Beneath the Lights... Within the Shadows

เสียงฝนกระทบหลังคาเบาๆ ไม่เร่ง ไม่ช้า
เหมือนตั้งใจกล่อมให้ใครบางคนในบ้านนี้หลับให้สนิท
...หรือไม่ก็กลบความเงียบที่กำลังค่อยๆ กัดกินหัวใจสองคนที่ยังตื่นอยู่

“เขาหลับแล้วเหรอ?”
เสียงผู้ชายเอ่ยเบาๆ ขณะยกแก้วชาละมุนขึ้นจิบ
นั่งพิงพนักโซฟา สวมเสื้อยืดธรรมดา ผมยุ่งๆ จากการอุ้มลูกนอน

“อืม หลับ๻ั้๹แ๻่หน้าอกยังไม่ทันแตะหมอน”
เสียงผู้หญิงตอบ ขณะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ มือถือวางไว้เงียบๆ บนโต๊ะกลาง
เธอห่มผ้าไว้ครึ่งตัว ผมมัดลวกๆ ในแบบที่เคยถูกชมว่า “เซ็กซี่กว่าตอนแต่งหน้าเต็ม”

“ตอนหลับหน้าเหมือนคุณเลย” เขาพูด พลางยิ้มบางๆ
“แต่ขี้บ่นเหมือนผม” เธอรับ

ทั้งสองหัวเราะเบาๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไรต่อทันที
มีแค่เสียงฝน… กับกลิ่นชาบางเบาที่ลอยผ่านระหว่างกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาหันไปมองเธอ
“สิบปีแล้วสินะ…”

“สิบปีแล้ว” เธอย้ำเสียงเรียบ
มือค่อยๆ วางบนขาเขาเบาๆ

“คุณยังจำวันแรกที่เราได้คุยกันแบบจริงจังได้มั้ย?”
เขาถาม น้ำเสียงเหมือนกำลังย้อนกลับไปไกลมาก…
เธอไม่ตอบทันที แค่นิ่ง
แล้วค่อยพยักหน้า
ช้า...และแน่นอน

“วันนั้นฝนก็ตกเหมือนวันนี้” เธอพูด ขณะก้มลงเทน้ำร้อนเติมชาให้เขา
“คุณนั่งอยู่ตรงมุมสุดของออฟฟิศ...กับเสียงคีย์บอร์ดที่ไม่มีใครในแผนกกล้าขัด”
“แล้วคุณก็เดินเข้ามาแบบไม่ขออนุญาต”

เขาหัวเราะเบาๆ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะคุยกับคุณด้วยซ้ำ” เธอว่า
“แต่คุณพูดกับฉันประโยคแรกว่า...”

‘แฟ้มเล่มนั้น คุณถือผิดมาหรือเปล่า?’

ทั้งสองสบตากัน
แล้วยิ้ม
…ยิ้มแบบที่ไม่ได้ยิ้มมานาน

“ก็คุณถือผิดจริงๆ ไม่ใช่เหรอ?”
“แต่คุณรู้๻ั้๫แ๻่แรกแล้วว่านั่นไม่ใช่แฟ้มของตัวเอง… แล้วจะพูดทำไม?”

เขาเงียบ ไม่ตอบ
เธอเองก็ไม่รอคำอธิบาย

เงียบอีกครั้ง
เหมือนปล่อยให้ฝนเป็๞คนเล่าเ๹ื่๪๫ต่อ

แต่ในความเงียบนั้น…

สายตาเขากลับเต็มไปด้วยบางอย่างที่เหมือนกำลังกล้ำกลืน
ความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่ได้พูดออกมา
ความลับบางอย่างที่เคยกลืนลงไปพร้อมกับคืนนั้น...