“อะ...อื้ม”
มือเล็กทุบลงบนไหล่หนาหลายต่อหลายครั้งกว่าที่ขโมยตัวโตจะยอมปล่อยริมฝีปากนุ่มนิ่มให้เป็นอิสระ
หญิงสาวรีบตะครุบอากาศหายใจทันทีที่ได้รับอิสรภาพจนตัวโยน กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่เริ่มจะคุ้นชินทำให้ธันย์ชนกรู้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ถูกขโมยลมหายใจว่าเป็นเขาอย่างไม่ต้องสงสัย และยิ่งน่าตกใจยิ่งกว่าเมื่อตระหนักได้ว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหน
หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกจากร่างสูงใหญ่พี่กำลังบดเบียดจนรู้สึกราวกับผิวเนื้อของเขาสัมผัสกับผิวเนื้อของเธอ จนเธอสัมผัสได้ถึงแผ่นอกแน่นหนั่น และกล้ามเนื้อเป็นลอนของซิกแพคอย่างชัดเจน ทั้งที่ทั้งสองคนยังมีอาภรณ์ขวางกันอยู่
แต่ที่เธอกำลังสงสัยก็คือว่า เวลานี้เขาน่าจะกำลังอยู่บนเรือเพื่อดูแลว่าที่คู่หมั้นของเขา ไม่น่าจะมาอยู่ในห้องของเธอได้ ในเมื่อกำหนดกลับของเขาคือวันพรุ่งนี้ต่างหาก
“โทษที ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ทรายตื่น” สิงหาบอกเสียงทุ้มต่ำ เขายอมถอยออกจากร่างนุ่มนิ่มอีกนิด เพื่อมองวงหน้าใสภายใต้แสงจันทร์สลัวรางที่ไม่ได้เจอกันมาหลายวันได้ถนัดตา แล้วใช้ข้อนิ้วมือไล้แก้มเนียนเล่นอย่างหลงใหล
ธันย์ชนกส่งค้อนให้คนตัวโตทั้งที่ยังหอบหายใจไม่หยุด เขาไม่ได้แค่ทำให้เธอตื่น แต่เขาเกือบทำให้เธอขาดอากาศหายใจตายแล้วต่างหาก มือเล็กพยายามดันร่างหนาออกห่าง เพราะเธอทั้งหนักทั้งอึดอัด
สิงหายอมพลิกตัวลงจากคนตัวเล็กลงไปนอนหงายกับเตียงนุ่มอย่างที่อีกฝ่ายต้องการ แต่กลับคว้าเอาหญิงสาวติดมือมาด้วย เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ธันย์ชนกพลิกขึ้นไปเกยอยู่บนร่างแกร่งแทน จนหน้าสวยงอง้ำที่ถูกสิงโตเจ้าเล่ห์เอาเปรียบไม่หยุด
มือเล็กพยายามดันแผงอกกว้างเอาไว้เพื่อให้ตัวเองไม่ต้องแนบชิดกับผู้บุกรุกยามวิกาลมากนัก พร้อมทั้งออกแรงดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือเจ้าป่าจอมเจ้าเล่ห์ “คุณกลับมาเมื่อไหร่คะ”
“ชั่วโมงก่อน ดิ้นทำไมไม่อยากให้กอดเหรอ” มือหน้าข้างหนึ่งกระชับเอวเล็กแน่นขึ้น ส่วนอีกข้างกดศีรษะมนให้ซบลงบนอก เมื่อเม็ดทรายในมือของเขาไม่ได้อยู่นิ่งดั่งเม็ดทรายบนชายหาด ก่อนถามเสียงนุ่ม
“ไม่เจอกันตั้งหกวันไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรือไง”
“ทำไมต้องคิดถึงด้วย ในเมื่อคุณเองก็มีคนที่ควรจะคิดถึงอยู่แล้ว” ธันย์ชนกเลือกที่จะปากแข็ง ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจตีขึ้นมาจนจุกอก แต่ก็ยังยอมอยู่นิ่งให้เขากอด
เธอเรียนรู้จากการที่ได้อยู่ร่วมบ้านกันมาเกือบเดือนแล้วว่า คนอย่างสิงหายิ่งต่อต้านเขาก็จะยิ่งต้องการเอาชนะ แต่ถ้าหากยอมตามใจสักนิดสักหน่อยเขาก็จะใจดีด้วยมากๆ
“ก็ทรายไงคนที่ผมควรคิดถึง หรือว่าลืมไปแล้วว่าหน้าที่ของทรายคืออะไร” ริมฝีปากอุ่นจุมพิตลงบนผมนุ่ม กลิ่นหอมจากร่างนุ่มนิ่มทำให้ความรู้สึกของเข้ากำลังตื่นตัว
“ฉันไม่ลืมหรอกค่ะว่าตัวเองเป็นสินค้าที่คุณซื้อมาเพื่อเล่นสนุก” หญิงสาวบอกอย่างขมขื่น เธอมันก็เป็นได้แค่สินค้าที่ใครอยากจะซื้อไปทำอะไรยังไงก็ได้อยู่แล้ว
“แล้วตอนนี้ก็กำลังจะมีคนมาซื้อต่อ”
สิงหาขมวดคิ้วกับคำน้อยเนื้อต่ำใจของเธอ ความรู้สึกหอมหวานก่อนหน้ามลายหายไปสิ้น ‘เธอไปเอาความคิดบ้าๆ แบบนี้มาจากไหนกันวะ’
ชายหนุ่มยอมปล่อยคนตัวเล็กให้เป็นอิสระทันทีที่ได้ยิน และหญิงสาวก็รีบขยับลงจากตัวเขาในทันทีราวกับกลัวว่าหากช้าสักวินาทีเธอจะไม่ได้รับอิสรภาพอีก ก่อนจะขยับลุกขึ้นมานั่งพิงตัวเตียง ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
“ใครบอกว่าผมจะขายต่อ” เขาถามเสียงกระด้าง
“คนใจร้าย” ธันย์ชนกต่อว่าอย่างขมขื่น
“ถ้าผมใจร้าย ผมคงไม่ปล่อยทรายมาจนป่านนี้
****
โอ้ย! อีพี่จูบสูบวิญญาณขนาดนี้น้องจะไม่ตื่นได้ยังงายยย...แล้วนี่อะไรทวงบุญคุณน้องเหรอ
384
