
ดาริกา...หล่อนยังเห็นภาพที่เพื่อนสาวกำลังเสพรักกับพี่สามีกลางแจ้งแบบไม่อายฟ้าดินที่สนามหลังบ้านตอนสามีของหล่อนไม่อยู่ตอนแรกสุนิชาคิดว่าดาริกาเป็ผู้หญิงไวไฟและร้อนแรงเกินไปแต่ถึงตอนนี้หล่อนกลับสลัดภาพนั้นไม่หลุดจากความคิด
“ทำไมยังคิดถึงเื่นี้อยู่ได้”
สุนิชาพูดกับตัวเองเบาๆ ขณะยืนเอามือกอดอก ภาพที่หงล่อนเห็นวันนั้นยังติดอยู่ในตาทั้งสองข้างย้ำอยู่ในสมองนั่นคือเรือนร่างอวบอัดของดาริกาที่ถูกพี่สามีเสือกไสท่อนเอ็นขนาดั์เข้าไปในร่องสวาทดาริการ้องครางอย่างพึงพอใจเพราะคิดว่าไม่มีใครได้ยินแถวนั้น และอีกอย่างที่สุนิอชาลืมไม่ลงคือรูปร่างกำยำของพี่สามีเพื่อนสนิท หญิงสาวถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่ได้สังเกตว่าอัศวินยืนมองหล่อนอยู่นานแล้วจากด้านหลังพุ่มไม้ที่มุมหนึ่งไม่ห่างจากที่ตรงนั้น
บทที่ 3
เมื่อสุนิชาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าหล่อนก็เห็นว่าอัคนีผู้เป็สามีอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาสวมชุดลำลองและเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนจูบที่หน้าผากของหล่อนเบา ๆพร้อมรอยยิ้มก่อนพูดว่า
“ตื่นแล้วเหรอสุ...เมื่อคืนนอนกี่ทุ่มน่ะผมหลับไม่รู้เื่เลย”
“ก็ดึกอยู่ค่ะพอดีสุแปลกที่ก็เลยนอนไม่ค่อยหลับ”
“นึกว่าชอบที่นี่ทำให้ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ”
“อัคตื่นเช้าจังเลยนะคะอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยเลย”
“อัคว่าจะเข้าไปในเมืองสักหน่อยพอดีลูกค้าเมล์เข้ามาตอนตีห้า เขาบอกว่าอยู่ที่อยากเจออัคเลยว่าจะออกไปพบเขาหน่อย”
“ลูกค้าเหรอคะ?...แต่อัคบอกสุว่าจะไม่รับงานอะไร่นี้นี่คะ”
“ไม่รับงานหรอกแต่อัคอยากออกไปพบลูกค้าหน่อย เขาอุตส่าห์ส่งข้อความมาหา เดี๋ยวเขาจะว่าเราใจดำถ้ายังไงสุอยู่ที่นี่ก่อนนะ อัคอาจจะกลับมาเย็น ๆ พบลูกค้าแล้วจะรีบกลับ”
“สุต้องอยู่คนเดียวเหรอคะเนี่ยอุตส่าห์มาพักผ่อนถึงนี่แล้ว”
“น่า...สุ”อัคนีทำเสียงอ้อน “ยังไงเราก็ยังมีเวลาพักผ่อนกันอีกเยอะ สุชอบที่นี่ไม่ใช่เหรออัคว่ามันไม่น่าเบื่อหรอกน่า อย่างน้อยพี่อัศวินก็อยู่แถว ๆ นี้เขาจะถ่ายรูปธรรมชาติส่งไปให้นิตยสารทุกวันถ้าไม่อยู่บ้านพี่ชายอัคก็ไปไม่ไกลจากนี่หรอก”
“ก็ได้ค่ะ”
“น่ารักมากสุที่รักของอัค”
อัคนีดึงร่างนุ่มเข้ามากอดและจูบหล่อนหนึ่งทีสุนิชาจำต้องยิ้มเฝื่อน ๆให้สามีทั้งที่หล่อนอยากจะบอกเขาว่ามันน่าเบื่อแค่ไหนที่อุตส่าห์ลางานมาตั้งไกลแต่เขาก็ยังมีธุระปะปังตามติดมาจนได้เสียอีก
หลังจากอัคนีขับรถออกไปแล้วสุนิชาก็นอนอ้อยอิ่งอยู่บนที่นอนอีกสักพักใหญ่หล่อนเปิดสมาร์ทโฟนดูเื่ราวของเพื่อน ๆ แบบเบื่อ ๆก่อนจะลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวและเดินลงไปชั้นล่าง ด้านล่างเงียบเชียบหล่อนไม่รู้ว่าอัศวินอยู่ในบ้านหรือไม่ แต่บนโต๊ะอาหารในห้องครัวมีอาหารเช้าวางอยู่ในถาดหล่อนไม่นึกหิวสักนิด หญิงสาวด้อม ๆ มอง ๆรอบบ้านแบบสมัยใหม่ของพี่สามีและนึกถึงคำพูดของเขาเมื่อคืน
“ถ้าน้องสุอยากถ่ายภาพสวยๆ เดี๋ยวพี่จะหาเวลาว่างถ่ายให้นะครับ เพราะในบ้านหลังนี้มีสตูดิโอถ่ายภาพเล็ก ๆอยู่ด้วย”
ห้องถ่ายภาพเป็สตูดิโอเล็กๆอย่างนั้นเหรอ...สุนิชานิ่งนึกก่อนที่หล่อนจะเดินออกไปจากห้องครัวและมองหาว่าห้องนั้นอยู่ที่ไหนหญิงสาวเดาว่ามันอาจจะอยู่ส่วนในสุดของบ้านแต่บ้านหลังนี้สร้างแบบเปิดโล่งทำให้เห็นธรรมชาติภายนอกสตูดิโอของอัศวินน่าจะเป็ห้องทึบ ๆ มากกว่า แล้วสุนิชาก็มองเห็นห้องนั้น
มันอยู่ชั้นล่างของตัวบ้านที่จริงๆ แล้วมีความสลับซับซ้อนแม้เป็บ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่ก็มีพื้นที่ใช้สอยอย่างคุ้มค่าสุนิชาเดินไปหยุดที่หน้าห้องนั้น บนบานประตูมีรูปสลักดอกไม้แบบนูนต่ำสวยงามหญิงสาวลองผลักประตูเข้าไปก็พบว่าภายในนั้นเป็ห้องสีทึม ๆ ไม่ได้เปิดโล่งเหมือนอย่างห้องอื่นๆ
สุนิชายิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าภายในห้องนั้นมีอุปกรณ์ของช่างภาพมันเป็สตูดิโอถ่ายภาพอย่างที่หล่อนคิดไว้จริง ๆ นั่นล่ะ หญิงสาวเดินดูรอบ ๆห้องที่มีขนาดใหญ่ มีแสงไฟสลัวเหมือนแสงสปอร์ตไลต์จากผนังดูแล้วให้อารมณ์แบบห้องของช่างถ่ายภาพเสียจริง
แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อหล่อนได้ยินเสียงกุกกักจากด้านนอกสุนิชารีบเดินหลบเข้าไปหลังม่านขนาดใหญ่เพราะหล่อนเกรงว่าถ้าเป็อัศวินเข้ามาตอนนี้เขาอาจไม่พอใจก็ได้ที่หล่อนเข้ามาในสตูดิโอของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต
และเมื่อประตูห้องเปิดออกสุนิชาซึ่งแอบอยู่หลังม่านหนาทึบก็เห็นร่างสูงใหญ่กำยำของอัศวินก้าวเข้ามาในห้องแต่...เขาไม่ได้เข้ามาเพียงคนเดียว มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินตามเขาเข้ามาด้วยและเมื่อไฟภายในห้องนั้นถูกเปิดให้สว่างอีกดวงหล่อนก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัด ๆ
363
