เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        เพลาไหนแล้ว หรงหลินยังมีกะจิตกะใจจะหยอกล้อเขาอีก

        หรงซิวตบเข้าที่ไหล่ เมื่อก่อนเขานำทหารออกรบความแข็งแกร่งบนมือของเขามิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะรับได้หรงหลินฉีกยิ้มและร้องขอความเมตตาในทันที

        หรงหลินพึมพำเสียงเบา ไม่สนใจเขาอีก

        สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการจัดการกับข่าวลือเหล่านี้

        สิ่งที่คนพูดกันอย่างสนุกปากคือเรื่องที่เขาไปพักค้างคืนที่จวนหว่านฉือซึ่งขยายจินตนาการอันไร้ขอบเขตไปมาก เกือบทั้งหมดคิดไปถึงเรื่องบนเตียงกันแล้ว

        หรงซิวหมดคำจะพูด ในสายตาของทุกคนเขาเป็นคนบ้ากามที่หิวกระหายหรือ?

        เขาดูเหมือนคนบ้ากามที่ใดกันตรงที่ใดแสดงถึงความโรคจิตหรือ?

        น่าโมโหจริงๆ

        แต่มิว่าอย่างไร เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้วจะมาเสียใจตอนนี้ก็มิมีประโยชน์ เขาทำได้เพียงพยายามอย่างดีที่สุดที่จะลดผลกระทบ

        หรงซิวออกมาจากร้านอาหารสั่งให้ยาชิงไปทำเรื่องในทันใด

        “ปราบปรามข่าวลือเสียก่อนจัดการคนที่เป็นตัวปล่อยเรื่อง จากนั้นตรวจสอบว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้”

        แม้ว่าเขาจะมีชื่อเสียงในเมืองหลวงทว่ามันมิเพียงพอที่จะทำให้เป็นข่าวใหญ่เช่นนี้ แทบจะทุกตรอกซอกซอยทุกคนกำลังพูดเรื่องนี้

        ต้องมีผู้ใดบางคนตั้งใจแพร่ข่าวเป็นแน่

        หรงซิวรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมาอยากจะเห็นนักว่าผู้ใดกล้าที่ปล่อยข่าวลือเรื่องของเขาเช่นนี้

        หลังจากที่ยาชิงได้รับคำสั่งออกไปแล้ว เขาและหรงหลินขึ้นรถกันคนละคันแล้วกล่าวลากัน

        เดินทางไปบนถนนมิได้หยุดเลย

        แม้ว่าจะมีการส่งคนไปปราบข่าวลือทว่ามันไม่สามารถเห็นผลได้ทันควัน

        เมื่อได้ยินคนพูดว่าหว่านฉือเป็นสตรีเสเพลหลอกล่อบุรุษที่แต่งงานแล้ว เขาพลันขมวดคิ้ว

        เขายังได้ยินคนพูดว่าอวิ๋นอี้เป็นพระชายาที่ไร้ความสามารถที่ไม่สามารถมัดใจบุรุษได้จะโทษก็ต้องโทษที่นางขี้เหร่ทั้งไร้ความสามารถ หน้าของเขาพลันเย็นชาลงทันใด

        ข่าวลือเหล่านี้น่าจะถึงหูนางแล้วใช่หรือไม่นะ?

        หรงซิวรู้สึกปวดหัวและเสียใจเป็นอย่างมาก

        เป็นเพราะเขาไม่คิดให้รอบคอบทำกระไรหุนหันพลันแล่นมากเกินไป จนมิได้นึกถึงผลที่จะตามมาเลย

        ในอดีตเขามิมีความรู้สึกต่ออวิ๋นอี้ ไม่ว่าข้างนอกจะมีข่าวลือเกี่ยวกับนางอย่างไรเขาก็ไม่สนใจ ทว่าเพลานี้เพียงแค่ผู้อื่นคาดเดาในแง่ร้ายเขาก็โกรธจนอยากจะออกไปสู้

        การทะเลาะวิวาทระหว่างทั้งสองเมื่อคืนนี้ดวงตาของสาวน้อยแดงก่ำ เสียงของนางสั่น นางจึงหันหลังให้อย่างดึงดัน

        เขามันชั่วช้าจริงๆ!

        หรงซิวลูบหน้า และเร่งให้คนขับรถเร็วขึ้น

        เมื่อมาถึงจวนพ่อบ้านรีบเดินมาทำความเคารพที่หน้าประตูด้วยทว่าตอนที่กำลังจะทำความเคารพกลับถูกขัดจังหวะและถามว่า"พระชายาเล่า?"

        พ่อบ้านพูดช้าๆ "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะพระชายากำลังพักผ่อนอยู่ในห้อง ได้ยินเซียงเหอบอกว่านางไม่สบายพ่ะย่ะค่ะนอนอยู่นานแล้ว”

        “กระไรนะ?” หรงซิวเดินไปข้างในพลางถาม “นางไม่สบายหรือ ได้เรียกหมอหลวงหรือยัง? หมอว่าอย่างไรบ้าง?”

        “พระชายารับสั่งเพียงว่าเมื่อคืนนางมิค่อยได้นอนอยากจะนอน จึงมิได้ให้ข้าไปตามหมอพ่ะย่ะค่ะ”

        “นางบอกให้ไม่ตามก็ไม่ไปงั้นหรือ?”หรงซิวระเบิดทันที “ไปตามหมอมา! หมอจาง หมอหลิว หมออู๋ไปตามมาให้หมด!”

        พ่อบ้านไม่กล้าขัด จึงรีบให้คนไปตามหมอ

        ใบหน้าของหรงซิวถึงได้ดูดีขึ้นเล็กน้อยเขาสูดหายใจเข้าอย่างหนัก และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

        พ่อบ้านเดินตามไปข้างหลังและพูดในเวลาที่เหมาะสมว่า“ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ในวังส่งคนมาพ่ะย่ะค่ะ บอกว่าเมื่อท่านกลับจวนแล้วให้เข้าวังพ่ะย่ะค่ะ!”

        หรงซิวมิได้หยุดฝีเท้า ถามต่อ “ผู้ใดมาบอก?”

        “ท่านขันทีของไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

        แววตาหรงซิวกระตุกเล็กน้อย “เข้าใจแล้วเดี๋ยวข้าตามไป”

        พ่อบ้านอยู่กับเขามาเป็นเวลานานรู้นิสัยของเขาเป็นธรรมดา รู้ว่าเขาเป็นห่วงพระชายาที่สุด จึงปิดปากมิได้เร่งเขา

        หลังจากที่อวิ๋นอี้ออกมาเมื่อคืนนี้ก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในห้องรับแขก

        ห้องรับแขกอยู่ติดกับห้องหอของทั้งคู่หรงซิวยังไปไม่ถึงประตูพลันเห็นเซียงเหอนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ทางเดินกำลังงีบหลับ

        เขากระแอมเบาๆทำให้เซียงเหอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เร่งรีบยืนขึ้นและคำนับอย่างงุ่มง่าม "เคารพฝ่าบาทเพคะ!"

        "พระชายาเล่า?" หรงซิวถาม

        เซียงเหอก้มหน้าตอบตามความจริงว่า“พระชายาบอกว่าเหนื่อยเพคะ เมื่อคืนเกรงว่านางจะพักผ่อนมิเต็มที่เพลานี้นอนอยู่ในห้องเพคะ”

        “ข้าจะเข้าไปดู” หรงซิวเหลือบมองนางอย่างเป็นอันเข้าใจกัน “พวกเจ้าออกไปเถิด หมอหลวงมาแล้วค่อยเชิญเข้ามา”

        เขาเดินผ่านนางกำลังจะผลักประตูเข้าไปเซียงเหอหน้าตูมเป็นก้อน เห็นว่าเขาจะเปิดประตู พลันกัดฟันแล้วเอื้อมมือออกไปหยุดอยู่หน้าหรงซิว

        “หือ?” หรงซิวขมวดคิ้วเขาตัวสูงมาก มองลงไปที่สาวใช้ผู้ไม่มีตัวตน เพียงอ้าปากเบาๆ แสดงถึงความกดดัน“มีกระไร?”

        เซียงเหอเคยทำกระไรขัดแข้งขาเช่นนี้ที่ใดกันนางหวาดกลัวจนร่างสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองหรงซิว พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า“พระชายา...พระชายารับสั่งว่า หากฝ่าบาทยังคิดมิได้ อย่าได้โผล่หน้ามาหานางหากฝ่าบาทมา ให้ข้าสกัดไว้เพคะ มิฉะนั้นนางจะส่งข้ากลับจวนอวิ๋น...”

        ในน้ำเสียงของนางมีเสียงสะอื้นดูเหมือนนางจะกลัวคำขู่ของอวิ๋นอี้มาก “ฝ่าบาทเพคะ ข้ามิอยากกลับไปข้าอยากจะรับใช้ติดตามพระชายา เว้นชีวิตข้าด้วยเพคะ!”

        หรงซิวจะหัวเราะออกมาอยู่แล้วเขาเลียริมฝีปากแล้วพูดว่า “รู้แล้ว ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อนมีเรื่องกระไรเดี๋ยวข้าจะคุยกับนางเอง”

        เซียงเหอพยักหน้าอย่างตื้นตัน“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ! ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ!”

        หรงซิวเข้ามาในห้อง เห็นสาวน้อยหลับอยู่

        นางนอนเงียบสงบอยู่บนเตียงผมสีเข้มที่คลอเคลียระใบหน้าของนาง โบกปลิวเล็กน้อยด้วยแรงลมหายใจดูน่ารักน่าชังนัก

        ผิวราวกับหิมะ คิ้วสวยราวกับภาพวาดผู้ใดว่านางขี้เหร่กัน?

        หรงซิวมองเห็นนาง อิ่มเอิบใจรู้สึกว่าทุกอย่างของนางช่างดีเลิศไปหมด

        เว้นเสียแต่เรื่องเดียวคือนางมักจะต้องการหย่ากับเขาเสมอ

        “เจ้าตัวเล็ก!”

        เขาใช้ปลายนิ้วมือแตะจมูกเชิดๆ ของนางแล้วพึมพำด้วยเสียงที่แผ่วเบาและรักใคร่

        อวิ๋นอี้คงนอนไม่ค่อยสบายจริงๆการเคลื่อนไหวของเขาเบามาก ทว่านางยังคงอึดอัด พึมพำแล้วเปลี่ยนท่านอน

        หรงซิวมิมีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยนางและเฝ้าอยู่ข้างเตียงจนกระทั่งพ่อบ้านเชิญหมอเข้ามาเขาถึงจะปลุกสาวน้อยอย่างอ่อนโยน

        อวิ๋นอี้สับสน ลืมตาขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาขมวดคิ้ว หลังจากนั้นเริ่มตอบสนอง ทำหน้าสงสัย “ฝ่าบาทมาทำกระไรที่นี่?”

        หรงซิวพูดดีๆ “ข้าได้ยินว่าเจ้าไม่สบายจึงเชิญหมอหลวงมา อวิ๋นเออร์ ไหนๆ หมอก็มาแล้ว ให้เขาตรวจชีพจรหน่อยเถิด"

        อวิ๋นอี้มิอยากฉีกหน้าเขาต่อหน้าคนมากมายจึงพยักหน้ายินยอม

        หมอหลวงหลายคนผลัดกันเข้ามาพวกเขาเห็นพ้องกันว่านางเพียงแค่พักผ่อนไม่เพียงพอร่างกายของนางจึงง่วงและอ่อนแอเนื่องจากเป็นหวัด

        หรงซิวกล่าวขอบคุณหมอแล้วให้คนไปเอายาความกังวลในใจคลายลง

        ผู้คนจากไป ในห้องพลันดูว่างเปล่าในทันที

        อวิ๋นอี้เอนตัวพิงหัวเตียงหลังจากหรงซิวส่งหมอออกไป เขาก็หันกลับมาเข้ามาอยู่ข้างหน้านางเขามองนางแล้วพูดอย่างเศร้าใจว่า “เมื่อคืนนี้ไม่มีข้าอยู่ร่างกายก็ไม่สบายเสียแล้ว เมียจ๋า วันนี้กลับมานอนด้วยกันเถิดนะ!"

        “ไม่เพคะ”สาวน้อยปฏิเสธอย่างเด็ดขาดพลันถามเขา "คิดได้แล้วหรือเพคะ?"

        "คิดได้แล้ว"

        นางยิ้ม “คิดว่าอย่างไรเพคะ?"

        หรงซิวกำลังจะตอบ ถูกคนเคาะประตูเขาขมวดคิ้วถามเสียงต่ำว่า "มีกระไร?"

        พ่อบ้านพูดด้วยความเคารพ "ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะคนในวังมาเร่งอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ ท่านขันทีมารออยู่ด้านนอกท่านจะไปวังเลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ”

        หรงซิวหงุดหงิดเขามองอวิ๋นอี้และจูบนางบนหน้าผากและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า"ข้าไปเข้าวังก่อนนะ รอข้ากลับมานะ เดี๋ยวจะมาพูดกับเจ้า"