เย่ชิงหรั่นมองออกไปนอกหน้าต่างรถไฟอย่างเหม่อลอย ต้นไม้ทั้งสองข้างทางถูกปกคลุมไปด้วยหิมะหนา เธอนั่งรถไฟมาเป็เวลานาน เพื่อเดินทางจากบ้านที่เธอคุ้นเคยมานานกว่าสามเดือน ไปสู่บ้านหลังใหม่ของเธอและฉีหงซิง เธอหันไปมองผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอและสะกิดเขา “สามี ลูกของคุณหิวแล้ว”
ฉีหงซิงยิ้มและเดินไปหยิบน้ำร้อนมาอุ่นซาลาเปาที่เตรียมมาจากบ้าน ภรรยาของเขาชอบพูดว่าลูกของเขาง่วง ลูกของเขาหิว ลูกของเขาอารมณ์ไม่ดี มันตลกไม่ใช่เหรอ? จะมีแม่ที่โทษทุกอย่างกับลูกของตัวเองได้ยังไง เมื่อลูกของพวกเราโตขึ้น เขาจะเล่าให้ลูกฟังแน่นอน
“มาแล้วครับ กินรองท้องไว้ก่อน อีกประมาณสองชั่วโมงเราจะถึงเสิ่นหยางแล้วผมจะพาคุณไปกินอาหารดีๆ”
เย่ชิงหรั่นหยิบมากินอย่างรวดเร็ว เธอหิวมากจนสามารถกินซาลาเปาได้ห้าก้อน เธอไม่ได้โกหก ลูกของเธอหิวจริงๆ ปกติแล้วเธอไม่ได้กินเยอะขนาดนี้
เธอแอบเหลือบมองผู้หญิงที่อุ้มลูกนั่งอยู่ตรงข้ามเธอและฉีหงซิงอย่างเงียบๆ อีกครั้งและมั่นใจแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอหยิบสมุดและปากกาในกระเป๋าออกมาเขียนทันที แล้วยื่นสมุดไปให้ฉีหงซิงอ่าน
เขาขมวดคิ้วและเหลือบมองสองแม่ลูกเล็กน้อย “ภรรยาคุณอยากเข้าห้องน้ำไหม ผมจะพาคุณไป” เขาลุกขึ้นประคองเธอเดินออกไปจากตรงนั้น
เมื่อเดินออกมาสักพักเย่ชิงหรั่นก็หันไปถามเขาอย่างสงสัย “ทำไมคุณถึงพาฉันออกมาคะ”
"ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็ผู้ค้ามนุษย์จริงๆ เธออาจจะมีผู้สมรู้ร่วมคิดอยู่แถวนั้นด้วย ผมจะพาคุณไปรอที่ตู้ของตำรวจรถไฟเพื่อความปลอดภัย"
เย่ชิงหรั่นพยักหน้าทันที มันปลอดภัยกว่าจริงๆ
เมื่อพวกเขาไปถึงตู้ตำรวจรถไฟ ฉีหงซิงก็เข้าไปคุยกับตำรวจทันที เขาให้เธอนั่งกับตำรวจหญิงเพื่อรอเขากลับมา
“คุณรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็ผู้ค้ามนุษย์ เด็กอาจจะแค่หลับก็ได้” ตำรวจหญิงถามเธอด้วยความสงสัย
“เด็กหลับมาตลอดทางโดยไม่เคยขยับตัวเลย มันไม่แปลกเหรอคะ? อีกอย่างผู้หญิงที่อุ้มเด็กมีผิวคล้ำ เล็บของเธอเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกและสวมเสื้อผ้าปะติดปะต่อ แต่เด็กคนนั้นอ้วนเล็กน้อย มีผิวสีขาวอมชมพู สวมชุดใหม่เอี่ยม ผู้หญิงคนนั้นจะสามารถเลี้ยงเด็กแบบนี้ได้ยังไง?”
ตำรวจหญิงพยักหน้าและยกนิ้วให้เธอ “น้องสาวคุณฉลาดมาก คุณควรเป็ตำรวจมากกว่าฉัน”
เย่ชิงหรั่นหัวเราะ ปกติเธอไม่ได้สนใจคนอื่นมากนัก แต่หลังจากที่เธอท้อง เธอมักจะสนใจเด็กมากขึ้น เมื่อเห็นเด็กคนนั้นเธอก็อยากจะเล่นกับเขา แต่เธอเห็นว่าเด็กไม่เหมือนหลับแต่เหมือนจะสลบไปมากกว่า เธอจึงแอบสังเกตผู้หญิงคนนั้นเรื่อยๆ จนมั่นใจถึงบอกฉีหงซิง เธอหวังว่าเด็กจะสามารถกลับไปหาพ่อแม่จริงๆ ของเขาได้ ไม่อย่างนั้นพ่อแม่จะใจสลายแค่ไหนที่รู้ว่าลูกหายไป
ผ่านไปสักพักฉีหงซิงก็กลับมาพร้อมกับเด็ก "เธอเป็ผู้ค้ามนุษย์จริงๆ ตำรวจจับเธอกับผู้สมรู้ร่วมคิดมัดไว้แล้ว เมื่อถึงเสิ่นหยางพวกเขาจะถูกส่งตัวไปที่สถานีตำรวจ"
“เด็กเป็ยังไงบ้างคะ ดูเหมือนจะถูกวางยาสลบถึงยังไม่ตื่นจนถึงตอนนี้”
“ใช่ครับ ถ้าอีกสองชั่วโมงเด็กยังไม่ตื่นคงต้องส่งไปโรงพยาบาล”
เย่ชิงหรั่นยื่นมือไปลูบหน้าเด็กอย่างสงสาร เขาดูเหมือนจะอายุสามสี่ขวบเท่านั้น ถ้าเขาตื่นมาไม่เจอพ่อแม่คงจะกลัวมาก
ฉีหงซิงกำลังจะส่งเด็กให้ตำรวจเพื่อที่พวกเขาจะกลับไปนั่งที่เดิม แต่จู่ๆ เด็กก็ลืมตาขึ้นและร้องไห้ “อย่าจับอี้อี้เลย อี้อี้ไม่อร่อยเลย ฮึก ฮือ”
ฉีหงซิงมองไปที่เย่ชิงหรั่นด้วยความลำบากใจ เธอจึงเข้าไปปลอบเด็กด้วยเสียงที่อ่อนโยน “อี้อี้ใช่ไหมคะ คนเลวที่จับอี้อี้ถูกตำรวจคุมตัวไว้แล้ว อี้อี้กำลังจะได้เจอพ่อแม่ อี้อี้หยุดร้องไห้และนั่งรอพ่อแม่กับน้าดีไหมคะ”
อี้อี้หยุดร้องไห้ เมื่อได้ยินว่าเขากำลังจะได้เจอพ่อแม่ “จริงๆ นะครับ”
“จริงสิคะ” เย่ชิงหรั่นช่วยเขาเช็ดน้ำตา แล้วจูงอี้อี้มานั่งข้างๆ เธอ
ระบบ : ระบบตรวจพบว่าโฮสต์สามารถทำให้เด็กไว้วางใจ และรู้สึกปลอดภัย รางวัลคือ ยาครอบจักรวาล 1 ขวด และโฮสต์จะได้รับสิทธิ์หมุนวงล้อเสี่ยงโชคเพื่อรับรางวัลใหญ่ 1 ครั้ง
เย่ชิงหรั่นหัวเราะดังๆ ในใจของเธอ ยาครอบจักรวาล แค่ฟังชื่อก็ดูยิ่งใหญ่มากแล้ว เธอถามระบบในใจทันทีว่า ยานี้มีประโยชน์อะไรบ้าง
ระบบ : ยาครอบจักรวาลสามารถรักษาอาการป่วยหรือาเ็ได้ทุกอย่าง ยกเว้นแค่คนที่ตายไปแล้วเท่านั้นที่ยาช่วยไม่ได้ ยาหนึ่งขวดใช้ได้แค่หนึ่งครั้งเท่านั้น โฮสต์ควรใช้มันอย่างคุ้มค่า
เย่ชิงหรั่นพยักหน้าเบาๆ ช่างเป็ยาที่มหัศจรรย์เธอจะคิดให้ดีก่อนใช้มันแน่นอน และยังมีสิทธิ์หมุนวงล้อเสี่ยงโชคอีก เธอจะรอให้ไปถึงบ้านใหม่ก่อนถึงใช้สิทธิ์
"อีกนานไหมครับ อี้อี้ถึงจะได้เจอแม่" อี้อี้ส่ายขาสั้นของเขาอย่างเป็กังวล เขาคิดถึงแม่มาก
"อีกไม่นานค่ะ แม่ต้องเดินทางไกลมารับอี้อี้ เลยต้องใช้เวลา อี้อี้เป็เด็กผู้ชายที่โตแล้ว ต้องเข้มแข็งใช่ไหมคะ?"
อี้อี้ยืดหน้าอกเล็กๆ ของเขาทันที "อี้อี้โตแล้ว อี้อี้จะไม่งอแง"
เมื่อได้ยินคำรับรองจากเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ เย่ชิงหรั่นและฉีหงซิงก็สบตากันและหัวเราะ