สายลับทะลุมิติ

ช่วยเหลือ
ตู้ม!เสียงวัตถุกระทบพื้นผิวน้ำดังสนั่นห่วันไหวทำให้เหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่กำลังกินน้ำอยู่บริเวณนั้นพากันแตกตื่นร่างของเหมยฮวาที่ตกลงสู่ผิวน้ำกระทบกับก้อนหินที่อยู่ใต้น้ำทำให้ตามตัวของเธอมีบาดแผลเต็มไปหมดส่งผลให้เธอสลบไปทันทีที่ได้รับแรงกระแทกร่างกายของเด็กสาวไหลไปตามกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากโดยไม่มีจุดหมายที่แน่นอน ด้วยกระแสน้ำที่ไหลแรงทำให้ร่างกายของเด็กหญิงลอยไปไกลจากจุดที่ตกลงมาค่อนข้างมาก จนลอยไปติดกับขอนไม้ที่โดนกระแสน้ำพลัดมาเช่นกันไกลออกมาจากน้ำตกที่เกิดเรื่องนั้นปรากฏกลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่กำลังพักม้าเนื่องจากการเดินทางไกลเป็นเวลานาน พวกเขาเลือกพักม้าไม่ไกลจากลำธารมากนัก หนึ่งในชายกลุ่มนั้นเดินไปที่ลำธารเพื่อจะล้างหน้าล้างตัว เขานั่งลงข้างลำธารและทำธุระของตัวเองจนเสร็จเมื่อเสร็จแล้วเขากำลังจะลุกชึ้นยืนเพื่อกลับไปหายังที่พักม้าแต่ตาของเขากับไปสะดุดอะไรบ้างอย่างที่ลอยติดมากับขอนไม้ไม่ไกลจากจุดที่เขาอยู่มากนัก ทำให้เขาต้องเพ่งมองให้ชัดว่ามันคืออะไร“เจ้าดูนั้นสิ นั้นคืออะไรที่เกาะมากับขอนไม้นะ” ชายคนนั้นรีบพูดขึ้นพร้อมกับเรียกเพื่อนที่อยู่ไม่ไกลให้มองดูด้วยว่ามันคืออะไรกันแน่“ไหนๆ” เสียงเพื่อนของเขาดังขึ้นพร้อมกับมองไปตามทางที่มือของเพื่อนชี้ไป“เฮ้ย! นั้นคนนิ”หลังจากที่เพื่อนของเขาบอกว่าเป็นคนพวกเขาทั้งสองคนก็กระโดดลงไปในน้ำเพื่อช่วยคนที่่เกาะมากับขอนไม้ทันทีเมื่อพาร่างนั้นขึ้นฝั่งด้แล้วพวกเขาพาร่างนั้นขึ้นมาแล้วกับพบว่าเป็นเด็กอายุไม่ถึงสิบหนาวด้วยซ้ำ พวกเขาเลือกที่จะอุ้มเด็กคนนั้นไปยังจุดพักม้าของพวกเขาที่ไม่ไกลจากลำธารมากนัก“นายท่านขอรับพวกเราพบเด็กคนนี้ลอยมากับกระแสน้ำขอรับ” เสียงชายคนแรกที่เห็นร่างของเหมยฮวาพูดขึ้นเมื่อพวกเขาทั้งสองพาร่างของเด็กสาวมาถึงยังจุดพักม้าแล้ว“ไหนพวกเจ้าเอามาให้ข้าดูหน่อยสิ” เสียงของชายชราในขบวนดังขึ้นเมื่อได้รับรายงานจากลูกน้องของตัวเอง“นี่ขอรับ” ชายคนที่รายงานรีบบอกให้เพื่อนนำร่างของเหมยฮวามาวางไว้ให้นายท่านของพวกเขาดู นายท่านที่พวกเขาหมายถึงก็คือ จิ้นเหม่า ประมุขของหุบเขาวาโยนั้นเองโดยในครั้งนี้พวกเขาได้เดินทางไปเพื่อเจรจาการค้าและตอนนี้พวกเขาก็อยู่ระหว่างการเดินทางกลับหุบเขาวาโยที่เป็นสำนักของพวกเขาและอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาพักอยู่“เด็กคนนี้ตายรึยัง”เมื่อจิ้นเหม่าเห็นร่างกายของเด็กคนนี้เติมไปด้วยบาดแผลมากมายเขาก็อดจะสงสารไม่ได้ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ไปเจออะไรมาก เขารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้อยู่พอสมควร เนื่องจากเขาและฮูหยินก็ไม่มีบุตรทำให้เขาเอ็นดูเด็กคนนี้มาก“ยังขอรับ แต่ชีพจรเต้นเเผ่วเบามากขอรับ” ชายคนที่สองที่พบร่างของเหมยฮวาเอ่ยขึ้นเพื่อตอบคำถามของนายตน“รีบกับหุบเขาวาโยเดี๋ยวนี้”จิ้นเหม่าสั่งลูกน้องของตนให้ออกเดินทางทันทีเพราะอีกไม่นานก็จะถึงหุบเขาแล้ว เขาต้องพาเด็กคนนี้ไปรักษาให้เร็วที่สุด จินเหม่าได้แต่หวังว่าเด็กคนนี้จะยังไม่ถึงที่ตายและสามารถอดทนจนกว่าจะถึงมือหมอ เขาได้แต่ภาวนาเท่านั้น พวกเขาทั้งหมดได้แต่เร่งออกเดิทางใก้เร็วที่สุดตามที่ผู้เป้นนายสั่งหลังจากที่กลุ่มของนายท่านของหุบเขาวาโยออกเดินทางผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามกลุ่มคนที่ตามหาเหมยฮวาก็มาถึงยังจุดพักม้าแต่อยู่อีกฝั่งของลำธารทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าอีกฝั่งของลำธารเคยมีคนมาพัก ดังนั้นพวกเขาจึงได้แต่เดินตามลำธารสายนั้นต่อไปเพื่อหาร่างคุณของตนให้พบ แต่กับไร้วี่แววทำให้พวกเขาได้แต่กลับไปรายงานจินหลงที่รออยู่บนหน้าผากับพี่หมิงหมิง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง