(นิยายแปล) สะใภ้หนุ่มแสนดี พบคุณผีประจำบ้าน

ตอนที่ 34 นี่มันเรื่องอะไรกัน (2)

        ปี้เมิ่งตานพูดอะไรไม่ออก

        แววตาของคนอื่นต่างกำลังยินดีกับความโชคร้ายของผู้อื่น ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ไปขอเงินจากปี้เมิ่งตาน เธอก็มักจะบ่ายเบี่ยงเล่นแง่เสมอ ตั้งใจทำให้พวกเธอทำเรื่องน่าขายหน้า ไม่ก็ยืนดูพวกเธอถูกผู้อาวุโสสั่งสอน ต้องคอยประจบพูดจาน่าฟัง ต้องมอบของขวัญให้เธอถึงจะยอมเอาเงินให้ ไม่อย่างนั้นก็จะถ่วงเวลาแต่สุดท้ายก็ไม่ให้เงินพวกเธอ

        ตอนนี้เธอไม่ได้มีอำนาจในการดูแลทรัพย์สินแล้ว ดูสิว่าหลังจากนี้ยังจะอวดดีอีกไหม

        “เธอกลับไปเอากุญแจคลังสมบัติกับบัตรและบัญชีธนาคารของตระกูลลี่มาให้ฉันด้วย เอาละ ฉันเหนื่อยแล้ว พวกเธอกลับไปเถอะ” ภรรยาจอมพลนวดขมับ แสดงออกว่าเหนื่อยมากจริงๆ คนอื่นๆ ถามไถ่ด้วยความห่วงใยเล็กน้อยก่อนจะพากันออกจากเรือนจู้หาง

        ปี้เมิ่งตานอัดอั้นความโกรธไว้ในใจ พอเห็นว่าสะใภ้คนอื่นๆ กำลังหัวเราะเยาะเธอก็ยิ่งโมโหกว่าเดิม เก็บความโกรธไว้ไม่อยู่ต้องพูดกระทบหลานรั่วหร่านที่เดินผ่านมาหนึ่งประโยค “ว่ากันว่าคนที่ไม่รู้เรื่องมักจะไม่กลัวอะไร แต่ถ้าไม่รู้มากไปก็จะกลายเป็นคนโง่”

        แม้เธอจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่หลานรั่วหร่านก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเธอ

        หลานรั่วหร่านหน้าเปลี่ยนสี “ปี้เมิ่งตาน เธอหมายความว่ายังไง”

        “ก็ตามคำพูดนั่นแหละ” ปี้เมิ่งตานหมุนตัวเดินออกไป แล้วกลับไปรายงานเรื่องนี้กับแม่สามี

        “เธอ...” หลานรั่วหร่านเห็นอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว จะตะโกนด่าเหมือนผู้หญิงหยาบคายก็ไม่ได้จึงหมุนตัวกลับด้วยความโมโห ทันใดนั้นก็ลูกชายคนโตลี่หนานเสวียนกำลังเดินมาทางพวกเธอ เธอไม่ได้เห็นลูกชายคนโตมาสักพักแล้วก็รู้สึกดีใจ แต่พอนึกถึงว่าลูกชายคนโตมอบป้ายคำสั่งทัพให้ลู่โจวก็พลันรู้สึกหนักอึ้งในใจอีกครั้ง

        เธอออกปากช่วยลู่โจว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมแพ้เรื่องป้ายคำสั่งทัพ

        ลี่หนานอีวิ่งไปกอดลี่หนานเสวียนด้วยความดีใจ “พี่ใหญ่กลับมาแล้ว”

        ลู่โจวเองก็อยากพุ่งเข้าไปกอดเขาเหมือนกัน แต่รอบข้างมีคนมากมายจึงต้องอดทนไว้ เพียงยืนอยู่กับที่แล้วยิ้มให้ลี่หนานเสวียน

        ลี่หนานเสวียนลูบศีรษะน้องสาว แล้วทักทายหลานรั่วหร่าน “คุณแม่”

        หลานรั่วหร่านแค่นเสียง หันหลังเดินจากไปโดยไม่หันมามองเขา

        ลี่หนานเสวียนเอ่ยกับลี่หนานอีอย่างจนใจ “เธอไปอยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เถอะ”

        “ค่ะ” ลี่หนานอียังอยากพูดคุยกับเขา แต่พอเห็นว่าแม่ยังโกรธไม่หายก็รีบวิ่งตามไป

        ลู่โจวเดินมาหาลี่หนานเสวียนแล้วถามเบาๆ “แม่คุณยังโกรธที่คุณกับผมจดทะเบียนสมรสกันอยู่ใช่ไหมครับ”

        ลี่หนานเสวียนตอบตามตรง “เธอกำลังโกรธที่ผมมอบป้ายคำสั่งทัพให้คุณ”

        เรื่องนี้เขาเป็นฝ่ายทำร้ายจิตใจแม่จริงๆ แต่มีเรื่องบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายให้เธอฟังได้

        ลู่โจวแปลกใจ “เธอก็อยากได้ป้ายคำสั่งทัพเหมือนกันเหรอครับ”

        “ใช่ อยากได้มาตลอด แต่เรื่องบางเรื่องของตระกูลลี่เธอไม่สามารถจัดการได้ ไม่อย่างนั้นคุณย่าคงมอบป้ายคำสั่งทัพให้เธอตั้งนานแล้ว”

        ลี่หนานเสวียนพูดว่าหลานรั่วหร่านไม่มีความสามารถในการรับป้ายคำสั่งทัพมาสองครั้งแล้ว ลู่โจวเองก็ไม่ถามอะไรมากไปกว่านั้น จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “คุณกลับมาครั้งนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหนครับ”

        “กินมื้อเที่ยงเสร็จก็ต้องรีบกลับกองทัพแล้ว”

        “เร็วขนาดนั้นเลย” ลู่โจวไม่อยากให้เขากลับไปเร็วนัก

        “อืม ถือโอกาสช่วงที่ทหารกำลังกลับค่าย ผมก็รีบกลับมาหาคุณ”

        ลู่โจวเห็นรอยคล้ำใต้ตาลี่หนานเสวียนก็ทั้งดีใจระคนเป็นห่วง “ถ้ายุ่งมากจริงๆ ก็ไม่ต้องกลับมาหรอกครับ ไว้ผมว่าง ไม่สิ ต้องบอกว่าถ้าผมไม่ดึงดูดโชคร้ายจะไปหาคุณที่กองทัพ ได้ไหมครับ”

        ลี่หนานเสวียนหัวเราะ “ได้แน่นอน แต่ช่วงนี้ผมต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว ไม่ได้อยู่ประจำค่ายหรอก”

        “อ้อ” ลู่โจวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

        ลี่หนานเสวียนลูบศีรษะเขา “ผมยื่นเรื่องลาแต่งงานต่อผู้บังคับบัญชาแล้ว เบื้องบนสั่งให้ผมมอบหมายงานต่างๆ ให้คนอื่นจัดการแทน ตั้งแต่ปีใหม่เป็นต้นไปผมก็จะได้หยุดหนึ่งปีเลยนะ”

        ลู่โจวเอ่ยอย่างตกตะลึง “กองทัพให้ลาหยุดได้นานขนาดนั้นเลยเหรอ”

        “ตั้งแต่ผมเป็นทหารมาก็ไม่เคยลาหยุดเลย พอทบรวมวันหยุดเข้าด้วยกันก็ได้มากถึงหนึ่งปี แต่ในกองทัพไม่เคยมีใครลาหยุดยาวขนาดนี้มาก่อน ดังนั้นระหว่างที่ลาหยุดก็ยังต้องกลับไปที่กองทัพบ้าง หรือหากทางกองทัพต้องการตัว ก็ต้องรีบกลับค่ายเพื่อออกปฏิบัติหน้าที่อยู่ดี” ลี่หนานเสวียนถามด้วยรอยยิ้ม “ผมมีวันหยุดยาวขนาดนี้ดีใจไหม”

        ลู่โจวยิ้มกว้าง “แน่นอนว่าต้องดีใจสิ”

        ถึงตอนนั้นจะได้มีเวลาพัฒนาความสัมพันธ์กับลี่หนานเสวียนเสียที มีหรือจะไม่ดีใจ

        ลู่โจวเก็บความยินดีไว้ในใจไม่ไหว เขาไม่สนว่ารอบข้างจะมีใครเดินผ่านมาหรือไม่ รีบเขย่งปลายเท้าจูบลงบนริมฝีปากของลี่หนานเสวียนทันที

        ลี่หนานเสวียนยิ้ม คว้าอีกฝ่ายมากอดไว้พลางคิดในใจ ที่รีบเหยียบกลับมารอบนี้ถือว่าคุ้มแล้ว กับแค่ใบสั่งไม่กี่ใบจะมีค่าอะไร

        ลู่โจวเงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ย “อย่ายิ้มน่ามองขนาดนี้ได้ไหมครับ มันยิ่งทำให้ผมไม่อยากให้คุณกลับกองทัพเลย”

        ลี่หนานเสวียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ ก้มหน้าจูบลู่โจวตอบ

        ทันใดนั้นก็มีบางอย่างขยับอยู่ในอกเขา

        ลู่โจวสะดุ้งตกใจ รีบดันลี่หนานเสวียนออก “ในอกคุณมีอะไรอยู่น่ะ”

        “ทำเสียบรรยากาศจริงๆ” ลี่หนานเสวียนหน้าบึ้งพลางล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ “เกือบลืมเอามันให้คุณเลย”

        “อะไรเหรอครับ”

        ลี่หนานเสวียนยิ้ม “คุณลองเดาสิ”