ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  เมื่อนางได้ยินคำพูดนั้นของอี้เฉิน มันก็ทำให้ใบหน้าของนาง มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"เจ้าบ้าไปแล้วอี้เฉิน ในยามนี้พิษของเจ้าลามไปทั่วส่วนสำคัญ ห่างหัวใจของเจ้าไปไม่มาก ข้าเกรงว่าหากทำเช่นนั้น ตัวเจ้าจะตายตกลงเสียก่อน"

แม้แต่ เจ้าสำนักมังกร หวังซง ที่ได้ยินคำขอร้องของอี้เฉิน มันก็ทำให้ตัวเขาส่ายหัว แต่ก็ไม่ได้คัดค้าน มันมีวิธีเดียวในยามนี้ ที่อาจจะรักษาชีวิตของอี้เฉินเอาไว้ได้ เขาพร้อมทำตามที่อี้เฉินสั่งการ

เมื่อ หลินเฟย เห็นเจ้าสำนักมังกร ที่เตรียมพร้อมจะโจมตีอี้เฉินทุกเวลา ขอเพียงอี้เฉินเอ่ยสั่งการออกมาเท่านั้น เจ้าสำนักมังกร หวังซง ก็พร้อมจะโจมตีตัดร่างเนื้อส่วนที่โดนพิษร้าย มันจึงทำให้ หลินเฟย เดือดดาลไม่น้อย "เจ้าไม่คิดฟังที่ข้าพูดเลยงั้นหรืออี้เฉิน ข้าไม่ยอมให้เจ้าใช้วิธีนี้อย่างแน่นอนมันเสี่ยงเกินไป"

"แล้วเจ้าจะให้ข้าทำเช่นไรเล่า หลินเฟย"

เจ้าสำนักมังกร หวังซง เองก็เอ่ยเตือนนางออกมาด้วยเช่นกัน "หลินเฟย เจ้าจะปล่อยให้อี้เฉินตายเช่นนี้หรือ หากมีวิธีก็น่าจะเสี่ยงดู"

"ทั้งสองคนเงียบก่อน ข้ามีวิธี" ไม่ทันสิ้นเสียง หลินเฟย นางก็หยิบกระบี่จากมือของเจ้าสำนัก หวังซง มาไว้ในกำมือ ก่อนยกกระบี่แทง ไปที่หน้าอกของอี้เฉินหลบเลี่ยงจุดตายของอี้เฉินไว้ในทันที ปราณพลังที่นางใส่เข้าไปภายในกระบี่เปิดบาดแผลของอี้เฉินออก อย่างฉับพลันบาดแผลพวกนั้นไม่สมานเข้าหากันอีกต่อไป เลือดสีแดงปะปนมาพร้อมกับพิษร้ายสีเขียวไหลย้อยออกมาเป็นทาง

แต่มันก็ช้าเกินไปที่จะขจัดพิษทั้งหมดออกไปจากกายาของอี้เฉินได้ ในทันใดกระบี่ในมือของนางก็หลุดร่วงลงสู่พื้น ก่อนนางจะโน้มกายาเข้าไปใกล้หน้าอกของอี้เฉิน ทำสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด นางขับเคลื่อนปราณพลัง ห่อหุ้มริมฝีปากไว้ป้องกันพิษ แล่นเข้าสู่กายา ยื่นริมฝีปากดูดพิษจากบาดแผล ของอี้เฉินอย่างไม่ได้เกรงกลัวต่อความตาย

อี้เฉินเขาที่เห็นถึงกับตกตะลึงไม่น้อย ไม่คิดนางจะใช้วิธีเช่นนี้เอาพิษออกจากกายาของเขา "หลินเฟย การที่เจ้าทำเช่นนี้เกรงว่า ตัวเจ้าจะได้รับพิษเข้าไปด้วย เจ้าเลิกใช้วิธีนี้เสียเถอะ"

  แต่ในทันใดอี้เฉินก็ถูกทุบหน้าอกอย่างแรง เหมือนเป็นการบอก กลายๆ ให้อี้เฉินหยุดพูดมาก ริมฝีปากของนางดูดไปที่บาดแผลของอี้เฉินอย่างแรง หมายมั่นดูดพิษออกจากกายาอี้เฉินให้ได้ ก่อนนางจะพ้นเลือดปะปนมาพร้อมกับพิษสีเขียวออกมาคำใหญ่ ทันทีที่นางบ้วนเลือดที่ปะปนมาพร้อมกับพิษเสร็จ นางก็ก้มลงไปดูดพิษให้อี้เฉินต่อในทันที โดยไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อความตาย

ยิ่งอี้เฉินเห็นใบหน้าของหลินเฟย เจ็บปวดมันก็ทำให้เขาปวดใจไม่น้อย ไม่คิดว่าตัวเขาในยามนี้จะถูกตัวนางช่วยไว้อีกครั้ง บางทีตัวเขาก็อยากจะหยุดนางไว้ แต่เมื่อเห็นความแน่วแน่ของนาง มันก็ทำให้เขาปฏิเสธนางไม่ลง

เจ้าสำนักมังกร หวังซง ที่เห็นเขากระแอมไอ ออกมาเสียงดัง "เหมือนว่าข้าจะไม่จำเป็นอีกต่อไป งั้นข้าขอตัวก่อนแล้วกัน ไม่คิดรบกวนพวกเจ้าอีกต่อไป"

  เพียงเวลาผ่านไปไม่ถึง หนึ่งก้านธูป ริมฝีปากของหลินเฟยในยามนี้ เริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีม่วง ใบหน้าเต็มไปด้วยเจ็บปวด อ่อนแรงลงไปทุกที เหมือนว่าในยามนี้ นางจะถูกพิษของเทพสวรรค์เล่นงานเข้าให้แล้ว พิษที่ตัวอี้เฉินเอง ก็สลายหายไปจวนจะหมด แต่นางก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยกริมฝีปากดูดพิษให้อี้เฉินอย่างไม่ได้หวาดกลัวต่อความตาย

"พิษของข้าสลายไปมากแล้วเจ้าพอเถอะ หลินเฟย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปตัวเจ้าอาจตายตกก็เป็นได้" อี้เฉินที่พยายาม จะห้ามปรามตัวนางมากเท่าใด ตัวเขาก็จะถูกนางปฏิเสธ ถูกหลินเฟยทุบหน้าอกอย่างแรง ไม่ยอมให้เขาเอ่ยพูดคำใดออกมา

ทันทีที่นางพ่นเลือดที่ปะปนมากับพิษร้ายออกมาจนหมดกายาอี้เฉิน ตัวนางที่ทนจนมาถึงในยามนี้ก็หมดสติลงในทันที อยู่ภายในอ้อมแขนของอี้เฉิน ริมฝีปากแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

อี้เฉินยกมือลูบใบหน้าของหลินเฟย เบาๆ ก่อนจะกล่าวขอบคุณตัวนางที่หมดสติไป ตัวนางในยามนี้ เขาไม่รู้ว่านางถูกพิษรุนแรงแค่ไหน แต่ก็ไม่มีเวลามานั่งดูแลนางอีกต่อไป อุ้มนางมานอนที่เตียงด้วยความสงสาร คิดโทษตัวเองอยู่ไม่น้อย หากตัวเขาไม่บาดเจ็บตัวนางก็ไม่ต้องมาเสี่ยงชีวิตเพื่อเขาเช่นนี้

"ข้าต้องไปแล้วหลินเฟย ข้าไม่รู้จะมีโอกาสได้เจอกับเจ้าอีกสักครั้งหรือไม่ การต่อสู้ครั้งนี้ ตัวข้าไม่มั่นใจเลย" แต่เมื่ออี้เฉินเห็นหางตาของนางมีน้ำตาไหลริน มันก็ทำให้เขากำหมัดจนแน่น 'ข้าจะกลับมาหาเจ้าให้ได้ ข้าจะไม่ยอมแพ้ไม่ว่าจะยากลำบากเท่าใด' แล้วยกมือปาดน้ำตาที่หางตาของนางออก มองดูใบหน้าที่งดงามของนางอีกครั้ง

ก่อนเขาจะก้าวเดินออกไปภายนอก ศาลากลางแม่น้ำ เข้าไปพูดคุยกับเจ้าสำนักมังกร หวังซง "ท่านช่วยดูแลนางแทนข้าด้วย ท่านเจ้าสำนัก หวังซง เหมือนว่าในยามนี้นางจะบาดเจ็บจากพิษบางส่วนอยู่ เป็นไปได้ข้าขอร้องให้ท่านช่วยดูแลนางให้ดี"

"แล้วเจ้าจะไปไหนอี้เฉิน บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดีเลย พักที่นี่สักวันสองวันก็ไม่เห็นเป็นไร"

อี้เฉิน ส่ายหัวออกมาเบาๆ "นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เหมือนว่าโลกหลบซ่อนแห่งนี้ กำลังจะกลายเป็นสนามรบของเทพสวรรค์ หากข้ายังอยู่ที่แห่งนี้ต่อไป เป็นไปได้ที่ข้าจะดึงดูด เทพสวรรค์องค์อื่นๆ มาเยือนยังพื้นที่แห่งนี้เป็นแน่"

เมื่อเจ้าสำนัก หวังซง ได้ยินใบหน้าเขาก็แก่ชราลงไปหลายปีในทันใด กายาเย็นเยือกด้วยความหวาดกลัว ไม่คิดโลกแห่งนี้จะมีเทพสวรรค์องค์อื่นๆ ลงมาจุติยังโลกแห่งนี้อีก "แล้วเจ้าจะทำเช่นไร หากเทพสวรรค์มาเหยียบย่ำยังพื้นที่แห่งนี้ ผู้คนได้ล้มตายเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน พวกเราดินแดนห้าอาณาจักรไม่อาจต่อต้านเทพสวรรค์ได้แน่"

"ข้าไม่มีทางเลือกอีกต่อไป มีเพียงข้าเท่านั้น ที่จะฆ่าสังหารพวกเขาเหล่าเทพสวรรค์ลงได้ หากข้าทำไม่สำเร็จ ทุกดินแดนจะต้องล่มสลายอย่างแน่นอน เหมือนว่าดินแดนใหญ่ทั้ง4ดินแดนในยามนี้ ถูกยึดครองโดยเทพสวรรค์อย่างสมบูรณ์ไปแล้ว"

  เจ้าสำนัก หวังซง กำหมัดจนแน่น หากเขามีพลังที่มากพอก็จะเป็นกำลังให้กับอี้เฉินได้ ก็จริงอย่างที่อี้เฉินบอกกล่าว ในยามนี้มีเพียงอี้เฉินเท่านั้นที่ฆ่าสังหารเทพสวรรค์ได้ แต่ในยามนี้ตัวเขาบาดเจ็บไม่น้อย การออกไปต่อสู้ทั้งแบบนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดี "เจ้าไม่คิดรักษาตัวก่อนหรืออี้เฉิน การเตรียมความพร้อมก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็เป็นได้ ในยามนี้เหมือนเจ้าจะต้องแบกรับภาระอันยิ่งใหญ่"

อี้เฉินส่ายหัว "ข้าทำผิดเงื่อนไข ท่านคงเข้าใจที่ข้าพูดถึงนะ ท่านเจ้าสำนัก เวลาของข้าใกล้จะหมดแล้ว ก่อนที่ข้าจะจากไป ข้าฝากดูแล หลินเฟย ตัวนางให้เป็นอย่างดีด้วย เมื่อใดที่นางลืมตาตื่น ช่วยบอกนางว่า ข้าจะรอนางอยู่ที่หมู่บ้านลมหวน"

"เจ้า เจ้า!! บ้าไปแล้วอี้เฉิน เจ้ากลืนไฟเทพเข้าไปโดยที่ขั้นพลังของเจ้าไม่ถึงอย่างนั้นหรือ เจ้าไม่รู้ผลที่จะตามมาอย่างงั้นหรือ"

  อี้เฉินยกยิ้มด้วยความขมขื่น "ข้ารู้ผลที่ตามมา หากข้าไม่กลืนกินไฟเทพ เกรงว่าทั้งข้าและท่านก็ไม่มีโอกาสได้มายืนพูดคุยอยู่ตรงนี้" ทันทีที่อี้เฉินเอ่ยพูดหมดประโยค ตัวอี้เฉินก็หายออกไปราวกับหมอกควัน ออกไปไกลหลายสิบลี้ ในเสี้ยววินาที

เจ้าสำนัก หวังซง เขาถึงกับส่ายหัวไม่คิดดินแดนเบื้องล่างแห่งนี้ จะต้องมาฝากความหวังไว้กับเด็กหนุ่มผมขาวเพียงคนเดียว แต่ลึกๆ เขาก็กล่าวโทษตัวเองอยู่ไม่น้อย หากเขามีพลังที่มากพอ ก็ไม่ต้องให้เด็กรุ่นหลังมาแบกรับทุกสิ่งเช่นนี้

ดวงตาของอี้เฉินในยามนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ไม่ยอมให้ดินแดน5อาณาจักรถูกทำลาย ตัวเขายอมแลกกับทุกๆสิ่ง  เพื่อให้หมู่บ้านของเขาปลอดภัย   ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ในยามนี้ตัวเขาไม่มีทางให้เดินถอยหลังอีกต่อไป แม้แต่ เมี่ยนจือยังไม่ได้เอ่ยพูดคำใดตัวนางเองก็อยากจะช่วยดินแดน จันทราทมิฬของนางด้วยเช่นกัน