ยอดหมอหญิงเทพโอสถ

        เมื่อเห็นถึงสีหน้าตะลึงงันของเซี่ยเสี่ยวหม่านกูเฟยเยี่ยนก็รู้สึกถึงความสำเร็จมากทีเดียวน้ำเสียงของนางนั้นชัดเจนและไพเราะราวกับกระดิ่ง “หม่านกงกงหากว่าไม่มีอะไรผิดพลาด รบกวนท่านปฏิบัติตามคำสัญญาที่ให้ไว้ด้วย”

        “เจ้า…”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านแหงนใบหน้าขึ้นมาช้าๆสีหน้านั้นไม่เพียงแต่ตะลึงงันเท่านั้น แต่ยังมีลักษณะละอ่อนไร้เดียงสาและโง่งมอีกเล็กน้อย

       กูเฟยเยี่ยนเพิ่งจะค้นพบว่าเด็กน้อยผู้นี้ เมื่อไม่ได้แสร้งทำเป็นผู้ใหญ่และไม่วางมาดแล้วอันที่จริงก็เป็นเด็กน้อยที่ค่อนข้างน่ารักอยู่คนหนึ่ง

        “หม่านกงกง เจ้าคงจะรักษาคำพูดใช่ไหม? ” กูเฟยเยี่ยนเอ่ยถาม

       ไม่ต้องพูดถึงผู้ที่หยิ่งยโสอวดดีมาโดยตลอดอย่างเซี่ยเสี่ยวหม่านในเวลานี้ภายในจิตใจได้เกิดความเลื่อมใสศรัทธามาบ้างแล้วเพียงแต่ว่าต่อให้เลื่อมใสศรัทธาเขาก็ยังไม่ยินยอมเชื่อมั่นในตัวกูเฟยเยี่ยนเป็นเพราะว่าหมางจ้งเคยกล่าวไว้ว่าจนถึงปัจจุบันนี้ จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยก็ยังคงสงสัยในตัวตนของนางสงสัยว่านางไม่ใช่บุตรสาวภรรยาหลวงของตระกูลกูตัวจริง!

        เซี่ยเสี่ยวหม่านตอบแบบขอไปทีเท่านั้น “ตกลงในวันข้างหน้า เรื่องที่เกี่ยวข้องกับยาสมุนไพร ล้วนให้เจ้าควบคุมดูแลข้าพเจ้าก็จะฟังคำเจ้า! ทางด้านของฝั่งจิ้งหวาง ข้าพเจ้าจะพูดถึงเจ้าดีๆเจ้าวางใจได้เลย”

        กูเฟยเยี่ยนมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง“ขอบคุณหม่านกงกง ในที่เก็บยาเหล่านี้ของจวนข้ามีบางอย่างไม่ค่อยเข้าใจจึงต้องการให้ท่านชี้แนะข้าสักนิดในตอนนี้”

        ทันทีที่กูเฟยเยี่ยนพูดจบลงทันใดนั้นหมางจ้งก็ได้พุ่งเข้ามาจากด้านนอกจนเกือบจะปะทะชนเข้ากับพวกเขาทั้งสองเขากระสับกระส่าย “เสี่ยวหม่าน เร็วเข้า จัดเตรียมแช่ยาสมุนไพรแก่เตี้ยนเซี่ย เร็วเตี้ยนเซี่ยนั้น…”

       เห็นได้ชัดว่าหมางจ้งไม่ทราบว่ากูเฟยเยี่ยนยังอยู่ที่หอเก็บยาทันทีที่เห็นกูเฟยเยี่ยนเขาก็หยุดพูดทันที แล้วไม่พูดอะไรออกมาอีก โดยทำเพียงแค่ส่งสายตาเป็นนัยให้กับเซี่ยเสี่ยวหม่าน

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเข้าใจในทันทีสีหน้าของเขาปรากฏถึงความตื่นตกใจที่ยากจะปกปิด แล้วตะโกนเรียกองครักษ์ลับ“พาแพทย์หญิงกูกลับหมิงเย่วจวี หากไม่มีคำสั่งจากข้าพเจ้าไม่อนุญาตให้นางออกมา! ”

        นี่มันเกิดอะไรขึ้น?กูเฟยเยี่ยนไม่มีความประหลาดใจ! สถานการณ์คับขันเช่นนี้ เซี่ยเสี่ยวหม่านไม่สามารถบอกรายละเอียดแก่นางทว่าให้คนพานางกลับไปห้องหมิงเย่วจวีกักบริเวณ นั้นหมายความว่าอย่างไรกัน?

        เมื่อสักครู่นี้ยังกล่าวไว้อีกว่าเรื่องของศิลาโอสถจะอยู่ภายใต้อำนาจการควบคุมของนางทั้งหมดเขาต้องเชื่อฟังนาง แต่ในตอนนี้ก็กลับคำพูดทันที!คิดว่าพนันนั้นเป็นเรื่องล้อเล่นหรือ?

        พนันเป็นเรื่องเล็กยาที่จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงใช้คือเรื่องใหญ่ นางนั้นกังวลในภายหลัง

        เตี้ยนเซี่ยทรงต้องแช่ยาสมุนไพร? แช่ยาสมุนไพรตอนกลางดึกกลางดื่น? แล้วยังรีบร้อนเช่นนี้?

        เตี้ยนเซี่ยทรงประชวรหรือ?

        ใครคือผู้ออกใบสั่งยา? ให้อาจารย์แพทย์ตรวจสอบดูแล้วหรือไม่? ปลอดภัยหรือไม่?

        ในหัวของกูเฟยเยี่ยนเต็มไปด้วยคำถามนางหลบหลีกองครักษ์ลับ แล้วเอ่ยถามอย่างเอาจริงเอาจัง “หม่านกงกงเกิดอะไรขึ้นกับเตี้ยนเซี่ย? เหตุใดจึงต้องแช่ยาสมุนไพรในตอนนี้?ใบสั่งยาสมุนไพรเป็นไท่อีที่เป็นผู้ออกให้? ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านไม่ได้สนใจไยดีกูเฟยเยี่ยนเขาคว้าตะกร้าไม้ไผ่ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านข้าง แล้วรีบขึ้นไปชั้นสองรวบรวมยาสมุนไพร

        “หม่านกงกงเจ้า…”

        กูเฟยเยี่ยนกำลังจะไล่ตามขึ้นไปทว่าถูกหมางจ้งรั้งไว้ “แพทย์หญิงกู ที่นี่ไม่มีอะไรที่เกี่ยวข้องกับเจ้าแล้วเชิญกลับไป! ”

        หมางจ้งส่งสายตาเป็นนัยให้กับองค์รักษ์ลับ และไม่คอยให้กูเฟยเยี่ยนเอ่ยอะไรออกมาก็รีบร้อนก้าวเดินออกไปแล้ว

        กูเฟยเยี่ยนยังอยากจะขึ้นไปด้านบนแต่องครักษ์ลับได้ลงมือบังคับนางแล้วพาเดินออกไป

        “ปล่อยข้านะ!”

        “เซี่ยเสี่ยวหม่านเจ้าให้ข้าดูใบสั่งยาเพื่อเป็นการรับประกันอีกขั้นหนึ่ง! ”

        กูเฟยเยี่ยนเกิดความกระวนกระวายใจ จนเกือบจะพลั้งปากพูดเรื่องของจดหมายลับในใบสั่งยาออกมาทว่าสุดท้ายในที่สุดก็ได้สงบลงถึงอย่างไรการพูดด้วยปากเปล่าไร้ซึ่งหลักฐานและยังพัวพันไปถึงนายก้อนน้ำแข็งเหม็นที่มีตัวตนไม่ชัดเจนใครจะไปเชื่อนางกัน?

        นางไม่สามารถทำอะไรองครักษ์ลับได้ในไม่ช้าก็ถูกพาตัวไป เมื่อผ่านห้องบรรทมนางตั้งใจมองเป็นพิเศษนางพบว่าหน้าต่างและประตูห้องบรรทมยังคงปิดสนิท เรือนขนาดใหญ่เงียบสงบ ราวกับว่าไม่เคยมีผู้ใดมาก่อน

        จิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงประทับอยู่ที่ใด?

        หรือว่าจะเป็นสวนดอกไม้บริเวณด้านหลังที่หม่านกงกงเคยกำชับไว้ว่าไม่อนุญาตให้เข้าไปแม้แต่ครึ่งก้าว?

        ตกลงแล้วเตี้ยนเซี่ยทรงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

        กูเฟยเยี่ยนถูกส่งตัวกลับมายังหมิงเย่วจวีองครักษ์ลับไม่ได้จากไป แต่ยืนเฝ้าอยู่ที่ด้านหน้าประตูทางเข้านางไม่มีทางออกไปได้เลย นางทำเพียงได้แค่รอ ทว่ายิ่งรอก็ยิ่งเกิดความกังวล

        จากประสบการณ์ของนางนั้นกลางดึกกลางดื่นรีบร้อนแช่ยาสมุนไพรมักจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่โดยส่วนใหญ่จะเป็นโรคที่ศิลาโอสถและการฝังเข็มรักษาไม่ได้

        ร่างกายของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงดีเยี่ยมมาโดยตลอดเหตุใดจู่ๆ จึงประชวร? และเป็นโรคอะไรกัน ที่ศิลาโอสถและการฝังเข็มรักษาไม่ได้?

        เซี่ยเสี่ยวหม่านขึ้นไปด้านบนเพื่อจัดเตรียมยาใช่หรือไม่? แต่ว่าก็ไม่เห็นว่าทหารคุ้มกันผู้นั้นนำใบสั่งยามอบให้เขานี่นา!เป็นใบสั่งยาที่มีตั้งแต่แรกแล้ว? หากว่าเป็นใบสั่งยาที่มีมาตั้งแต่แรกแล้วเช่นนั้นจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยเกรงว่าจะมีโรคเรื้อรังอะไรบางอย่าง

        กูเฟยเยี่ยนคิดไปคิดมายังไงก็ยังไม่วางใจ อยากจะออกไปด้านนอกจึงเอ่ยกับองครักษ์ลับอย่างจริงจัง “ข้ามีเรื่องเร่งด่วนต้องการพบหม่านกงกงขอไหว้วานให้พวกเจ้าไปแจ้งที! ”

        น่าเสียดายที่องครักษ์ลับไม่สนใจไยดีราวกับว่านางคืออากาศ

        และในเวลานี้ ภายในเรือนใหญ่หลักกลับวุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง

        เหล่าบ่าวรับใช้ไม่หยุดที่จะนำยาสมุนไพรที่ต้มเรียบร้อยแล้วส่งไปที่สวนดอกไม้ด้านหลังเซี่ยเสี่ยวม่านต้มยาทีละหม้อๆ โดยไม่กล้าที่จะหยุดพัก

        ผ่านไปไม่นานหมางจ้งก็ได้วิ่งเข้ามา“เสี่ยวหม่าน ยานี้ไม่ได้ผลแล้ว! เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้หยิบมาผิด? ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านตื่นตระหนกตกใจเป็นอย่างมากจึงรีบร้อนตรวจสอบสมุนไพรที่มีอยู่ในมืออีกครั้งทว่าก็ไม่ได้พบความผิดปกติ เขาพึมพำ“เป็นไปได้หรือไม่ที่น้ำในบ่อน้ำพุร้อนจะเกิดความผิดปกติ? เตี้ยนเซี่ยทรงว่าอย่างไร? ”

        หมางจ้งตกใจมาก“เตี้ยนเซี่ยก็ไม่ทราบเช่นกัน พระองค์กำลังใช้กำลังภายในขับไล่ความหนาวเย็น

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเกิดความกระวนกระวายใจแล้ว“ไม่ได้ๆ ด้วยสภาพร่างกายของเตี้ยนเซี่ยในตอนนี้ไม่สามารถบังคับใช้พลังออกมาอย่างเด็ดขาดหากว่ามีการใช้พลังมากเกินไป เกิดการผิดพลาดขึ้นมาผลลัพธ์ที่ตามมาจะอันตรายจนยากที่จะนึกถึง”

        หมางจ้งทำอะไรไม่ถูก“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ! หรือว่าจะเรียกตัวลั่วไท่อี? ”

        หมางจ้งปฏิเสธทันที“ไม่ได้เด็ดขาด! ”

        โรคความหนาวเหน็บของจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยนั้นถูกเก็บเป็นความลับมาโดยตลอดนอกจากคนสนิทภายในจวนแล้วไม่มีใครรับรู้ ลั่วไท่อีจงรักภักดีต่อเตี้ยนเซี่ยก็จริง แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นคนของฮ่องเต้ด้วยทันทีที่ลั่วไท่อีทราบเรื่องนี้ ฮ่องเต้จักทรงทราบอย่างแน่นอน

        เตี้ยนเซี่ยทรงไม่ประสงค์ในราชบัลลังก์และทรงช่วยเหลือองค์รัชทายาทอย่างเต็มพระทัยในด้านอำนาจการบริหารของราชสำนักระหว่างฮ่องเต้และองค์รัชทายาทนั้นแทบจะไม่มีช่องว่างและไม่มีอะไรต้องปิดบังทว่าในเรื่องส่วนพระองค์นั้นเตี้ยนเซี่ยกลับไม่โปรดปรานเอ่ยออกมามากในเรื่องนี้ยิ่งต้องปกปิดไว้ให้มิดชิด

        ทันใดนั้นหมางจ้งได้ตกใจสะดุ้งโหยงขึ้นมาน้ำเสียงร้อนรน “เสี่ยวหม่าน ไม่อย่างนั้นให้กูเฟยเยี่ยนลองดู! ”

        เซี่ยเสี่ยวหม่านเกิดความลังเลหมางจ้งจึงเอ่ยอีกครั้ง “เตี้ยนเซี่ยทรงอนุญาตให้กูเฟยเยี่ยนมาอยู่ในจวนได้ แสดงว่าอาจจะมีความเชื่อในตัวนางบ้างเล็กน้อย!อีกอย่างคือใบสั่งยานี้พวกเราก็ใช้ด้วยดีมาโดยตลอด แต่ในตอนนี้จู่ๆก็มีอะไรบางอย่างเกิดความผิดพลาด ไม่แน่ใจว่าจะมีผู้เล่นกลอุบายจริงๆ หรือไม่เสี่ยวหม่าน พวกเรายินยอมให้พระองค์ก่นด่า แต่ก็ไม่สามารถชะล่าใจได้! ”

        สถานการณ์คับขันเซี่ยเสี่ยวหม่านไม่มีทางเลือกอื่นเขาลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วในที่สุดก็ได้พยักหน้าหมางจ้งจึงได้รีบไปหมิงเย่วจวีทันที

        กูเฟยเยี่ยนกำลังรอคอยอย่างกระสับกระส่ายทันทีที่เห็นหมางจ้งพุ่งตรงมาในตอนแรกนางดีใจ แต่แล้วสิ่งที่ตามมาคือความตกใจในเวลานี้ผู้คุ้มกันผู้นี้ได้มาหาตนนั่นก็แสดงว่าจะต้องเกิดเรื่องกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยอย่างแน่นอน!

        นางถามด้วยความอกสั่นขวัญหาย“ตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยกัน? ”

        หมางจ้งยื่นใบสั่งยาออกมาหนึ่งแผ่น“แพทย์หญิงกู ไม่มีเวลาแล้ว เจ้าตามข้ามา พวกเราเดินไปด้วยพูดไปด้วย! ”

        หมางจ้งพูดออกมาเช่นนี้กูเฟยเยี่ยนจึงได้รับรู้ว่าจิ้งหวางเตี้ยนเซี่ยทรงมีโรคประหลาดที่เรียกว่าโรคความหนาวเหน็บหากว่าอาการไม่กำเริบทุกอย่างล้วนปกติ  หากว่าไม่สบายขึ้นมาร่างกายจะเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งไม่สามารถที่จะทนได้ไหวจึงจำเป็นต้องแช่ยาสมุนไพรอยู่ในบ่อน้ำพุร้อนเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น

        โรคนี้กำเริบไม่บ่อยนักประมาณสองถึงสามเดือนจะกำเริบหนึ่งครั้งโดยปกติแล้วหลังจากที่แช่ยาสมุนไพรในบ่อน้ำพุร้อนแล้วก็จะฟื้นตัวขึ้นโดยไวทว่าในครั้งนี้ยาสมุนไพรในบ่อน้ำพุร้อนกลับไม่ได้ผลแล้ว

        “โรคความหนาวเหน็บ? ”

        กูเฟยเยี่ยนเข้าใจแล้วว่า เหตุใดภายในหอเก็บยาจึงได้มีสมุนไพรขับไล่ความหนาวเย็นมากมายเพียงแต่ว่า “โรคความหนาวเหน็บ” โรคนี้ นางไม่เคยได้ยินมาก่อน…