(นิยายแปล) แมวขาวสาบานจะแก้แค้นแต่มัววางแผนบนตักราชามังกร

        แม้จะมีเ๱ื่๵๹อยากบ่นมากมายแต่เธอก็ไม่โต้แย้งอะไรมากไปกว่านั้น

        จะคัดค้านสักแค่ไหนว่าตัวเองบริสุทธิ์อีกฝ่ายก็เป็๞ถึงองค์ชายของประเทศนี้

        จะใส่ร้ายป้ายสีหรือลอบสังหารใครก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยากถกเถียงไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร

        เธอไม่รู้หรอกว่าป่าปีศาจเป็๞ที่แบบไหนแต่ก็คงมีหวังรอดมากกว่าอยู่ที่นี่ให้ถูกฆ่า

        จากนั้นเธอก็ถูกมัดทั้งแขนขาโยนขึ้นที่บรรทุกของของรถม้าไปราวกับเป็๲สัมภาระ

        รูริพยายามขอกระเป๋าที่เอามาจากโลกเดิมแต่ก็ไม่มีใครสนใจฟังจนได้แต่เดาะลิ้นกับตัวเอง

        หน้าต่างทุกบานของรถม้าถูกปิดเพื่อกันหนีเธอเคยฝันว่าอยากออกจากปราสาทเพื่อจะได้ห่างจากอาซาฮิ แต่นึกไม่ถึงจริงๆว่าจะกลายเป็๲จริงในรูปแบบนี้

        หญิงสาวหลับๆตื่นๆ อยู่บนพื้นไม้ที่แข็งกระด้างของรถม้าโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แต่ยิ่งนาน ตัวรถก็ยิ่งโคลงเคลงมากขึ้น

        ในที่สุดรถก็หยุดลงอย่างกะทันหัน แล้วเธอก็ถูกกระชากตัวลงมา

        “เจ็บนะจะบอกให้!”

        “หนวกหูจะแค้นก็แค้นความโง่ของตัวเองเถอะ”

        “เฮ้ยเร็วเข้าสิ”

        “เออขืนไม่รีบหนี พวกเราก็จะพลอยซวยไปด้วย”

        ทหารพากันทิ้งคำพูดชวนหวั่นใจไว้แล้วก็กลับไปอย่างรวดเร็ว

        “อย่างน้อยช่วยแก้เชือกหน่อยก็ไม่ได้หรือไง”

        รูริยังคงถูกมัดมือเท้าไว้

        พยายามดิ้นแค่ไหนเชือกที่มัดแน่นก็ไม่หลุดง่ายๆ

        เธอบิดข้อมือเพื่อหาทางสลัดออกมาหากก็เพียงทำให้เชือกเสียดสีผิวเจ็บขึ้นมาเท่านั้นเอง

        เมื่อลองมองรอบๆเผื่อจะมีอะไรที่ตัดเชือกได้ เป็๲ต้นว่าหินที่คมสักนิดก็ไม่มีของเช่นนั้นอยู่ใกล้ตัวแม้แต่น้อย

        พอกำลังคิดว่าต้องคลานหาดูรูริก็รู้สึกได้ว่าสิ่งที่รัดแขนขาอยู่พลันหายไปลดสายตาลงมองก็พบว่าเชือกนั้นเลื่อนหลุดจากแขน เชือกที่มัดขาก็คลายออกแล้ว

        ปมเชือกไม่ได้ถูกแกะแต่เหมือนมีบางอย่างที่แหลมคมมาตัดขาด ซึ่งรูริก็ได้แต่งุนงง

        “ไม่รู้ว่าทำไมหรอกนะแต่ก็รอดไปที”

        เธอลูบข้อมือที่พ้นพันธนาการพลางลุกขึ้นกวาดตามอง

        ป่าทึบทะมึนไปด้วยหมู่ไม้

        รูริยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้มากนักเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

        ไม่มีทั้งอาหารและน้ำเรียกว่าเป็๞สภาพที่น่าสิ้นหวังเป็๞ที่สุด

        หากต้องตายที่นี่ก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลกเลย

        แต่ว่า...เธอยังมีเป้าหมายอยู่อย่างหนึ่ง

        “ฉันจะเอาชีวิตรอดกลับไปแก้แค้นเ๽้าพวกนั้นให้ได้ฉันผิดตรงไหนกัน โดนอาซาฮิเกาะแจ ฉันก็ไม่ได้ดีใจเสียหน่อย”

        เธอยินดีและพร้อมจะแยกตัวออกห่างด้วยซ้ำถ้าอยากได้ตำแหน่งเพื่อนสนิทนัก ก็จะใส่พานถวายให้เลยด้วย

        ปากบอกว่าจะแก้แค้นแต่เธอยังไม่มีแผนเลยว่าต้องทำอะไรต่อไป

        สำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องหาทางออกจากป่าให้ได้เสียก่อน

        เธอพยายามนึกถึงแผนที่ของโลกนี้ซึ่งได้ขอดูไว้ทันทีที่มาถึงที่นี่

        “จำได้ว่ามีประเทศใหญ่อยู่ติดกับนาดาเชีย...”

        ทางตะวันออกเฉียงเหนือของราชอาณาจักรนาดาเชียมีอีกประเทศหนึ่งซึ่งมีขนาดใหญ่โตกว่าหลายเท่า

        เหมือนว่าจะเป็๞ประเทศที่มีชนเผ่าโบราณอาศัยอยู่เป็๞จำนวนมากเสริมอีกนิดคือนาดาเชียจงเกลียดจงชังประเทศของชนเผ่าโบราณนี้เหลือเกิน

        “ถ้าคนประเทศนี้เกลียดนักอาจจะกลับกันว่าทางโน้นสิที่เป็๲ประเทศปกติก็ได้นี่นา”

        แต่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนหรือควรต้องเดินไปทางไหนดี

        พระอาทิตย์กำลังจะลับฟ้าในไม่ช้า

        ก่อนอื่นเธอต้องหาน้ำกับที่นอนให้ได้

        แต่พยายามเงี่ยหูฟังเสียงน้ำแค่ไหนก็ได้ยินเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเท่านั้นเอง

        พอกำลังยืนคิดอยู่ว่าควรทำยังไงหูก็ได้ยินเสียงกระดิ่งดังแว่วมา

        เสียงนั้นค่อยๆดังห่างออกไป เธอจึงวิ่งไปในทิศทางนั้นด้วยความหวังว่าจะมีใครอยู่

        หญิงสาววิ่งตามอย่างเอาเป็๞เอาตายอยู่นานแค่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้

        เธอหอบหายใจพร้อมกับทรุดตัวลงเมื่อวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว

        รอบข้างถูกโอบอุ้มด้วยความมืดดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่ช่วยส่องแสงให้เห็นอยู่บ้าง หากในยามนี้ รูริกลับนึกเสียใจในความผลีผลามของตัวเอง

        ตอนนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไม่ไกลนัก

        เมื่อเค้นแรงเฮือกสุดท้ายเดินตามเสียงก็พบกับลำธารสายเล็กๆทำให้เธอค่อยโล่งใจระคนยินดี

        “...ดื่มแล้วจะเป็๲ไรไหมนะอือออ แต่ก็ยังดีกว่าคอแห้งตายแล้วกัน”

        ความกระหายชนะอยู่ดีหญิงสาวทำใจว่าอาจจะท้องเสีย แล้ววักน้ำขึ้นมาดื่มอึกแล้วอึกเล่า

        เธอจดจ่อกับเ๱ื่๵๹ตรงหน้าจนไม่ทันสังเกตว่าเสียงกระดิ่งเงียบหายไปแล้ว

        เมื่อดื่มน้ำจนชุ่มคอค่อยหมดห่วงไปอย่างหนึ่งแล้วสิ่งต่อไปที่ต้องทำก็คือหาที่พักนอน

        เธอโกยใบไม้แห้งที่ร่วงอยู่มาสุมบนพื้นทำที่นอนชั่วคราวอย่างง่าย

        แต่ความมืดรอบๆก็ทำให้อดกังวลไม่ได้อยู่ดี

        เป็๲ธรรมดาที่ป่าจะมีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ถ้าเป็๲สัตว์เล็กก็ว่าไปอย่าง หากมีสัตว์ใหญ่จะมาทำร้ายเธอก็คงไม่สามารถป้องกันตัวเองได้

        คิดจะก่อกองไฟก็ไม่มีเครื่องมืออะไรเลย

        “เวลาแบบนี้ถ้าใช้เวทมนตร์ได้ก็คงดีหรอก”

        เธอนึกไปถึงเวทมนตร์ที่นักบวชเคยใช้ให้ดู

        เวทมนตร์ที่สร้างไฟกับน้ำมาจากความว่างเปล่านั่นเองที่คงจะจำเป็๲กับรูริในตอนนี้ที่สุด

        หญิงสาวหลับตาลงวาดภาพไฟในใจ แล้วคำรามฮึ่มเหมือนหัวหน้านักบวชในตอนนั้น

        “...ว่าเข้านั่น”

        เธอไม่มีทางทำได้อยู่แล้ว

        ได้ยินว่าจะใช้เวทมนตร์ได้นั้นต้องมีคุณสมบัติและได้รับการฝึกเฉพาะทางนักบวชที่ใช้เวทมนตร์ได้จึงมีตำแหน่งสูงในอาณาจักรนาดาเชีย

        ถ้าทำได้ง่ายๆโลกของเธอก็คงเต็มไปด้วยจอมเวทแล้ว

        ว่าแล้วก็นึกอายตัวเองที่หลงคิดว่าอาจจะใช้ได้สักนิด

        รูริปลอบตัวเองเช่นนั้นพร้อมกับลืมตาขึ้นแล้วพบกับเปลวไฟสีแดงที่ลุกโชนอยู่บนพื้นตรงหน้า

        “หา?”

        เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

        ขณะกำลัง๻๠ใ๽เปลวไฟก็ค่อยๆ เล็กลงทีละน้อย เธอจึงรีบกวาดเศษใบไม้สุมลงไป

        เมื่อโล่งใจว่ามีไฟแล้วคราวนี้ก็มานั่งคิดว่าไฟตรงหน้านี้มาจากไหน

        “...ไม่น่าไม่มีทางเป็๲ไปได้หรอก”

        เธอจะใช้เวทมนตร์ได้อย่างไรกัน

        ปากพูดเช่นนั้นคราวนี้ลองหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาแล้ววาดภาพไฟในใจอีกครั้งปลายกิ่งก็ติดไฟราวกับเป็๲เทียนแท่งเล็กๆ

        “ฮะๆๆๆ...ท่าทางนี่จะเป็๞ความฝันสินะตื่นเมื่อไหร่ ฉันคงเจอตัวเองนอนอยู่บนเตียงแหละ”

        หญิงสาวล้มตัวลงอย่างเหนื่อยอ่อนและหนีความจริงไม่นานนักก็ผล็อยหลับไป

        เมื่อตื่นในเช้าวันถัดมาแม้จะเจ็บหลังเจ็บไหล่อยู่บ้าง หากสมองก็โล่งปลอดโปร่ง

        เธอยันตัวลุกขึ้นพลางนึกระอาตัวเองที่ใจกล้าหลับสนิทได้ในสถานการณ์แบบนี้และเมื่อพบว่าตัวเองยังคงอยู่กลางป่า ก็ต้องผิดหวังเหลือเกินที่นี่ไม่ใช่ความฝัน

**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ readawrite

https://bit.ly/2Gbylei