ผู้าุโเก้าเตาหลอมยืนนิ่งค้างเป็ตอไม้ที่ถูกเผาไหม้ ควันสีดำยังคงลอยกรุ่นออกจากรูหูและทรงผมที่ชี้ฟู่ราวกับรังนกกระจอก สายตาของยอดฝีมือสายปรุงยาจ้องมองถ้วย ‘ไอศกรีมเกล็ดหิมะาาทุเรียนทองคำสยบเก้าชั้นฟ้า’ ในมือของเสี่ยวเป่าด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันระหว่างความโกรธแค้น ความอับอาย และ... ความอยากรู้อยากลองที่ทะลักทลายขึ้นมาในจิตใจอย่างห้ามไม่ได้
"ผู้าุโครับ... อย่าไปกินของสกปรกของมันนะขอรับ! มันวางยาพิษทำลายเตาหลอมของท่าน!" ศิษย์ติดตามที่หน้าตาซูบเซียวและเนื้อตัวดำเมื้อกไม่แพ้กันรีบวิ่งเข้ามาห้ามปราบ
"หุบปาก!" ผู้าุโเก้าเตาหลอมตวาดลั่นจนศิษย์สะดุ้งโหยง ชายชราสูดกลิ่นที่โชยมาจากถ้วยดินเผาสีครามอีกครั้ง กลิ่นของทุเรียนหมอนทอง์กวนเยือกแข็งผสมผสานกับนมข้นหวานมหาเวทมันช่างทรงพลังล้ำลึก ในฐานะผู้ปรุงยาระดับสูง แกย่อมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่กลิ่นของพิษร้าย แต่เป็กลิ่นอายของสมุนไพรพลังงานหยินหยางที่สมดุลในระดับที่สมบูรณ์แบบอย่างที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนในตำราเล่มใด
แกคว้าถ้วยน้ำแข็งไสมาจากมือเสี่ยวเป่าอย่างรวดเร็ว มือหนาที่สั่นเทาใช้ช้อนไม้ตักเนื้อเกล็ดหิมะสีเหลืองนวลพูนช้อนที่มีซอสทุเรียนเยิ้มฉ่ำปนอยู่ เข้าปากคำโตทันทีโดยไม่สนคำเตือนของใครอีก
วิ้งงงงงงง!
พริบตาที่เนื้อซอสทุเรียนละลายบนชิวหารับรส ร่างของผู้าุโเก้าเตาหลอมพลันเกิดแสงสว่างวาบสีทองสลับฟ้าครามะเิพวยพุ่งออกจากร่าง! ดวงตาของชายชราเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า สมองของแกขาวโพลนไปชั่วขณะ ราวกับถูกกระแทกด้วยค้อนปอนด์ที่ทำจากปุยเมฆหอมหวาน
"โอ้... โอ้พระเ้าช่วย! ์ล่มสลาย!" ชายชราแผดเสียงร้องครางออกมาด้วยความฟินระดับทำลายล้าง "ความเนียนนุ่มละมุนลิ้นนี่มันอะไรกัน! รสชาติหวานมันเข้มข้นจัดจ้านของผลไม้ชนิดนี้มันช่างลุ่มลึกเหลือคณา ยิ่งเมื่อมันถูกแช่แข็งจนกลายเป็เกล็ดปุยหิมะที่เย็นจัด ความเย็นได้เข้าไปสยบความร้อนแรงของกลิ่นอายกำมะถันจนทำให้มันกลายเป็โอสถทิพย์ที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่ข้าเคยลิ้มลองมาในชีวิต!"
ยังไม่ทันขาดคำ พลังปราณสายอัคคีในจุดตันเถียนของผู้าุโเก้าเตาหลอมที่เคยปั่นป่วนและติดขัดมานานหลายสิบปีเนื่องจากสูดดมควันเตาหลอมมากเกินไป พลันได้รับการชำระล้างและจัดระเบียบใหม่โดยพลังหยินหยางสมดุลของทุเรียน์ เส้นชีพจรที่เคยตีบตันขยายใหญ่ขึ้นทันตาเห็น พลังฝีมือของแกทะลวงผ่านคอขวดพุ่งพรวดขึ้นสู่ระดับผสานแกนจิติญญาขั้นสูงสุดทันที!
"ข้า... ข้าทะลวงระดับพลังแล้ว! แถมอาการไอเป็สายเืจากพิษควันเตาหลอมของข้าก็หายเป็ปลิดทิ้ง!" ผู้าุโเก้าเตาหลอมทรุดเข่าลงกับพื้นดิน น้ำตาไหลพรากเป็ทางผ่านคราบเขม่าสีดำบนใบหน้า แกเงยหน้ามองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนเป็ความเคารพบูชาสูงสุด "เถ้าแก่เป่า... ไม่สิ ท่านอาจารย์เป่า! ข้ามันตาต่ำต้อยนักที่กล้ามาท้าทายท่าน! น้ำแข็งไสของท่านมันไม่ใช่ของหวานข้างถนน แต่มันคือศาสตร์แห่งโอสถทิพย์ขั้นสูงสุดที่ก้าวข้าม์ไปแล้ว!"
เสี่ยวเป่าแอบขำกริ่มในใจ พลางยกมือขึ้นปัดฝุ่นบนผ้ากันเปื้อนจักรพรรดิอย่างเท่ "เอ้า ลุกขึ้นเถอะตาแก่ ข้าบอกแล้วว่าร้านข้าขายความสุขและความเย็น ใครมาดีข้าก็ต้อนรับ ใครมาร้ายข้าก็จัดทุเรียนให้... สรุปจะรับเพิ่มอีกถ้วยไหมล่ะ? วันนี้กฎเหล็กยังเหมือนเดิมนะ วันละถ้วยต่อคน!"
"เอาครับ! พรุ่งนี้เช้าข้าจะมาต่อคิวเป็คนแรกเลยครับอาจารย์เป่า!" ผู้าุโเก้าเตาหลอมผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองหลวง ยอมก้มหัวคำนับพ่อค้าน้ำแข็งไสอย่างหมดรูป ทำเอาศิษย์ติดตามและชาวบ้านนับพันพากันอ้าปากค้างจนคางแทบติดพื้นดิน!
280K
