เมื่อชายหนุ่มเสนอตัวไม่จำเป็ต้องพึ่งแผนเอ แผนบีอะไรทั้งนั้น เธอรีบตะครุบโอกาสเอาไว้ทันควันเพราะกลัวเขาจะเปลี่ยนใจ
“ก็ได้อยู่อ่ะ”
ชายหนุ่มเดินไปยกรถมอเตอร์ไซค์ที่ล้มขึ้นแล้วเข็นไปจอดเทียบหน้ารั้วบ้านของลุงคนนั้น ขอฝากรถเอาไว้ชั่วคราวเอ่ยปากว่าอีกสักพักจะมาเอา
พอเขาเดินกลับมาเธอได้แต่นั่งกองอยู่กับที่
“ตกลงจะให้อุ้มขึ้นรถใช่มั้ยน้อง”
“ไม่เป็ไรเดี๋ยวฉันเดินกะเผลกเองก็ได้นะ”
เธอประชดแล้วยันกายลุกขึ้นข้อเท้าเสียวแวบ อันนี้จริง ไม่ได้เล่นละครแต่จากสายตาที่เขามองมาคงไม่เชื่อเต็มร้อยจึงเดินเข้ามาช้อนร่างเล็กของเธอไปที่รถอย่างทุลักทุเลเห็นเธอร่างเล็กแบบนี้ก็จริง แต่พอได้อยู่ในอ้อมแขนเขาสองแขนก็โอบรอบลำคอของอีกฝ่ายอย่างอัตโนมัติ
“กลัวหล่นรึไงกอดคอแน่นขนาดนี้”
เธอไม่ตอบแกล้งซบหน้าลงบนแผงอกเขา ในที่สุดก็ได้กลิ่นกายหอมชวนหลงใหลใกล้ ๆอยากนอนหลับในท่านี้ไปตลอดคืนด้วยซ้ำ จนเขาปล่อยให้เธอลงตอนที่จะเปิดประตูรถนั่นล่ะที่ทำให้เธอจำตัดใจ
แต่พอขึ้นไปนั่งหน้ารถคู่กับเขาเรียบร้อยเขากลับหันมาจ้องเธอด้วยสายตายียวนประหลาด ถ้าไม่เข้าข้างตัวเองมากไปก็ต้องบอกว่าสายตาเขาชวนให้เธอถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นมาก
“นี่น้องไม่คิดจะถอดรึไง”
วรั้ยยย!!เขาเอาจริงอ่ะ
“โรคจิตเหรอคะ”
เธอตอแหลแกล้งจับประตูรถทำท่าตื่นกลัวแต่ใจจริงน่ะอยากโผเข้าไปคร่อมบนตักแล้วถลกกระโปรงขึ้นอย่างนึกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่อินกับบที่เธอมโนให้เขาเป็
สิ่งที่ได้รับถัดมาคือมะเหงกเขกบนหมวกกันน๊อก!
“คิดไปถึงไหนน่ะน้องบอกให้ถอดไอ้หมวกนี่ต่างหาก”
แล้วเขาก็เอี้ยวตัวไปหยิบเสื้อแจ็กเก็ตที่สวมไม้แขวนมายื่นคลุมให้
“เอาเสื้อมาให้ทำไมคะ”
“ปิดซะถึงแถวนี้มันจะมืด แต่ผมก็รู้นะว่ามันสีชมพู”
/////////////////////////////////////////////
เซนส์ของหมวยยังดีอยู่...
ถึงหมวยจะชอบลูกครึ่งโซนยุโรปแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยปันใจไปจากผู้ชายตรงหน้า ซึ่งตอนนี้เธอได้เข้ามานั่งอยู่ในบ้านของเขาตั้งอยู่ด้านหลังโกดังขายไข่ ภายในบ้านเปลี่ยนแปลงไปมากชนิดที่เธอจำไม่ได้เพราะเธอเคยเข้ามาเที่ยวเล่นที่นี่แค่ครั้งเดียว
แต่ก็เป็ครั้งเดียวในบ้านหลังนี้ที่ไม่เคยลืม...
หมวยเดาถูกั้แ่แรกพบหน้าเขาอีกครั้งคนที่เฝ้าคิดถึง พะวงหาว่าทำไมหายหัวไปเป็สิบปีแล้วไม่เคยได้ยินข่าวคราวรู้แค่ว่าไปอยู่เมืองนอกกับแม่ แต่ประเทศไหนละ แล้วมันอยู่ไกลขนาดไหนจึงได้แต่ขอพรเบา ๆ ให้มีโอกาสได้เจอกันอีกสักครั้ง
แต่...ใครจะไปคิดว่าการเจอกันจะไม่น่าจดจำเล้ย
3K
