[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey - [15] เรื่องราว คลี่คลาย

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นพร้อมร่างมาร์ทตินที่พุ่งเข้าล็อกฟาร์โทให้หมอกลงกับพื้น

"แก!"

แฮ่ก~

แดเนียลหายใจหอบขนาดที่แววตาของฟาร์โทจ้องแดเนียลด้วยความโกรธแค้นที่โดนอีกฝ่ายประชิดก่อนจะฝันกระสุนลงไปในร่างเขา

"ฟาร์โท!"

"อย่าขยับดีกว่า"พอร์ทพูดขึ้น

"แดเนียล!"เสกชัยเรียกพอร์ทที่เล็งปืนใส่หัวของคิดส์

"ฉันมีเรื่องจะถามแกก่อนจะฝังกระสุนไปบนหัวแก"

"คิดว่าฉันจะบอกหรือไง"

"หึ นั่นสินะสงสัยต้องใช้กำลังสินะ"

ตูม!

"แกคิดจะทำอะไร"เสกชัยถามขึ้นขนาดที่พอร์ทกระตุกยิ้มแล้วดึงคอเสื้อคิดส์ขึ้นมาก่อนจ้องคราม

"หมัดนี่เอาคืนแกที่ทำร้ายแพรว"

ตูม!

"และหมัดนี้ที่แกยิงฉันคงไม่ลืมสินะ"พอร์ทพูดขึ้นก่อนหันปืนใส่เสกชัยที่กำลังจะเดินมาห้ามทัพ

"แดเนียล!"

"ท่านเสกชัยกำลังเข้าใจอะไรผิดครับ ผมคือพอร์ทไม่ใช่แดเนียล"

"แก!"พอร์ทกระตุกยิ้มขึ้นขนาดที่แดเนียลตกใจเล็กน้อย

"เอาล่ะคราวนี้ตอบคำถามฉันมาได้แล้วฟาร์โท แกเอาข้อมูลimmortal ไปซ้อนไว้ที่ไหน ไม่งั้นหัวคิดส์หลุดเป็นรายแรกแน่"

"คิดว่าฆ่าเจ้านั่นแล้วFBIจะปล่อยแกไว้สินะ"

"อ่อ จริงสิลืมบอกแกไป"พอร์ทส่งสัญญาณบางอย่างขึ้นก่อนที่เสียงฝีเท้าหลายคู่เร่งเข้าจนกระบอกปืนเล็งไปทางฟาร์โท

"ไม่จริง!"

"เปิดปากมันไม่ได้ ฉันอนุญาตให้ใช้กำลัง"สิ้นคำสั่งพอร์ลูกน้องเขามากมายเข้ามาควบคุมสถานการณ์ทันที

"ไปกันเถอะแดเนียล"แดเนียลที่กำลังบาดเจ็บถูกประคองขึ้นขนาดที่มีปืนของแพรววาเล็งขึ้นมาบนหัวของเขา

ปัง!

"เจ็บ~"แดเนียลพูดขึ้นขนาดที่ร่างเขาล้มลงไปกับพื้นเพราะพอร์ทรีบผลักออกไป

"แพรวมันอันตรายนะ"พอร์ทหันไปบอกแพรววาที่กำลังเล็งปืนอยู่

"ทำไมคะ ทำไมพี่ถึง"พอร์ทตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแพรววาร้องไห้ออกมาทำให้หัวใจของเขารู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

"พอร์ทระวัง!"

ปัง!

"แดเนียล"เสกชัยรีบวิ่งไปหาพอร์ททันทีก่อนที่จะหันมาจ้องฟาร์โทขนาดที่ปืนหลายกระบอกเล็งไปหาเขาอยู่พูดจบเขาส่งสัญญาณบางอย่างให้FBIหลายนายรีบออกมาก่อนที่มาร์ทตินและครามจะตกใจคาดไม่ถึงว่าจะมีมากมายอีกทั้งยังเล็งปืนมาทางพวกเขา

"อย่าห่วงเลย พวกนี้จะไม่ทำอันตรายกับพวกเจ้าหรอก"เสกชัยสั่งFBI ให้เก็บปืนที่เล็งพวกมาร์ทตินอาวุธลงขนาดFBIบางส่วนหามพอร์ทและแดเนียลขึ้นรถพยาบาลไป

"คนของท่านสินะครับ"

"ใช่ และคนที่คุ้มครองแดเนียลไม่ใช่รัฐบาลโลกอย่างที่แกกล่าวมาหรอก แต่เป็นฉันเอง"เสกชัยบอกเจตนารมณ์และนี่คือแผนการทั้งหมดของเขาเอง

"คาดไม่ถึงเลยนะครับว่าจะถูกท่านปั่นหัวมาโดยตลอด"

"ฉันกับพ่อแกร่วมสาบานเป็นพี่น้องรวมทั้งอดีตหัวหน้าฉันด้วย เพราะงั้นหน้าที่การดูแลพวกแกก็ต้องอยู่กับฉันสิ"

มาร์ทตินจ้องเสกชัยก่อนหวนคิดถึงอดีต หลังจากบิดาเขาเสีย มาร์ทตินถูกเรียกมาภายใต้การดูแลของเสกชัยพร้อมกับพอร์ทแต่ถูกเลี้ยงดูอยู่คนละที่

ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!

เสียงฝีเท้าดังขึ้นไปตามทางเดินก่อนที่จะชะลอฝีเท้าอยู่หน้าห้องหนึ่ง มือหนาค่อยยื่นมือไปเปิดประตูเข้าห้องไป

แอ๊ด~

"ตื่นแล้วสินะ"เสกชัยถามขึ้นแล้วจ้องไปยังเตียงที่พอร์ทนอนอยู่

"มีคำถามอะไร?"

"ดูแกไม่ตกใจเลยนิ หรือว่าแกรู้ก่อนอยู่แล้ว"

"..."

ใช่ เพราะเขารู้มาจากรัฐบาลโลก ที่ผ่านมาเสกชัยได้ช่วยเหลือทั้งสองอย่างลับๆ ซึ่งเรื่องนี้เขาเองก็รู้เช่นกัน สำหรับพอร์ทนั่นเขาไม่ได้สนใจบิดาว่าคิดจะทำอะไร แต่เขาทำเหมือนบิดาของเขาได้จากไปบนนี้เพียงเท่านั้น

"แพรววาล่ะ"เสกชัยถอนหายใจเมื่อรู้ว่าแดเนียลคงโกรธเขาอยู่

"ไปเยี่ยมสุสานแม่แกนะ"

"สุสาน? กับใคร"

"มาร์ทติน"

"ว่าไงนะ!"พอร์ทรีบดันกายลุกออกจากเตียงทันที

"เดี๋ยวก่อนสิแกจะรีบลุกไปไหน"

"ไปหาแพรววานะสิ"

สุสาน

"แม่ค่ะแพรขอโทษ"แพรววากำหมัดแน่นพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดหลังจากได้ความทรงจำกลับมาทั้งหมด

มาร์ทตินเข้าไปตบหลังเธอก่อนดึงร่างเธอเข้ามากอดไว้แน่น

"ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก"แพรววาส่ายหน้าไปมาจนมาร์ทตินรู้สึกสงสัย

"พี่โกหกฉันว่าสุสานพ่อแม่อยู่ที่ไทย ทั้งๆ ที่อยู่ใกล้แค่นี้"