"นาย!!!" หยาดพิรุณพยายามปิดกั้นเสียงของตัวเอง เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังด้วยอาการใอย่างสุดขีด
“หยาด!” ร่างกำยำสูงใหญ่ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาของชาวเอเชียผสมผสานกับทางตะวันตกพึมพำออกมาเบาๆ เขายังจดจำชื่อของเธอได้เป็อย่างดี ไม่เพียงแค่นั้นภาพความผิดของเขาเอง ยังทำชื่อของเธอฝังเข้าไปอยู่ในหัวของเขาด้วยเช่นกัน
ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้นที่แทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเอง เขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้พบเจอกับเธออีกครั้ง หลังจากที่จมปรักอยู่กับความผิดที่เคยกระทำต่อเธอมาตลอดสี่ปี จนแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะมายืนอยู่ตรงหน้าของเขาจริงๆ แต่ไม่ทันจะได้พูดจา สองมือบอบบางก็ปล่อยแฟ้มเอกสารที่ถือติดมือมาด้วยร่วงลงสู่พื้น แล้วผลักไสร่างกำยำเข้าที่แผงอกของเอาอย่างสุดแรง ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไป
“หยาดพิรุณ!” ร่างสูงเอ่ยออกมาเบาๆ ทำท่าว่าจะตามไป แต่มีเสียงเรียกของวีรนุชดังขึ้นมาเสียก่อน
เควิ่นก้มลงหยิบแฟ้มเอกสารที่ตกอยู่ ก่อนหันกลับเข้าไปในห้อง แล้วมองตรงไปที่หญิงสาวผมซอยสั้นประบ่า รูปร่างสูงเพรียวดูสมส่วนในชุดสูทกางเกงทำงานที่ทะมัดทะแมง ในแบบฉบับของเวิร์คกิ้งวูแมนพลางตอบ
“นั่นเคจะไปไหนคะ!” เสียงของวีรนุชดังมาจากด้านหลัง ทันทีที่เธอเดินกลับออกมาจากห้องน้ำภายในห้องทำงานส่วนตัว
“พอดีแบตฯ มือถือของผมมันจะหมด กะว่าจะลงไปหยิบสายชาร์จที่รถซะหน่อย”
“อ๋อ! ใช้ของวีก็ได้ค่ะ เดี๋ยววีหยิบให้ จะได้ไม่ต้องเดินลงไปให้เมื่อย” วีรนุชเดินไปหยิบสายชาร์จแบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน แล้วนำมาให้เขา ก่อนจะเหลือบเห็นแฟ้มเอกสารที่เควิ่นถืออยู่ในมือ
“นี่ค่ะ (เควิ่นเอื้อมมือออกไปรับ) แล้วนั่นแฟ้มอะไรของใครเหรอคะ” แกร๊ก! เสียงประตูถูกปิดลง ก่อนที่เควิ่นและวีรนุชจะเดินกลับมานั่งลงที่โซฟายาวตัวสีน้ำตาลเข้มที่ตั้งอยู่กลางห้อง
“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” เควิ่นตอบ
“ไหนขอวีดูหน่อยสิคะ (เควิ่นส่งแฟ้มเอกสารให้ วีรนุชเปิดดูข้อมูลที่อยู่ด้านใน) อ๋อ! นี่เป็แผนการโปรโมตสปาค่ะ เมื่อกี้มีใครมาหรือเปล่าคะ หรือว่าจะเป็คุณหยาด!” วีรนุชมองดูแฟ้มเอกสารแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับเควิ่น
“สงสัยจะเป็ของคุณหยาดนะคะ เธอคงจะมาที่นี่แต่สงสัยจะลืมของ” วีรนุชบอกกับคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เควิ่นทำเฉย แต่ก็อยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อไปไหม แล้ววีรนุชก็พูดขึ้นมาจริงๆ
“คุณหยาด คือเ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์คนใหม่ที่วีเล่าให้เคฟัง ว่าเพิ่งจะรับเธอเข้ามาทำงานไงคะ วันนี้เธอมาเริ่มงานวันแรก ถ้าเคพบเธอนะ เคจะต้องบอกว่าวีเลือกคนไม่ผิดแน่ๆ” วีรนุชยิ้มอย่างมั่นใจในตัวเอง คิ้วหน้าเข้มขมวดเข้าหากันก่อนจะแสร้งถามออกไป
“ยังไงเหรอ” วีรนุชยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะตอบกลับไปว่า
“ก็เธอสวยมาก ๆ เหมาะที่จะเป็ประชาสัมพันธ์ให้กับสปาของวี ถ้าไม่เชื่อเคคอยดูสิว่าเธอจะสวยอย่างที่วีพูดจริงๆ ไหม” เควิ่นยักไหล่ พร้อมกับระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ซึ่งเขาเองก็รู้เื่นี้ดีอยู่แล้ว หยาดพิรุณเป็ผู้หญิงที่สวยมากสำหรับเขา จนเผลอเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ทำงานโดยใช้ร่างกายเพื่อแลกเงินมาแล้ว แต่เขากลับคิดผิดถนัด
แม้ว่าใบหน้าของเธอจะไม่ได้สวยจัด เหมือนกับดารานักแสดงทางโทรทัศน์ แต่ก็จัดได้ว่าสวยบาดตา ทรวงทรงองค์เอวก็ดูสวยสะดุดตาต่อผู้พบเห็น ที่สำคัญสรีระของเธอดูสวยงามเย้ายวนต่ออารมณ์ชายยิ่งนัก โดยเฉพาะริมฝีปากสวยงามได้รูปที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีของลิปสติกสีชมพูประกายมุกสดใสที่เห็นเมื่อครู่นี้ ทำเขาหลงใหลจนแทบจะละลาย เพราะอยากที่จะเข้าไปัั
สี่ปีที่รอคอยที่จะได้พบกับเธอ เขาโหยหารสจูบ และััที่ดูดดื่ม เพื่อจะได้ลิ้มรสมันอีกสักครั้งจากหยาดพิรุณ ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเคยเป็ภรรยาของเขามาก่อน แม้จะเพียงแค่พฤตินัยก็ตาม
ระหว่างที่วีรนุชกำลังอวดสรรพคุณของประชาสัมพันธ์คนใหม่ให้กับเควิ่นได้ฟัง ทางด้านของหยาดพิรุณที่ดูท่าว่าจะใอย่างหนักจนแทบจะช็อค เมื่อเจอกับปีศาจในคราบของเทพบุตรจึงรีบวิ่งแจ้นมาที่ห้องฝ่ายทรัพยากรบุคคล เพื่อที่จะพูดเื่ลาออก เพราะเธอไม่้าที่จะเผชิญหน้ากับผู้ชายที่สร้างตราบาปในครั้งนั้นให้แก่เธอ
“หยาด! หนีอะไรมา” อุษาเอ่ยถามหลังจากที่เห็นสีหน้าค่าตาที่ดูตื่นตระหนกของเธอ
“พี่อุคะ! คือ ถ้าหยาดจะขอลาออก จะได้ไหมคะ” หยาดพิรุณเอ่ยถามทันทีพร้อมกับปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบริเวณผิวหน้าเนียนกริบ ที่แต่งแต้มด้วยสีสันของเครื่องสำอางดูจัดจ้านจนสวยสะกดทุกสายตา
“ลาออก! (อุษาเสียงหลง หน้าตาตื่นไม่ต่างจากเธอ) แต่ก็รีบปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็ปกติ) ก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่าเงินที่หยาดเบิกไปล่วงหน้า กับค่าชดเชยอีกสามเดือน รวมๆ แล้วน่าจะร่วมแสนอยู่นะ”
“สะ แสนเลย เหรอคะ!” หยาดพิรุณใ เพราะลืมไปว่าได้ทำสัญญาเบิกเงินล่วงหน้าสามเดือนไปจากที่นี่เพื่อเป็ค่าเล่าเรียนในเทอมล่าสุดให้กับไอคิโด้ลูกชายของเธอไปแล้ว
“ใช่จ้ะ ทำไมเหรอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า พึ่งจะมาวันแรกก็ถอดใจแล้วเหรอ แล้วนี่ไปพบคุณวีมาแล้วหรือยัง”
“เอ่อคือ...ยังเลยค่ะ พอดีหยาดเห็นว่าเธอมีแขกก็เลยไม่ได้เข้าไปรบกวน”
“อ๋อ! คุณเค ไม่เป็ไรหรอก ถ้าเป็รายนั้นก็เข้าไปได้เลย”
“คุณเค...พี่อุ หมายถึงผู้ชายที่หน้าฝรั่งที่อยู่ในห้องคุณวีเหรอคะ” หยาดพิรุณถามอย่างสงสัย
“จะพูดยังไงดีล่ะ ผู้ชายที่หล่อๆ ในห้องคุณวีเมื่อกี้ชื่อคุณเควิ่น จะเรียกว่าเพื่อนหรือว่าแฟนดีล่ะ อันนี้พี่ก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่นะ แต่เอาเป็ว่าเธอคือเพื่อนชายที่สนิทสนมกับคุณวีมากที่สุดแล้วกันนะ เพราะว่า (ตรงนี้กระซิบเสียงเบามาก) เธอมาที่นี่แทบจะทุกวันเลย ถ้าเรียกว่าแฟนคงไม่ผิดอะไร”
“ฟะ แฟน! เหรอคะ” หยาดพิรุณใ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงไปในลำคอ แล้วรู้สึกขยะแขยงที่ต้องมาเจอะเจอกับคนแบบนี้อีก
“แล้วสรุปจะออกจริงๆ หรือเปล่า”
“มะ ไม่ออกค่ะ ถ้างั้นหยาดขอตัวไปพบคุณวีก่อนนะคะ” หยาดพิรุณทำใจกล้า เพราะตอนนี้เธอถอยหลังไม่ได้แล้ว ถ้าเธอยังอยากจะทำงานต่อที่นี่ เธอก็จะกลัวกับอดีตไม่ได้ เธอเงยหน้าสบตากับอุษาแล้วยิ้มให้ อุษาพยักหน้าแล้วให้กำลังใจเธอ ก่อนที่สองเท้าของเธอจะพากลับไปยังห้องของวีรนุช
หยาดพิรุณกลับมาที่ห้องของวีรนุช แล้วเคาะที่ประตูเบาๆ ก่อนจะเปิดแง้มเข้าไปในห้อง เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเพียงเ้านายของเธอนั่งอยู่ที่โต๊ะเพียงคนเดียวจึงก้าวขาเข้าไปด้านใน
“สวัสดีค่ะคุณวี พอดีเมื่อกี้ลืมถือโน้ตบุ๊กส์เข้ามาด้วย”
“อ๋อ! ไม่เป็ไรค่ะ เชิญคุณหยาดนั่งก่อน” วีรนุชผายมือให้เธอนั่งลงที่เก้าอี้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง มือบางวางอุปกรณ์ที่ใช้สำหรับพูดคุยงานแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ ก่อนจะเริ่มคุยรายละเอียดของแผนงานประชาสัมพันธ์ของปีนี้
ไม่นานนัก เสียงประตูห้องน้ำภายในห้องทำงานถูกเปิดออก พร้อมๆ กับร่างสูงของเควิ่นเดินกลับออกมา หยาดพิรุณรู้ดีว่าจะต้องเป็ผู้ชายที่ชื่อเควิ่นอย่างแน่นอน ทำให้เธอไม่กล้าที่จะหันไปมอง
“คุณหยาดคะนี่เควิ่น เพื่อนของวีเองค่ะ เรียกว่าคุณเคเฉยๆ ก็ได้ เควิ่นนี่คุณหยาดพนักงานใหม่ของวีค่ะ” วีรนุชแนะนำทั้งคู่ให้รู้จักกันเสร็จสรรพ
“สวัสดีค่ะ” หยาดพิรุณทักทายไปตามมารยาทโดยที่ไม่ได้หันกลับไปมองทำวีรนุช รู้สึกแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร เพราะเควิ่นเองก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟาแล้วหยิบหนังสือแมกกาซีนขึ้นมาอ่าน โดยไม่ได้พูดอะไรออกมาเช่นกัน จนกระทั่งเวลาผ่านไป
เควิ่นรู้สึกกระวนกระวายใจลุกขึ้นจากโซฟาแล้วขอตัวไปที่รถ แต่ความจริงแล้วเขา้าที่จะไปค้นหาอะไรบางอย่าง จากห้องฝ่ายบุคคลของสถานที่แห่งนี้ต่างหาก ร่างกำยำเดินผ่านแผนกต่างๆ เห็นพนักงานนั่งจับกลุ่มซุบซิบกันไม่ต่างจากสถานที่ทำงานแห่งอื่นๆ รวมไปถึงพูดคุยเกี่ยวกับตัวเขาและวีรนุชว่าทั้งคู่นั้นคบกันในสถานะไหนก็เล็ดลอดเข้ามาให้ได้ยินอยู่เรื่อยๆ เควิ่นเดินเรื่อยมาจนถึงห้องทำงานของอุษา ซึ่งเป็หัวหน้าแผนกฝ่ายบุคคล ก่อนจะทำทีเป็เดินเข้าไปทักทาย อย่างคนอัธยาศัยดี
“สวัสดีครับคุณอุ"
"อ้าวคุณเค...มีอะไรให้อุรับใช้เหรอคะ"
"เปล่าหรอกครับ พอดีวีเค้ายุ่งๆ ผมก็เลยเดินมาหาอะไรทำแก้เซ็งว่าแต่ คุณอุไม่ยุ่งใช่ไหมครับ"
"ก็นิดหน่อยค่ะ กำลังเช็คการขาดลา มาสายของพนักงาน"
"อ่อ...เหรอครับ อืม...ว่าแต่วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วนะครับ (เควิ่นแสร้งถาม ก่อนจะชำเลืองหางตามองอุษาอย่างดูเชิง) พอดีเมื่อกี้ผมได้ยินพนักงาน เค้าจับกลุ่มคุยเื่อะไรน้า (ทำคิดครุ่นคิด) อืม...อ๋อ! รู้สึกว่าจะเป็เลขเด็ดๆ งวดนี้ หรือ อะไรสักอย่างนี่แหละครับ ผมได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย” มือเรียวทำท่าสะกิดเล็บเพื่อรอดูปฏิกิริยาของคนฟัง อุษาหูผึ่งเมื่อได้ยินว่ามีเลขเด็ด!
“เลขเด็ด! หวย! พรุ่งนี้หวยออก!” อุษาตาโตพึมพำออกมาเบาๆ
“เอ่อคุณเคคะ (ทำเสียงอ่อนเสียงหวาน) ไม่ได้มีธุระด่วนที่ไหนใช่ไหมคะ"
"อ๋อ! ไม่มีครับ"
"งั้นอุขอฝากโต๊ะทำงานประเดี๋ยวเดียว ว่าจะขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง เดี๋ยวมานะคะ"
“ได้สิครับ (น้ำเสียงเต็มใจมาก) เชิญตามสบายครับ” เรียวปากหยักยิ้มกรุ้มกริ่มหลังจากที่พูดให้อุษาปลีกตัวออกไปจากห้องได้
เขามองไปที่ตู้เก็บเอกสาร เห็นแฟ้มรายชื่อพนักงานใหม่วางอยู่บนชั้น จึงรีบเข้าไปค้นดูและแน่นอนว่าประวัติของพนักงานคนล่าสุด เป็ชื่อของหยาดพิรุณ ตามที่เขา้า
มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกภาพก่อนจะปิดแฟ้มและเก็บเข้าที่แล้วเดินกลับออกไป โดยไม่ได้สนใจเื่ที่อุษาฝากให้ดูแลห้อง เพราะดูเหมือนว่ามันจะไม่จำเป็ที่จะทำตามในสิ่งเธอพูด เนื่องจากว่ามันไม่ใช่หน้าที่อะไรของเขาด้วยเลย
“เที่ยงพอดี! คุณหยาดไปรับประทานมื้อกลางวันด้วยกันมั้ยคะ” วีรนุชเอ่ยปากชวนเธออย่างเป็กันเอง แล้วเดินไปหยุดยืนข้างๆ กับเควิ่น หลังจากที่เขากลับเข้ามาภายในห้อง
“ขอบคุณมากนะคะ เชิญคุณวีตามสบาย พอดีวันนี้หยาดเอาข้าวกลางวันมาทานเอง ขอตัวก่อนนะคะ” ร่างบางเดินผ่านหน้าทั้งคู่ออกไปจากห้อง สายตาคมกริบลอบมองตามออกไปแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลังจากพาวีรนุชไปรับประทานอาหารมื้อกลางที่ร้านประจำ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสถานที่ทำงานมากนัก เควิ่นก็ขับรถกลับมาส่งวีรนุชเข้าทำงาน เพื่อพูดคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการประชาสัมพันธ์กับหยาดพิรุณต่อ ส่วนตนขอปลีกตัวกลับ โดยให้เหตุผลว่ามีงานที่บริษัทจะต้องกลับไปเคลียร์
เควิ่นกลับเข้ามานั่งในสปอร์ตคันหรูของตัวเอง เพื่อเปิดดูรูปที่ถ่ายมาจากแฟ้มประวัติของหยาดพิรุณ ผู้หญิงที่เขาตามหาเธอเมื่อสี่ปีก่อน
มันเหลือเชื่อจริงๆ เพราะเธอยังสวยเหมือนเดิม ไม่สิ! ต้องบอกว่าเธอดูสวยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ผู้หญิงที่ในวันนั้นเขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของเธอ แต่กลับรู้จักเรือนร่างของเธอทุกกระเบียดนิ้ว ทุกซอกทุกมุม ผู้หญิงที่เขาเคยล่วงเกินเธออย่างไม่น่าให้อภัย มันเป็ยิ่งกว่าความฝัน ทว่าทุกอย่างต้องพังทลายเมื่อเขาได้อ่านข้อมูลจากประวัติส่วนตัวของเธอ
นางสาว หยาดพิรุณ เตมีย์สกุล อายุ 22 ปี
มี บุตรชาย 1 คน ชื่อ เด็กชายปีย์ชนิตว์ เตมีย์สกุล อายุ 3 ปี
สถานภาพการสมรส ไม่ระบุ ที่ อยู่ปัจจุบัน…เบอร์ติดต่อ
เควิ่นหยุดอ่าน เพราะแค่นี้ก็ทำให้เขารู้แล้วว่า เธอน่าจะแต่งงานและมีสามีไปแล้ว เควิ่นลอบถอนหายทิ้งแล้วก้มหน้าลงอย่างเศร้า ๆ ก่อนจะขับรถกลับออกไป
กระทั่งเวลาผ่านไป วีรนุชหันไปมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ฝนังห้อง ก่อนจะนึกได้ว่านี่เลยเวลาเลิกงานของหยาดพิรุณมาแล้วเกือบจะครึ่งชั่วโมง
“ตายแล้ว! (เสียงของวีรนุชดังขึ้น) คุณหยาดคะ วีลืมไปดูเวลาไปซะสนิทเลย คุณหยาดกลับเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยววันจันทร์เราค่อยมาลุยงานกันต่อ แล้วนี่คุณหยาดกลับยังไงคะ” วีรนุชเอ่ยถามอย่างเกรงใจที่เผลอคุยงานจนล่วงเวลามาพอสมควร
“คงต้องนั่งแท็กซี่กลับค่ะ พอดีหยาดต้องไปรับ...ลูกที่โรงเรียน ถ้าไม่มีอะไรแล้วยังไงหยาดขอตัวเลยนะคะ” พูดจบก็รีบคว้าแฟ้มเอกสารกลับออกจากห้องไปทันที
วีรนุชมองตามอย่างเข้าใจ เพราะไหนจะต้องทำงานและเลี้ยงลูกชายด้วยตัวคนเดียวอีก เป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนี้ไม่ใช่เื่ง่ายดายเลยจริง ๆ วีรนุชคิดและระบายยิ้มออกมาเล็กๆ
“นี่เราจะบ้าหรือเปล่าวะ ทำไมต้องขับรถมาถึงบ้านของผู้หญิงคนนี้ด้วย เธอมีลูกมีผัวอยู่แล้วนี่แกคิดอะไรอยู่วะเนี่ย” ปากก็บ่นพึมพำแต่กลับเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินตรงไปยังรั้วไม้สีน้ำตาลเข้มที่ถูกเปิดแง้มไว้และไม่ได้ลงกลอน
เควิ่นขับรถมาดักรอเธออยู่ที่บริเวณจุดอับสายตาเพื่อไม่ให้เป็ที่สังเกตหรือดูน่าสงสัย ก่อนจะถึงตัวบ้านของเธอซึ่งตั้งอยู่ท้ายซอยเป็ป่ารกร้างตามที่อยู่ที่เธอลงไว้ในประวัติการสมัครงาน (ซึ่งค่อนข้างที่จะลึกและเปลี่ยวอยู่พอสมควร)
สายตาคมเฝ้ามองดูเธออยู่สามชั่วโมงเต็ม ก่อนที่รถแท็กซี่จะแล่นมาจอดที่รั้วหน้าบ้านเห็นหยาดพิรุณ และ เด็กชายตัวน้อยที่เดินสะพายกระเป๋าลงมาจากรถคันดังกล่าว ก็จับจ้องมองไปที่ทั้งคู่อย่างตื่นเต้นด้วยความสนอกสนใจแบบไม่ยอมละสายตา
“เด็กนี่! เป็ลูกชายของเธอจริงๆ หรือเปล่านะ ทำไมถึงได้หน้าตาออกไปทางฝรั่งขนาดนั้น” เควิ่นพึมพำออกมาเบาๆ เมื่อเขาตามมาพิสูจน์จนเห็นกับตาว่าเธอมีลูกชายแล้วจริงๆ แต่เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กชายลูกครึ่งคนนั้นชัดๆ เขาก็ถึงกับตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าลูกชายของเธอจะมีใบหน้าเหมือนกับชาวตะวันตก
แต่ดูๆ ไปแล้วเด็กชายตัวน้อยก็ดูน่ารักดี แถมยังมีส่วนที่ดูคล้ายคลึงกับเธอแบบไม่มีผิดเพี้ยน! สิ่งเดียวที่เขาคิดได้ในตอนนี้ก็คือ้าอยากที่จะเห็นหน้าค่าตาของผู้ชายที่ได้ตัวเธอ และ มีลูกชายน่ารักๆ เช่นนี้กับเธอให้ได้
เควิ่นตัดสินใจลงจากรถ แล้วตรงไปที่ประตูรั้วไม้ที่ถูกเปิดแง้มๆ ไว้เล็กน้อย ก่อนจะถือวิสาสะเดินเข้าไปข้างใน ในขณะที่หยาดพิรุณยืนหันหลังรดน้ำต้นไม้อยู่บริเวณริมรั้วอีกด้านหนึ่งทำให้เธอไม่ทันได้เห็น จนกระทั่งเขาเดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลัง
"หยาดพิรุณ! " เขาเอ่ยชื่อของเธอเบาๆ ทำร่างบางถึงกับใในเสียงเรียก จนหันควับกลับไปมองในขณะที่มือของเธอยังถือสายยางที่เปิดน้ำแรงสาดซ่าเข้าใส่ร่างของเขา
"นี่คุณ! เข้ามาที่นี่ได้ยังไง ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ" ร่างระหงพลันปล่อยสายยางที่ชุ่มฉ่ำหลุดจากมือ ก่อนที่จะขยับเท้าทั้งสองข้างถอยห่างออกมา
“นี่เธอใจเย็นๆ ก่อนสิ ฉันมาดีนะ” เควิ่นพยายามพูดกับเธอดีๆ แต่หยาดพิรุณไม่สนใจ หญิงสาวเหลือบไปเห็นที่พรวนดินปักคาอยู่ใกล้ๆ กับพุ่มไม้ติดกับรั้วบ้านก็รีบวิ่งเข้าไปคว้ามันมาเป็อาวุธ เพื่อป้องกันตัวเองจากคนร้ายกาจที่ไม่น่าไว้วางใจอย่างเขา ก่อนที่ภัยจะมาถึงตัว
“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้คุณออกไป”
“นี่คุณวางพลั่ว (ขุดดิน) ลงก่อน แล้วมาคุยกันดีๆ” เควิ่นย้ำ แต่เธอกลับไม่แยแส
"ออกไป! ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย ออกไปสิ! " หยาดพิรุณยื่นคำขาด ด้วยสีหน้าและท่าทางที่จริงจัง เสียงเอ็ดตะโรดังไปถึงในบ้านทำให้เ้าตัวน้อยที่นั่งดูทีวีอยู่ได้ยินเสียงจนต้องลุกออกมาดู
"หยาด! ผมมาดี เรามาคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอ" เควิ่นพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แต่หยาดพิรุณก็ยังไม่มีทีท่าที่อ่อนลง
“คุยดีๆ เหรอ ฝันไปเถอะ!” หญิงสาวแค่นเสียงหัวเราะ เพราะที่ผ่านมาเขาเป็ฝ่ายทำเื่แย่ๆ กับเธอมาตลอด โดยเธอไม่มีโอกาสพูดขอคำเ่าั้เลยสักครั้ง ทุกคำที่เธอร้องขอจากเค้า มันคือการตอบโต้ด้วยการกระทำที่หยาบช้า และการกระแทกกระทั้นที่ใช้แต่อารมณ์ หามีความปราณีต่อเธอไม่
"ฉันบอกให้ถอยออกไป! ขืนเข้ามาฉันเอาคุณตายจริงๆ ด้วย" หยาดพิรุณข่มขู่ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความหวาดกลัวจนมือไม้สั้นระริก
"โอเคๆ ใจเย็นๆ แบบนั้น...ฉันถอยไปก็ได้" พูดพลางยกมือขึ้นยอมแพ้ พร้อมกับพยายามเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายใจเย็น
หยาดพิรุณเห็นว่าเขาถอยออกไปแล้ว จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจลง แต่ทันใดนั้นเขากลับพรวดพราดเข้ามาหาหยาดพิรุณแล้วดันเรียวแขนข้างที่ถืออาวุธอยู่ออกห่างจากลำตัว เมื่อเธอทำท่าว่าจะจ้วงแทงมาที่ร่างของเขา แต่หญิงสาวขัดขืนโดยที่ทั้งคู่พยายามที่จะยื้อยุดกันไปมา
"นี่ปล่อยนะ...จะทำอะไรน่ะ อย่านะ เอาคืนมา! " (แต่) หยาดพิรุณไม่ยอมปล่อย ทันใดนั้นเอง เสียงร้องของเ้าตัวเล็กที่วิ่งมาที่สนามหน้าบ้านร้องทักคนเป็แม่
"หม่ามี๊! เกิดอะไรขึ้นฮะ" ทั้งคู่ยื้อแย่งกันไปมาอยู่เป็พัลวัน ก่อนจะเกิดเื่ไม่คาดคิด เมื่อเสียงของไอคิโด้ทำให้ทั้งสองคนเงยหน้าหันกลับไปมอง
635
