ตึกสิบสองชั้นสูงตระหง่านเหล่านักศึกษาและบุคคลภายนอกกำลังเดินเข้าออกหอสมุดหนาตา ที่นี่ถือว่าเป็แหล่งค้นคว้าหาข้อมูลที่ใหญ่ที่สุดแบ่งออกเป็หลายชั้นหลายโซน มีหนังสือมากมาย มีคอมพิวเตอร์ให้นักศึกษาเข้ามาศึกษาค้นคว้าข้อมูล บรรยากาศที่เงียบสงบ มีเหล่านักศึกษาเข้ามาอ่านหนังสือเตรียมสอบ บ้างก็มาค้นคว้าวิจัย นอกจากนี้ยังมีคอฟฟี่ช็อปจำหน่าย สองสาวสองหนุ่มเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะตัวใหญ่ที่ว่างอยู่อีกชั้นหนึ่งของหอสมุด ทั้งหมดวางของลงบนโต๊ะพร้อมหยิบแล็บท็อปของตนเองออกมา
“เราแบ่งงานกันนะ”เหมือนฝันบอกเพื่อนทั้งสาม เพื่อนๆต่างพยักหน้าให้เธอ
“เรากับน้อยหน่าจะหาข้อมูลเกี่ยวกับฟาร์ม ส่วนนายสองคนหาข้อมูลจากโรงพยาบาล”เสียงกระซิบที่ไม่ดังมากเพื่อแบ่งงานให้เพื่อนๆ
“จากนั้นเราค่อยมาแชร์ข้อมูลกัน และเลือกสถานที่ที่คิดว่าน่าจะเหมาะที่สุด ตกลงไหม?” ทุกคนพยักหน้าแล้วเริ่มทำการค้นคว้า
“เหมือนฉันหาฟาร์มแถวภาคกลางกับภาคตะวันออกละกัน ส่วนเหมือนหาภาคเหนือกับภาคตะวันออกเฉียงเหนือตกลงไหม?” เหมือนฝันพยักหน้าให้เธอ
.....
สามชั่วโมงต่อมาหลังจากที่ทั้งสี่คนหาข้อมูลมาได้ทั้งหมดก็เดินออกมานั่งที่คอฟฟี่ช็อปเพื่อถกปัญหาและหาข้อสรุป การนั่งพูดคุยผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดทั้งหมดก็เห็นพ้องเป็เอกฉันท์ว่าอยากไปฝึกงานที่ฟาร์มมากว่าโรงพยาบาล
“ในเมื่อทุกคนเห็นว่าควรจะไปฝึกที่ฟาร์มดีกว่า งั้นก็เหลือฟาร์มใหญ่ไม่กี่ที่แล้ว”ทุกคนพยักหน้ารอฟังที่เหมือนฝันพูด
“เราว่าควรจะโทรเข้าไปสอบถามรายระเอียดดูก่อน ทุกคนคิดว่าไง”
“อืมมม...”เพื่อนต่างพยักหน้าเห็นด้วย
“แต่วันนี้ก็เลยเวลาทำการแล้วนะ”นาวาเอ่ย
“นั่นสิ”น้อยหน่าเห็นด้วย
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยโทรก็ได้ เรากับน้อยหน่าจะแบ่งกันโทรเอง”น้อยหน่าพยักหน้าตอบรับ
“”เหมือนฝัน “อืมม...พรุ่งนี้เย็นเจอกันที่นี่อีกทีนะตกลงไหม?”
“ได้”เสียงของฉลามและนาวาเอ่ยพร้อมกัน
“”เหมือนฝัน “งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน”
“เดี๋ยวสิ พรุ่งนี้เย็นมาติวหนังสือกันดีไหม”น้อยหน่าเสนอเพื่อนๆ
“เอาสิ จะได้ช่วยกันทบทวน”เหมือนฝันเอ่ย หลังจากที่ตกลงกันเป็ที่เรียบร้อยแล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกันกลับห้องพัก
.....
เหมือนฝันมายืนรอสองแถวหน้าหอสมุด ไม่นานสองแถวก็ผ่านมาพอดี เธอใช้เวลานั่งสิบห้านาทีก็ถึงห้องพัก ด้วยราคาเพียงสิบบาท ร่างบางเปิดประตูเข้าห้อง เธอวางหนังสือและกระเป๋าลงที่โต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่เตียงนุ่ม เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้า มือบางคว้านหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาเปิดดู หญิงสาวนอนเล่นมือถือนิ้วเรียวเล็กเลื่อนฟีตขึ้นไปเรื่อยๆ อยู่ๆก็หยุดค้างไว้ที่ฟีตๆหนึ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบกดเข้าไปดูรูปภาพหลายภาพที่โชว์อวดเธอ
“ฟาร์มรัก”เสียงหวานอ่านชื่อที่อยู่บนหน้าจอ ภาพสัตว์น่ารักๆทำให้เหมือนฝันตาโต เ้าแพะน้อย วัวนมที่กำลังรอรีดนม รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นที่มุมปาก เหมือนฝันกดออกจากฟีตนิ้วเรียวกำลังกดเข้าไปที่โทรศัพท์เมื่อนึกอะไรบางอย่างได้ มือบางกดโทรออก ตู๊ดดด! ตู๊ดดด! เสียงสัญญาณรอสายดัง เหมือนฝันลุกขึ้นนั่ง เมื่อสิ้นเสียงสัญญาณรอสาย
“แม่ค่ะ”
“ว่าไงลูก”
“แม่กำลังทำอะไรอยู่คะ”
“แม่กำลังเตรียมทำกับข้าวเย็น”
“หนูละทานข้าวหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ เหมือนพึ่งกลับจากมหาลัยค่ะแม่”
“อ้อ นี่ก็เย็นมากแล้วอย่าลืมไปหาอะไรทานนะลูก”คุณมลรดาแม่ของเหมือนฝันเอ่ยกับลูกสาวด้วยความห่วงใย
“ค่ะแม่...แม่คะ คือว่า...แม่รู้ไหมว่าพี่ตะวันเขาทำอะไรอยู่ที่ไหนคะตอนนี้”ตะวันพี่ชายข้างบ้านที่สมัยก่อนเธอสนิทกับเขามาก เธอไปเล่นบ้านเขาแทบทุกวัน แต่หลังจากที่เขาไปเรียนต่อเธอกับเขาก็มีเวลาไม่ค่อยตรงกัน นั่นเลยทำให้เธอกับเขาไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
“วันก่อนแม่ไปบ้านคุณดาริณี คุณดาเล่าให้แม่ฟังว่า ตาตะวันนะทำงานที่ฟาร์มอะไรสักอย่างนี่แหละ แม่ก็จำชื่อไม่ได้ หนูถามทำไมหรอลูก”
“อ้อ พอดีว่าหนูกำลังหาที่ฝึกงานกับเพื่อนๆอยู่น่ะค่ะ แต่ยังหาที่ลงไม่ได้ หนูเห็นพี่ตะวันเขาลงภาพที่ฟาร์มก็เลยอยากรู้ค่ะ”
“หรอจ๊ะ เดี๋ยวแม่จะไปถามคุณดาให้ดีไหม?” คุณมลรดาแม่ของเหมือนฝันเอ่ยกับลูกสาว
“อ๋อไม่เป็ไรค่ะแม่ เดี๋ยวเหมือนจะลองทักพี่ตะวันไปดูค่ะ บางทีพี่ตะวันอาจจะจำเหมือนได้”
“ได้ลูก แต่ถ้าติดต่อพี่เขาไม่ได้ บอกแม่นะ เดี๋ยวแม่จะไปขอเบอร์กับคุณดาให้”
“โอเคค่า ว่าแต่คุณป้าดาสบายดีไหมคะ”
“สบายดีลูก บ่นคิดถึงหนูด้วยนะ”เหมือนฝันยิ้มกว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่แม่พูด
“หนูคงจะทำวีรกรรมไว้เยอะทำให้คุณป้าไม่ลืมหนูเลย”เสียงหัวเราะที่ดังมาพร้อมกับเสียงพูด
“ก็คงจะใช่”คุณมลรดาหัวเราะกับลูกสาวอย่างมีความสุข
“หัวเราะอะไรกันคุณ”
“ยายหนูโทรมาค่ะ”
“ขอผมคุยกับลูกบ้าง”คุณพิทักษ์พงศ์พ่อเหมือนฝันเอ่ยกับภรรยาพร้อมแย่งโทรศัพท์จากมือผู้เป็ภรรยามาถือเอง
“เหมือน...เป็ยังไงลูกสบายดีไหม?”
“สบายดีค่ะ แต่ว่า.....”
“แต่ว่าอะไร?” ผู้เป็พ่อเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็ห่วง
“แต่ว่า...เหมือนคิดถึงพ่อกับแม่ค่ะ”คุณพิทักษ์พงศ์หัวเราะดังเมื่อได้ยินสิ่งที่ลูกสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน
“คิดถึงก็กลับมาหาพ่อกับแม่สิ พ่อกับแม่ก็คิดถึงหนูเหมือนกัน” รอยยิ้มอ่อนโดนผุดขึ้นบนใบหน้าของคุณพิทักษ์พงศ์
“ค่ะ สอบเสร็จแล้วหนูจะรีบกลับนะคะ”
“เอออดีดีลูก”
“หนูต้องวางแล้วค่ะ”
“ได้ แล้วเจอกันลูก ดูแลตัวเองด้วยน่า”เสียงคุณพ่อเอ่ยกับลูกสาวด้วยความเป็ห่วง
“ค่า...”หลังจากวางโทรศัพท์จากมารดามือบางก็หยิบโทรศัพท์กดเข้าไปที่ชื่อของตะวันทันที
“สวัสดีค่ะ พี่ตะวัน เหมือนฝันเองนะคะ” นิ้วเรียวกดส่งออกข้อความหาปลายทาง ก่อนจะวางโทรศัพท์แล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ
…..
ที่ฟาร์มรัก
เสียงข้อความแจ้งเตือนในมือถือดังขณะที่ตะวันกำลังเดินเข้าห้องพักหลังจากที่เลิกงานจากฟาร์ม ร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อล้างมือก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมากดดูการแจ้งเตือนของข้อความเมื่อสักครู่
“เหมือนฝัน”เสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอหนาเบาเหมือนเสียงกระซิบ มือหนารีบกดเข้าไปตอบกลับข้อความ
“สวัสดีครับสาวน้อย”ตะวันทักกลับไปทันทีที่อ่านเสร็จ แต่ยังไม่มีการอ่านจากปลายทางในทันที มือหนากำโทรศัพท์เดินมานั่งพิงที่โซฟา เมื่อนึกถึงอดีตที่ผ่านมา
…..
ความทรงจำเมื่อเยาว์วัย
“พี่ตะวัน รอเหมือนฝันด้วย”เสียงใสของสาวน้อยที่กำลังวิ่งตามเขา ร้องบอกให้เขาหยุดรอเธอ ในขณะที่เขากำลังขับมอไซด์ออกจากบ้านไปได้ไม่ไกล ทำให้เขาต้องจอดรถทันทีแล้วก้าวลงจากรถเดินตรงไปหาเธอที่กำลังวิ่งมาด้วยความหอบเหนื่อย
“พี่ต้องไปธุระ ไม่ต้องตามพี่หรอก วันนี้พี่ไม่ว่าง” ตะวันที่เดินไปหาสาวน้อยรีบบอกออกไปทันทีขณะที่เธอยังวิ่งมาไม่ถึงเขา
“พี่ตะวันจะไปไหนคะ”เหมือนฝันที่อยู่ในชุดนักเรียนมัธยมต้นร้องถามออกไปเมื่อวิ่งมาถึงและยืนตัวโก่งอยู่ตรงหน้าเขาด้วยความหอบเหนื่อย
“พี่จะไปทำรายงานบ้านเพื่อน”ตะวันที่อยู่ในชุดมัธยมปลายยืนมองคนตัวเล็กที่ยังมีอาการหอบไม่หายจากการวิ่ง
“แล้วพี่จะกลับมาตอนไหนคะ”
“อืมม...พี่ก็ไม่แน่ใจ แต่พี่คิดว่าวันนี้พี่คงไม่ว่างเล่นเป็เพื่อนเธอหรอก เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องรอพี่” มือหนาลูบผมเธอด้วยความเอ็นดู เหมือนฝันทำหน้าย่นเล็กน้อย พร้อมก้มหน้า เมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่
“ก็ได้ค่ะ”
“เอาไว้วันหลังนะยายตัวแสบ พี่ไปละ”
“ค่ะ”มือเล็กโบกมือให้เขา
หมอหนุ่มยกยิ้มที่มุมปาก เมื่อนึกถึงความทรงจำในวัยเยาว์ของเขาและเธอ ที่ตอนนั้นเธอตัวติดกับเขามากกก
“ตอนนี้เธอจะเป็ยังไงบ้างนะ คงโตเป็สาวสวยแล้วสิ” ตะวันเอ่ยกับตนเองแ่เบา
เมื่อก่อนตอนเรียนมัธยมเขาก็รู้สึกได้ว่าเธอสวย บางครั้งเขาก็แอบเผลอมองเธอมากกว่าน้องสาวข้างบ้าน เพียงแต่ว่าเขาเห็นว่าเธอยังเด็ก เป็เด็กมัธยมต้นเขาเลยไม่ได้เดินหน้าจีบเธอ จนกระทั่งเขาต้องห่างเธอมาเรียนและหลังจากนั้นก็แทบจะไม่มีเวลาตรงกันเลย
บางทีนี่อาจจะเป็โอกาสของเขาก็ได้ หมอตะวันคิดในใจแล้วยิ้มกับตัวเอง
![[นิยายแปล] อภินิหาร หนึ่งราชันหมื่นอัตลักษณ์ Absolute Resonance](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737518715_77529948.webp)
2.77M
![[อ้อแอ้อู้โอ้ว!] พ่อของข้าคือผู้กล้าอันดับหนึ่ง!](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/3efa93075e69b069983b17f5cb1574d9.webp)
