เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]

        มื้อเย็นมีอาหารเมนูตุ๋นกันคนละชามเพราะใส่น้ำมันหมูลงไปเยอะ กลิ่นเลยหอมตลบอบอวล พอเจิ้งหยวนล้างมือเสร็จคนในบ้านส่วนใหญ่ก็นั่งประจำที่กันเรียบร้อยแล้วเจิ้งหยวนเลยเดินเข้าไปลากเก้าอี้พับมานั่งบ้างด้วยเหมือนกัน เธอหยิบตะเกียบแล้วกวาดสายตามองผ่านๆ รอบหนึ่ง พลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งถามเหมือนไม่ใส่ใจ“แล้วคุณพ่อล่ะ?”

        เฉินชุ่ยอวิ๋นกลืนกับข้าวในคอแล้วค่อยบอก“ไปบ้านลุงใหญ่แล้ว”

        ครั้นได้ยินเจิ้งหยวนก็กินข้าวไม่ลงทันที เธอขมวดคิ้วถาม “ไปทำอะไรที่บ้านลุงใหญ่ล่ะ?”

        เจิ้งเทียนหมิงเบ้ปากตอบ“จะทำอะไรได้อีก ขอโทษแทนแกไง” พูดจบก็โดนภรรยาตนเองตีไปหนึ่งฉาดเขาจึงทำได้แค่ยักไหล่ ไม่กล้าพูดสิ่งใดอีก

        เจิ้งหยวนโกรธจนอกแทบระเบิดขอโทษ ทำไมต้องขอโทษล่ะ! มันเหมือนกับว่าเธอทำผิดแล้วดื้อดึงไม่ยอมรับจนต้องให้พ่อตามไปเช็ดก้นให้! ไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย! คุณพ่อไปบ้านลุงใหญ่คราวนี้จะมียิ้มออกได้อย่างไร คุณลุงใหญ่ต้องอาศัยที่ตนเป็นพี่ชายของพ่อ รังแกคุณพ่อจนเขาแทบแย่แน่ พ่อเธอทำอะไรถึงต้องถูกคุณลุงตำหนิด้วย?

        กินข้าวได้ครึ่งหนึ่งเจิ้งเฉวียนกังก็กลับบ้านสีหน้าเขาอึมครึมไร้รอยยิ้มตามที่คาด ริ้วรอยบนใบหน้าคล้ายจะลึกขึ้นกว่าแต่ก่อนเขานั่งก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่พูดไม่จาหลังจากกลับมา คนอื่นๆเห็นแล้วก็หลุบหน้าตักข้าวในชามกินเงียบๆ ไม่กล้าส่งเสียงใดเช่นกัน ทั้งห้องพลันเงียบกริบเหลือเพียงเสียงตะเกียบกระทบชามข้าวเท่านั้น

        เจิ้งหยวนมองเขาสีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ท่าทางอึกๆ อักๆ

        จนกระทั่งกินข้าวเสร็จเจิ้งเฉวียนกังถึงพูดขึ้น “เอาละ กินข้าวกันเสร็จแล้วใช่ไหม ได้เวลาทำงานกันแล้ววันนี้ต้องรีบเก็บเกี่ยวผลิตผลในนาให้หมด ไม่รู้พรุ่งนี้อากาศจะเป็นยังไงบ้าง”

        ความจริงแล้วเจิ้งหยวนกินไปไม่มากนักบางคนที่เหนื่อยเกินไปก็มักจะกินข้าวไม่ค่อยลง ซึ่งเจิ้งหยวนก็เป็นคนประเภทนั้นเธอวางชามกับตะเกียบ เตรียมตัวไปทำงานตามเจิ้งเฉวียนกังที่ออกไปก่อนหน้านี้

        “นี่ หยวนหยวนในชามแกเหลือเยอะเชียว?” เฉินชุ่ยอวิ๋นเรียกเธอไว้

        เจิ้งหยวนตอบตามตรง“ฉันไม่หิวน่ะ”

        “ถึงไม่หิวแกก็ควรกินอีกสักหน่อยงานเสร็จจะเหนื่อยสายตัวแทบขาดเลยนะ!” เฉินชุ่ยอวิ๋นยังไม่ยอมปล่อยเธอไป พยายามคะยั้นคะยอให้เธอกินข้าวอีกสักสองสามคำให้ได้

        เจิ้งหยวนไม่อยากอาหารจริงๆในกระเป๋าเธอยังมีช็อกโกแลตอยู่ ตอนหิวจัดกินสักชิ้นรองท้องนิดหน่อยก็พอแล้วเธอส่ายหัวพลางดันชามตรงหน้าออก “ฉันกินไม่ไหวแล้วจริงๆ แม่ก็รู้นี่นา ฉันเหนื่อยเลยกินข้าวไม่ลง”

        แต่เฉินชุ่ยอวิ๋ยยังไม่ยอมแพ้“คืนนี้ไม่รู้ต้องทำงานจนถึงกี่โมงนะ”

        เจิ้งหยวนบอกไม่กินคือไม่กินแล้ว

        “งั้นตอนทำงานกลางคืนอย่าฝืนมากเกินไปแอบอู้ได้ก็แอบอู้เสีย”

        เจิ้งหยวนหยักยิ้มคุณแม่เธอไม่กล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าคุณพ่อแน่เธอตอบรับสดใสแล้วคว้าเคียวที่วางอยู่ตรงลานบ้านเดินออกไป

        ท้องฟ้ามืดสนิทอากาศช่วงกลางคืนไม่ค่อยดีนัก มองไม่เห็นดวงดาวที่ล่องลอยทั่วผืนนภาดวงจันทร์ก็ผลุบๆ โผล่ๆ ภายใต้ชั้นเมฆเห็นสภาพบรรยากาศแล้วไม่รู้พรุ่งนี้อากาศจะเป็นเช่นไรบ้าง

        ในหมู่บ้านยังไม่มีไฟฟ้านับประสาอะไรกับเสาไฟตามท้องถนน แต่ละครัวเรือนก็ใช่ว่าจะมีไฟฉายในยุคนี้ทุกคนเลยต้องอาศัยแสงจันทร์ตอนกลางคืนยามเดินทางทว่าเวลานี้ดวงจันทร์อ่อนแสงไม่อาจพึ่งพิง บนถนนจึงมืดกว่าทุกครั้งเสียงจิ้งหรีดเรไรยังดังแว่วข้างหู เพิ่มความน่ากลัวเข้าไปอีก

        โชคดีที่เจิ้งหยวนเดินมาพร้อมกับพี่สะใภ้เฝิงหมิงเยว่เพราะช่วงฤดูเก็บเกี่ยว กลุ่มเย็บปักในคอมมูนก็หยุดพักด้วยเฝิงหมิงเยว่เลยมาเข้ามาร่วมแจมกองย่อยของสตรี ลงทำนาด้วยกัน

        เฝิงหมิงเยว่เดินนำหน้าพลางเอ่ยกับเจิ้งหยวน “เธอเนี่ยนะ ทำไมเอาแต่เถียงคุณพ่อเขาอยู่เรื่อย? เชื่อฟังตามที่เขาบอกก็พอแล้ว อย่าทำให้เขาโกรธนักเลย”

        เจิ้งหยวนคิดในใจช่างไม่เป็นธรรมกับเธอเสียเลย เธอเถียงพ่อตรงไหนกันชาตินี้เธอตั้งใจจะใช้ชีวิตตามความปรารถนาของพ่อแม่แท้ๆใครจะรู้ว่าจะพบเจอเรื่องยุ่งยากเช่นนี้? พบปัญหายังพอปล่อยผ่าน คุณพ่อของเธอกลับไม่แยกแยะถูกผิด เธอจะหาเหตุผลจากไหนมาชี้แจง

        ขณะกำลังจะพูดรูม่านตาพลันหดแคบลง เธอยื่นมือออกไปคว้าข้างหน้าทันที “ระวัง——”