ตอนที่ 2 เกิดใหม่หลังความตาย (1)
เพราะข้าได้เป็ฮ่องเต้แล้วน่ะสิ!
ไปเสียเถอะ ท่านไม่มีทางเหงาแน่!
…
กู้อวิ๋นหวงหวีดร้อง ‘อา’ ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง มือกุมอก หอบหายใจเฮือกใหญ่
“คุณหนูตื่นแล้วหรือเ้าคะ”
ชิงอวี้ได้ยินเสียงจึงเลิกม่านลูกปัดมุกเข้ามา ครั้นเห็นนางเหงื่อแตกพลั่กเต็มหน้าผาก ก็เร่งฝีเท้าเดินมาหน้าเตียงนอน หยิบผ้าเช็ดหน้าปักลายซับเหงื่อให้นางพลางกล่าว “คุณหนูฝันร้ายอีกแล้วหรือเ้าคะ”
นิ้วมือที่กุมหน้าอกงอลงเล็กน้อย กู้อวิ๋นหวงเงยหน้าขึ้นมองคิ้วตางามประณีตอ่อนวัยของชิงอวี้ แล้วมองดูเครื่องประดับตกแต่งภายในห้องที่ดูแปลกตาทว่าก็คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน มืออีกข้างที่ซุกอยู่ใต้ผ้าห่มหยิกเนื้อตรงต้นขาอย่างแรง ความเ็ปแล่นแปลบส่งผลให้น้ำตานางก่อตัวเอ่อคลออย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นก็ไม่อาจระงับความดีใจที่ล้นทะลักขึ้นมาได้
นางแค่ฝันไป นางยัง…ยังมี ชีวิตอยู่จริงหรือ
“ชิงอวี้ ตอนนี้ยามใดแล้ว” กู้อวิ๋นหวงถามเสียงแหบแห้ง
“ยามเซิน[1]แล้วเ้าค่ะ” ชิงอวี้เก็บผ้าเช็ดหน้า แล้วไปรินน้ำมาให้นาง “หลังคุณหนูรับประทานมื้อกลางวันเสร็จบอกว่าอยากงีบพักสักครู่ ไม่คิดว่าพอนอนแล้วก็หลับไปตั้งสองชั่วยามแน่ะเ้าค่ะ”
กู้อวิ๋นหวงมองบรรยากาศและข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องทีละอย่างด้วยความคิดถึง มองเท่าไรก็รู้สึกไม่พอ นางยังมีชีวิตอยู่ นางยังมีชีวิตอยู่! ทั้งที่อยากจะยิ้ม แต่ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่อาจควบคุมน้ำตาที่ไหลลงมาได้ นางรับแก้วน้ำที่ชิงอวี้ส่งมา ค่อยๆ ดื่มลงไปทีละนิดจนหมด “ท่านแม่ล่ะ”
“จวิ้นจู่ไปไหว้พระขอพรที่อารามฉือเอินกับนายท่าน ยังไม่กลับมาเลยเ้าค่ะ” ชิงอวี้วางแก้วน้ำ ย่อกายลงนั่งยองเตรียมสวมรองเท้าให้นาง ทว่าข้อมือพลันถูกคว้าแน่น ออกแรงหนักจนทำให้สองขาของชิงอวี้อ่อนยวบล้มลงกับพื้น
แต่กู้อวิ๋นหวงราวกับไม่รับรู้ มองนางด้วยสายตาเย็นเยือก “ขอพรเื่อันใด”
“อีกครึ่งเดือนก็ถึงวันเกิดของฮูหยินผู้เฒ่าแล้ว วันนี้นายท่านหยุดราชการ ออกไปอารามฉือเอินกับจวิ้นจู่ั้แ่เช้าแล้วเ้าค่ะ” ชิงอวี้ล้มลงกับพื้นไม่กล้าขยับตัว รู้สึกเพียงคุณหนูในยามนี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก “เมื่อครู่ทางเรือนหน้าเพิ่งส่งข่าวแจ้งมาว่า นายท่านกับจวิ้นจู่ช่วยเหลือแม่ลูกตกยากคู่หนึ่งระหว่างทางกลับเมืองหลวง ทำให้เสียเวลาไปนิดหน่อย คงอีกสักพักกว่าจะกลับถึงจวนเ้าค่ะ”
แม่ลูกตกยากรึ เจียงเย่ว์เหยา!
พวกนางไหนเลยจะเป็แม่ลูกตกยาก เป็มารร้ายมากเล่ห์มักใหญ่ใฝ่สูงชัดๆ!
กู้อวิ๋นหวงสะบัดมือของชิงอวี้ออก ก่อนมุ่งหน้าไปด้านนอกทั้งเท้าเปล่า
ในเมื่อนางกลับมามีชีวิตใหม่แล้ว มีหรือยังจะยอมให้พวกนางได้รับความไว้วางใจจากท่านแม่ จนเป็เหตุให้ทำร้ายนางถึงแก่ชีวิต
“คุณหนูคนดีของบ่าว” ชิงอวี้รีบร้อนคลานลุกขึ้นจากพื้นมาขวางนางไว้ตรงหน้าประตูเรือน “อีกสักพักจวิ้นจู่ถึงจะกลับมา ขืนคุณหนูแต่งกายเช่นนี้ออกไป นายท่านกลับมาเห็นเข้า เกรงว่าจะดุคุณหนูว่าไม่รู้กฎระเบียบ ลงโทษคุณหนูเอาได้นะเ้าคะ”
กู้อวิ๋นหวงก้มหน้าลงเห็นชุดนอนผ้าทอสีขาวบนร่างกับเท้าเปลือยเปล่าก็ชะงักเท้าทันที
“บ่าวจะไปเตรียมน้ำร้อนมาให้ คุณหนูเหงื่อออกเต็มตัวเลย อาบน้ำเสร็จแล้วค่อยไปหาจวิ้นจู่ก็ยังไม่สายนะเ้าคะ” ชิงอวี้เอ่ยขึ้น
“ไปเถอะ” กู้อวิ๋นหวงสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดความเคียดแค้นที่พลุ่งพล่านภายในใจ ทอดสายตามองไปยังมวลบุปผา ทั้งดอกงิ้ว ดอกกล้วยไม้ ดอกกุหลาบพันปีและดอกไห่ถัง[2]ที่บานสะพรั่งกลางลานเรือน บอกตัวเองเงียบๆ ว่าอย่ารีบร้อน
ถ้าเจียงเย่ว์เหยาเป็ลูกสาวของท่านพ่อจริง เช่นนั้นหลายปีหลังจากนั้นที่ไม่เคยถูกนางกับท่านแม่จับได้เลย ก็ไม่ใช่แค่เพราะนางแสดงละครตบตาได้ดีอย่างเดียว แต่ยังมีท่านพ่อคอยปกป้องและปิดบัง กลับมาเกิดใหม่ครานี้ นางไม่เพียง้าแก้แค้น นางยัง้าปกป้องท่านแม่ ปกป้องจวนหนิงกั๋วกง ปกป้องชิงอวี้ ชดเชยทุกความเสียใจในชาติก่อนให้ได้
ชิงอวี้เตรียมน้ำร้อนเรียบร้อยแล้ว หลังปรนนิบัติกู้อวิ๋นหวงอาบน้ำเสร็จ ขณะเช็ดผมให้เ้าตัว คิ้วตาที่สะท้อนผ่านกระจกทองแดงแลดูเ็าจริงจังแปลกไปจากเดิม นางจึงถามขึ้นเสียงเบาว่า “เมื่อครู่คุณหนูฝันร้าย ฝันเห็นเื่อะไรไม่ดีหรือเ้าคะ”
กู้อวิ๋นหวงตอบ ‘อืม’ คำหนึ่ง
เชิงอรรถ
^ ยามเซิน เวลาประมาณ 15:00 – 17:00^ พืชวงศ์แอปเปิล มีดอกสีขาว ชมพูหรือแดง ซึ่งจะบานในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
346
![เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอมีชีวิตรักที่ดีกว่าเดิม [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699707583_56996703.webp)
