ั์ตาสีเขียวมรกตเบิกกว้าง รูม่านตาขยายถึงขีดสุด ริมฝีปากบางที่ประกบกันเป็กระจับค่อยๆ เผยอออกและขยับห่างออกจากกันเรื่อยๆ ทั้งหมดนี้คือกิริยาอาการที่เกิดขึ้นกับผม นอร์ดเดน ทรีโอนี่…ในฐานะนักเรียนผู้เป็เด็กใหม่ ในฐานะเด็กชายผู้มาจากโลกอื่น และในฐานะหนุ่มน้อยไร้เดียงสาผู้ให้คำจำกัดความของโลกเวทมนตร์แคบเกินไปกำลังยืนตกตะลึงตาค้าง ด้วยสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของผมในขณะนี้นั้นยากเกินกว่าที่จะบอกได้ว่ามาจากโลกยุคสมัยใด
ผมค่อยๆ สำรวจห้องพักแห่งโลกอนาคตนี้ โซนแรกคือจุดที่ผมยืนอยู่เป็พื้นที่รับรองก่อนเข้าใช้งาน Dream Room ส่วนอื่นๆ ประตูห้องพักจะปิดลงทันทีเมื่อเ้าของห้องเข้ามายืนอยู่ที่โซนนี้ และเมื่อยืนนิ่งๆ พื้นข้างล่างจะเปลี่ยนเป็แปรงทำความสะอาดพื้นรองเท้าให้อัตโนมัติ สักพักหนึ่งจะมีตู้เก็บรองเท้าโผล่ออกมาจากผนังด้านข้าง ผมถอดรองเท้าแล้วเอาเก็บไว้ข้างในตู้นั้น ตู้เก็บรองเท้าหายเข้าไปในผนังด้านข้างตามเดิม หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีตู้กระจกโผล่ออกมาจากผนังด้านข้างเช่นเดิม ภายในตู้กระจกมีไม้สำหรับเอาไว้แขวนเสื้อ ผมถอดเสื้อสูทกับเสื้อกั๊กและเนคไทออกเพื่อเอาไปแขวนไว้ในตู้กระจกนั้น ตู้กระจกหายเข้าไปในผนังตามเดิม ยังไม่หมดเพียงเท่านี้เพราะยังมีถังโลหะอันเล็กหน้าตาประหลาดโผล่ขึ้นมาจากพื้นที่อยู่ติดกับผนัง บนตัวถังมีตัวหนังสือสามมิติเขียนไว้ว่า ‘กรุณาถอดถุงเท้าแล้วใส่ลงมาในนี้ เดี๋ยวจะนำไปซักให้’ ผมถอดถุงเท้าใส่ลงไปในถังนั้น ถังโลหะหายลงไปใต้พื้น แล้วก็มีของเหลวสีใสลอยออกจากเพดาน ของเหลวนั้นลอยเข้ามาทำความสะอาดมือและเท้าของผมก่อนจะระเหยหายไปเองภายในเวลาอันรวดเร็ว
ผมเดินเข้าสู่พื้นที่ยกระดับซึ่งเป็โซนของห้องรับแขก ห้องนี้ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นและปูด้วยพรมนาโนทั้งห้อง พรมนี้มีความยืดหยุ่นสูงมาก เวลาเดินบนพรมจะััได้ถึงความรู้สึกนุ่มสบายเท้าแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต ผมะโเล่นบนพื้นพรมอยู่หลายครั้งก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้นวดไฟฟ้าที่ตั้งล้อมรอบโต๊ะกระจกอะคริลิคทรงกลมอยู่ตรงกลางห้อง ผมชำเลืองมองไปที่เพดานระหว่างที่กำลังนั่งให้เก้าอี้นวดอย่างสบายอารมณ์ เพดานของห้องเป็เพดานเรืองแสงซึ่งให้ความสว่างด้วยแสงสีขาวนวลนิ่ง มองดูนานๆ เหมือนกับหมอกขาวๆ ในภาพความฝันฟุ้งๆ
“สบายใช่ไหมล่ะครับ คุณนอร์ดเดน” เสียงจากดรีมเมอร์ดังขึ้นอีกครั้ง ระหว่างที่ผมกำลังนั่งทอดอารมณ์ด้วยความเคลิบเคลิ้มบนเก้าอี้นวดไฟฟ้า เขาถามผมเหมือนกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว
“สบายมากเลยครับ” ผมตอบเขา
“ยังมีฟังก์ชันอื่นที่คุณยังไม่ได้ใช้อีกนะครับ มันอยู่บนโต๊ะที่อยู่ตรงหน้าคุณนี่แหละครับ” ดรีมเมอร์ทาบทามให้ผมทดลองใช้ระบบบางอย่างที่อยู่บนโต๊ะกระจกอะคริลิคทรงกลม
“ฟังก์ชันอะไรหรอครับ” ผมถามเขา
“ลองเอามือทั้งสองข้างของคุณวางบนโต๊ะสิครับ แล้วคุณจะรู้เอง” ดรีมเมอร์ตอบ
ผมเอามือทั้งสองข้างวางบนโต๊ะกระจกอะคริลิคที่อยู่ตรงหน้า ทันใดนั้นเองก็มีม่านน้ำตกไหลลงมากระทบกับผนังกระเบื้องหินออบซิเดียนสีดำทั้งสองด้านของห้อง แล้วจอภาพคอมพิวเตอร์สามมิติก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะกระจกอะคริลิคทรงกลมนั้น
“นะ นะ นะ นี่มัน…โลกอนาคตขนานแท้เลย” ผมรู้สึกใกับความล้ำสมัยของเทคโนโลยีนี้มากจนแทบจะบรรยายออกมาเป็คำพูดไม่ถูกเลยทีเดียว
“Dream Room นี้ยังมีเทคโนโลยีสุดไฮเทคที่คุณคาดไม่ถึงอีกเยอะเลยนะครับ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปที่โซนห้องนั่งเล่นสิครับ” ดรีมเมอร์แนะนำให้ผมไปสำรวจโซนอื่นๆ ของ Dream Room ต่อ
“เดี๋ยวนะครับ บอกให้ผมไปที่โซนห้องนั่งเล่น แล้วที่นี่ไม่ใช่ห้องนั่งเล่นหรอกหรอครับ” ผมถามกลับในทันทีที่เขาพูดจบ เพราะคิดว่าห้องรับแขกกับห้องนั่งเล่นนั้นคือห้องเดียวกัน
“ไม่ใช่ครับ ตรงนี้คือโซนห้องรับแขก มีไว้เพื่อรับแขก (เพื่อนที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน) และสำหรับรองรับการประชุมในชมรมอย่างเป็ทางการ ในกรณีที่คุณก่อตั้งชมรมหรือเป็ประธานของชมรมครับ โซนห้องรับแขกมีไว้เพื่อการนี้ ส่วนโซนห้องนั่งเล่นที่ผมแนะนำให้คุณไป เป็ห้องสำหรับการพักผ่อนตามอัธยาศัย หรือจะเรียกว่าห้องนั่งเล่นส่วนตัวก็ได้ครับ เพราะมีเพียงผู้เป็เ้าของห้องเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้ครับ” ดรีมเมอร์ตอบกลับมาพร้อมอธิบายถึงความแตกต่างของทั้งสองห้อง
ผมเดินเข้าไปที่โซนห้องนั่งเล่น กวาดสายตาไปที่เก้าอี้โซฟาตัวยาวทรงครึ่งวงกลมซึ่งตั้งติดกับกระจกหน้าต่างที่สูงั้แ่พื้นจรดเพดาน และมีแสงแดดลอดผ่านม่านบางๆ ลงมาแลดูอบอุ่น เพ่งพินิจดูแล้วก็เหมือนกับห้องนั่งเล่นธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง
“ลองเดินไปนั่งที่เก้าอี้โซฟาสิครับ” ดรีมเมอร์กล่าว
“ครับ” ผมทำตามที่ดรีมเมอร์บอก
ทันทีที่ก้นของผมัักับเบาะนุ่มๆ ของเก้าอี้โซฟา พื้นโล่งๆ ที่อยู่ตรงหน้าของผมก็เปิดออก โต๊ะน้ำชาโผล่ขึ้นมาพร้อมกับน้ำชาที่กำลังเดือดพล่านอยู่ในกาและขนมคาวหวานมากมาย มีแท่งโลหะเงินทรงสะดุดตาวางขนาบข้างอยู่
“หยิบ E (din) Book ขึ้นมาสิครับ แท่งโลหะเงินทรงกระบอกอันนั้นแหละครับ” ดรีมเมอร์กล่าว
ผมหยิบแท่งโลหะเงินขึ้นมา มีบางสิ่งบางอย่างค่อยๆ ยื่นออกมาจากกระบอกโลหะ สิ่งนั้นคือแผ่นกระจกใสทรงสี่เหลี่ยมที่มีตัวหนังสือและรูปภาพต่างๆ ปรากฏอยู่ภายใน
“สิ่งที่คุณนอร์ดเดนถืออยู่ในมือขณะนี้เรียกว่า E (din) Book ครับ คุณสามารถอ่านหนังสือได้ทุกเล่มทั่วโลกจากอุปกรณ์ชิ้นนี้ครับ สำหรับวิธีการใช้งานก็ง่ายๆ เพียงแค่คุณพูดชื่อของหนังสือหรือเื่ราวที่้าอ่าน ก็จะปรากฏหนังสือเล่มนั้นๆ มาให้อ่านทันทีครับ ส่วนการเปลี่ยนหน้าหนังสือก็ทำได้ง่ายๆ เพียงออกคำสั่งกับ E (din) Book ว่า้าเปลี่ยนหน้าหนังสือไปที่หน้าใด ไม่ว่าจะเป็หน้าถัดไป ก่อนหน้าปัจจุบัน หรือหน้าที่เท่าไร E (din) Book ก็จะทำการเปลี่ยนหน้าหนังสือให้ในทันทีที่ได้รับคำสั่งครับ” ดรีมเมอร์อธิบายถึงคุณสมบัติของเทคโนโลยีล้ำยุคชิ้นใหม่ให้ผมฟัง
“เอ่อ…Dream Room นี่ทันสมัยมากเลยนะครับ มีแต่อุปกรณ์ไฮเทคและเทคโนโลยีที่ล้ำยุคเกินกว่าจะคาดเดาได้ แต่ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่งครับว่า Dream Room แห่งนี้ไม่มีโซนพื้นที่สำหรับเอาไว้พักผ่อนอย่างจริงจังแบบห้องนอนเลยหรอครับ” ผมถามด้วยความรู้สึกขบขันในใจ
“มีสิครับ ห้องนอนอยู่ที่ชั้นสองครับ” ดรีมเมอร์รีบตอบ
“แล้วบันไดทางขึ้นไปชั้นสองอยู่ตรงไหนล่ะครับ ั้แ่ผมเข้ามายังไม่เห็นบันไดเลยสักที่” ผมซักไซ้ต่อ
“วื๊ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด ด” มีเสียงบางอย่างดังมาจากเพดาน
ผมมองขึ้นไปที่ต้นเสียงนั้น เห็นเพดานกำลังเปิดออก หลอดแก้วประหลาดขนาดใส่ตัวคนลงไปได้พอดีโผล่ออกมาจากเพดานเป็แท่งยาวลงมาจนถึงพื้น
“นี่ไงครับ ทางขึ้นสู่ชั้นสอง” ดรีมเมอร์กล่าวด้วยความภูมิใจนำเสนอ
“หลอดแก้วแปลกๆ นี่หรอครับที่จะพาผมขึ้นไปชั้นสองได้” ผมถามด้วยความฉงนปนกลัว
“ใช่แล้วครับ หลอดแก้วนี้คือลิฟต์ขนส่งตัวคุณนอร์ดเดนขึ้นสู่ชั้นสองครับ เชิญเข้าไปข้างในหลอดแก้วได้เลยครับ” ดรีมเมอร์ตอบพร้อมเชื้อเชิญให้ผมเข้าไปใช้งาน
ประตูหลอดแก้วเปิดออก ผมเดินเข้าไปในหลอดแก้วนั้นในขณะที่หัวใจของผมเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ประตูหลอดแก้วปิดลง แล้วตัวผมก็ถูกส่งขึ้นไปยังชั้นที่สองของ Dream Room ผมก้าวออกมาจากหลอดแก้วอย่างระมัดระวังและกวาดสายตาไปรอบๆ พบห้องปริศนาเรียงกันอยู่สามห้อง
“ยินดีต้อนรับคุณนอร์ดเดนสู่ชั้นที่สองของ Dream Room ครับ” ดรีมเมอร์กล่าวต้อนรับเป็ครั้งที่สอง
“ห้องทั้งสามห้องที่เรียงกันอยู่ตรงหน้าผมนี้คือห้องอะไรบ้างหรอครับ” ผมถามด้วยสงสัย
“ห้องที่อยู่ริมซ้ายสุดคือห้องนอนรูมเมทของคุณ ห้องที่ตรงกลางคือห้องน้ำ และห้องที่อยู่ริมขวาสุดคือห้องนอนของคุณครับ คุณนอร์ดเดน!!” ดรีมเมอร์ตอบให้ความกระจ่างกับคำถามของผม
เมื่อผมทราบแล้วจึงเปิดประตูห้องริมขวาสุดเพื่อเข้าสู่ห้องนอนของตัวเอง สัมภาระที่นำมาจากคฤหาสน์ัถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็ระเบียบเรียบร้อยโดยฝีมือคุณพ่อบ้านที่ขับรถเทียมัมาส่งผม ภายในห้องนอนมีโต๊ะอเนกประสงค์ตัวใหญ่ที่สามารถปรับระดับความสูงของที่นั่งและตัวโต๊ะเองได้ตามใจชอบ มีเตียงนอนตัวใหญ่ที่สามารถปรับระดับความสูงของเตียงและส่วนต่างๆ ของเบาะนอนได้ตามความ้า และตู้เสื้อผ้าที่สามารถเปิดปิดเองได้ด้วยเสียงสั่งการ
“กระจกหน้าต่างในห้องนอนสามารถปรับความสว่างของแสงที่ส่องเข้ามาจากภายนอกได้นะครับ วิธีการใช้งานก็ง่ายๆ เพียงแค่สั่งการกับ Dream Room เป็คำพูดออกไปว่า้าปริมาณแสงสว่างมากน้อยแค่ไหนเท่านั้นเองครับ” ดรีมเมอร์กล่าวเสริมในขณะที่ผมกำลังสำรวจห้องนอนส่วนตัว
ผมทดลองปรับระดับความสว่างของแสงที่ส่องเข้ามาผ่านทางกระจกหน้าต่างของห้องนอน โดยสั่งการกับ Dream Room ตามที่ดรีมเมอร์แนะนำ
“Dream Room ขอแสงสว่างมากกว่านี้หน่อยครับ” แสงที่ส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนค่อยๆ สว่างขึ้น
“Dream Room ขอแสงสว่างน้อยลงกว่านี้หน่อยครับ” แสงที่ส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนค่อยๆ หรี่ลง
“Dream Room ปิดแสงทั้งหมดที่ส่องเข้ามาให้หน่อยครับ” แสงที่ส่องผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนค่อยๆ ดับลงเหลือแต่เพียงบานกระจกมืด แล้วเพดานของห้องนานก็เรืองแสงนีออนโดยอัตโนมัติ
ผมยืนทึ่งกับนวัตกรรมสุดล้ำนี้อยู่นานสองนาน ก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไปสำรวจห้องสุดท้ายของ Dream Room
“แอ่ดดดดด!” ผมเปิดประตูห้องสุดท้ายของ Dream Room แล้วก็ต้องพบกับสิ่งที่ไม่คาดคิดอีกครั้ง
“นี่ใครเป็คนออกแบบกระจกหน้าต่างห้องน้ำกันครับ กระจกใสแจ๋วมองทะลุเห็นวิวข้างนอกชัดขนาดนี้ คนที่อยู่ข้างนอกก็มองเข้ามาข้างในเห็นหมดน่ะสิครับ” ผมพูดกับดรีมเมอร์ด้วยความรู้สึกไม่ปลอดภัยในฐานะของผู้ที่กำลังจะถูกล่วงละเมิดความเป็ส่วนตัว
“ไม่ต้องกังวลไปครับ กระจกบานนี้สามารถมองผ่านออกไปได้เฉพาะคนที่อยู่ข้างในเท่านั้น คนที่อยู่ข้างนอกไม่สามารถมองผ่านเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อยครับ” ดรีมเมอร์ยืนยันในมาตรการความปลอดภัยและการรักษาความเป็ส่วนตัวของผู้พักอาศัยใน Dream Room
ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความรู้สึกโล่งอกแล้วก้าวเข้าไปในห้องน้ำ ทันทีที่เท้าของผมัักับพื้นห้องน้ำ น้ำร้อนและฟองสบู่ก็ผุดขึ้นมาจนเต็มอ่างอาบน้ำ มีตู้กระจกโผล่ออกมาจากผนังห้องน้ำ ภายในตู้กระจกมีชุดคลุมอาบน้ำแขวนไว้ข้างใน แล้วก็มีถังโลหะหน้าตาประหลาดขนาดปานกลางโผล่ขึ้นมาจากพื้น บนตัวถังมีตัวหนังสือสามมิติเขียนไว้ว่า ‘กรุณาถอดเสื้อผ้าแล้วใส่ลงมาในนี้ เดี๋ยวจะนำไปซักให้’ ผมไม่ได้ทำตามที่ตัวหนังสือเขียนบอก เพราะไม่ได้อยากจะอาบน้ำในตอนนี้
“เป็อย่างไรบ้างครับ พึงพอใจกับ Dream Room นี้ไหมครับ คุณนอร์ดเดน” ดรีมเมอร์ถามผม หลังจากที่ผมสำรวจ Dream Room จนครบทุกโซนพื้นที่แล้ว
“พอใจสิครับ Dream Room นี้ยอดเยี่ยมมากๆ เลยล่ะครับ มีแต่เทคโนโลยีล้ำสมัยที่ผมคาดไม่ถึงว่าจะเจอในโลกเวทมนตร์เต็มไปหมดเลย” ผมตอบด้วยความรู้สึกที่ล้นเปี่ยมไปด้วยแรงบันดาลใจ แต่แล้วความรู้สึกทั้งหมดก็ต้องอันตรธานหายไป เมื่อสายตาของผมเหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างนอกกระจกหน้าต่าง
65
