อัญเชิญผู้กล้า แบบตรูทำไมฟระ วาเนสซ่า

30 นาทีผ่านไป.....หลังจากผมแยกทางจากไอริมาแล้ว
ผมเดินไปหยั่งตลาดค้าทาส ฝั่งตะวันออกของเมือง ร็อคน่า ในขณะที่กำลังสำรวจนั้นเอง ก็ได้มีผู้ชายคนหนึ่งถือถุงแปลกๆ ออกมาวางทิ้งไว้ หน้าประตู ดังตุบ
ตอนนั้นเองที่ผมกำลังจะเดินข้ามถุงใบนั้นเพื่อไปสอบถามชายหนุ่ม เกี่ยวกับ สมาคมค้าทาส จู่ๆก็มีมือน้อยๆของสาวน้อยออกมาจับขาผมแล้วพูดว่า
" ช..ช่วยด้วย " ช่างเป็นเสียงที่เบาเหมือนไร้เรี่ยวแรง เธอคงถูกทำร้าย ปูยี่ปูยำมาไม่มากก็น้อย
ผมหันสายตามองลงไปยังถุงนั้น แล้วถามคำถามขึ้น
" ต้องการให้ผมช่วย รึขอรับ " ผมถามหญิงสาวในถุงที่ชื่อ เลโอน่า อย่างสุภาพที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งสามารถพูดได้
" ช..ช่วยด้วย " เสียงของ เลโอน่า ยังคงแผ่วเบาเหมือนเดิม ตอนนั้นเองที่ ชายหนุ่มร่างอ้วน ใช้เท้าถีบไปที่ท้องของเธอ ดัง ตุบ แล้วส่งเสียงตวาด
" จะตายอยู่แล้ว ยังจะพูดมากอีกนะ นังโสเภณี โสโครก " 
ผมเห็นดังนั้น ก็โกรธมากที่เจ้าผู้ชายคนนี้ทำกับ เลโอน่า ถึงแม้เธอกำลังจะตายอยู่แล้ว แต่นี่เป็นหน้าที่ของ สุภาพบุรุษอย่างผมต้องช่วยสาวงาม แม้ว่าเธอจะไม่ซิงแล้วก็ตาม ผมดึงคอเสื้อของชายร่างอ้วนขึ้น แล้วชกไปที่ท้องของมัน เสียงดัง บึก ชายร่างอ้วนถึงกับ อ้วกออกมาทันที ดีที่ผมหันหน้าหลบทัน แล้วผมก็ถามเขา
" นายไม่เห็น ผู้หญิงคนนี้เป็นคนอยู่หรือไง "
" ป..ป่าวคับนายท่าน ผมแค่สั่งสอนนังโสเภณีคนนี้เท่านั้น "
" ถ้าเธอตาย เจ้าอ้วน เจ้าจะว่ายังไง "
" เธอไม่ตายหรอกครับ ผมกำลังจะพาเธอไปที่วิหารให้บาทหลวงช่วยใช้คาถาฮีลให้เธอ " ชายร่างอ้วนกล่าว
จากที่ผมฟังดูมันกำลังโกหก ผมอยู่ อย่างตื่นตระหนก
" ปล่อยผู้หญิงคนนี้ซะ " ผมกล่าวแล้วต่อยเข้าที่ท้องของมันอีก
ชายร่างอ้วนร่างกระตุกอย่างเจ็บปวด มันพยายามต่อยเตะผมสุดความสามารถแต่ไม่สามารถทำอะไรผมได้เลย นี่คงเป็นความต่างของ ผู้กล้า กับคนธรรมดา ละสินะ
" เท่าไหร่ ชั้นถามว่าผู้หญิงคนนี้ค่าไถ่ตัวเท่าไหร่ " แล้วผมก็ถามชายร่างอ้วนเกี่ยวกับค่าตัวของโสเภณีคนนี้
ชายร่างอ้วนสะอึกแล้วตอบว่า
" 1หมื่นเหรียญทองขอรับ นายท่าน "
" เงินมากขนาดนั้นซื้อบ้านได้เลยนะ " ผมตะคอกใส่หน้าชายร่างอ้วน
" ก็เธอเป็นคนโปรดของ ลอร์ด ฟาเรน นี่นี่ครับ เลยค่าตัวแพง ถึงแม้ว่าจะเป็นของชำรุดแล้ว" ชายร่างอ้วนกล่าว
" เอาเงินนี่ไป แล้วไสหัวแกไปได้แล้ว " ผมส่งเงินในถุงเงินทั้งหมดที่มีให้ชายร่างอ้วนและไล่มันไป จริงๆถ้าผมฆ่ามันตรงนี้แล้วช่วยหญิงสาวไปเลยน่าจะดีกว่า แต่เธออาจถูกสมาคมค้าทาสตามล่าก็ได้
หลังจากนั้นผมก็อุ้ม เลโอน่า ออกมาด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิง ผมสังเกตเห็นความทรุดโทรมของเธอ ทั่วร่างกาย ทั้งหมดมีบาดแผลฉกรรจ์จากการทุบตี 32 จุด มันช่างเป็นนรกที่โหดเหี้ยมจริงๆเลย ในโลกของการค้าทาส
ผมพาเลโอน่า กลับมาที่คฤหาสต์ ของวาเนสซ่า แล้วตะโกนให้ วาเนสซ่า มาช่วย เพราะเธอเก่งเรื่อง เวทย์ฮีลมากกว่าผม
วาเนสซ่าที่อยู่ในห้องน้ำ จึงรีบวิ่งออกมาเมื่อได้ยินเสียงผมตะโกน ที่หัวของเธอยังมีถังน้ำคลุมอยู่ แม้เสื้อของเธอจะแห้งแล้ว
"ฮ...ฮัดชิ้ว " ดุเหมือนวาเนสซ่าจะเป็นหวัด เธอจึงเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างช้าๆ แม้จะรีบร้อนก็ตาม แล้วเธอก็ถามผมว่า
" ไปเอาผู้หญิงคนนี้มาจากไหน "
" ซื้อมาจากสมาคมค้าทาสน่ะ "
" อาการล่อแล่ อย่างนี้ ถ้าไม่รีบฮีล จะตายเอานะ "
" ฝากด้วยนะ วาเนสซ่า "
" อืมได้ เอาเธอไปวางลงที่ห้องชั้นเลย "
" ห้องที่มีต้นไม้ใหญ่ๆ นั่นรึ "
"ใช่แล้ว "
แล้ววาเนสซ่ากับผม ก็พาร่างอันไร้เรี่ยวแรงของ เลโอน่า เข้าไปในห้อง แล้วเริ่มการฮีล
" ออกไปก่อน โทจิ นายเป็นผู้ชาย การรักษานี้จำเป็นต้องถอดเสื้อผ้า"
"ด..ได้ วาเนสซ่า "
30 นาทีผ่านไป.....วาเนสซ่าก็ได้เดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อน และนั่งลงข้างม้านั่งใกล้โซฟา
" สำเร็จมะ วาเนสซ่า " ผมถาม
วาเนสซ่า ฉีกยิ้มออกมาแล้วพูดว่า
" การรักษาเป็นไปด้วยดี ตอนนี้บาดแผลฉกรรจ์ทั้ง 32 แห่ง ได้หายไปแล้ว รวมทั้งโรคที่เธอติดมาจากการมีเพศสัมพันธ์ ก็ด้วย "
3 ชั่วโมงต่อมา....
ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆที่ เลโอน่า สามารถหายจากโรคร้ายได้ ผมตรงไปที่ห้องเธอเพื่อไปเยี่ยม ในขณะที่ริต้าทำข้าวต้มหลากสีมาให้ เลโอน่า
" ผมมีเรื่องอยากจะถามหน่อยนะ เลโอน่า " ผมค่อยๆเข้าไปหาเธออย่างใจเย็นและเป็นมิตร
"ม..มีเรื่องอะไรอยากถามชั้นเหรอคะ นายท่านโทจิ" เลโอน่าปรือตาน้อยๆ แล้วยิ้มขึ้นมาให้กับผม สภาพของเธอตอนหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว ดูก็เป็นสาวน้อยที่หน้าตาสะสวยเหมือนกัน 
" ตอนเธออยู่ในซ่องในสมาคมค้าทาส มีคนชื่อ ยูเรียน่า เผ่าปีกสวรรค์อยู่ด้วยมั๊ย "
" คะ เธออยู่ในคุกใต้ดินคะ "
" เลโอน่า เธอพอจะวาดแผนที่ให้ผมได้มั๊ย "
" คะ ค่ะ วาดได้คะ " แล้วเลโอน่าก็จับดินสอออกมาวาดเป็นรูปเป็นร่าง ที่ดูสวยงามอย่างมาก ภาพวาดแผนที่ของเธอ ในสมาคมค้าทาสเป็นแผนที่แทบจะเรียกว่าฉบับเต็มก็ว่าได้ และในตอนนั้นเอง ริต้าก็ยกข้าวต้มหลากสีมาเสิร์ฟ
" ข้าวต้มหลากสีมาเสิร์ฟแล้วคะ " ริต้าเคาะประตู แล้วเดินเข้ามา เธอมองดูหน้า เลโอน่าที่กำลังวาดแผนที่อย่างตั้งใจ เมื่อแผนที่เสร็จ เลโอน่าก็รับข้าวต้มจากริต้ามากินอย่างเอร็ดอร่อย
ผมหยิบแผนที่มาพิจารณาดูแล้วตัดสินใจว่าคืนนี้ จะลอบเข้าไปในสมาคมค้าทาส เพื่อช่วยยูเรียน่าออกมา
และในตอนนั้นเองที่มีเสียงของ วาเนสซ่า ดังแว่วเข้ามาในหู
" ชั้นขอไปกับนายด้วยคนนะ ชั้นรู้นะนายคิดอะไรอยู่"
*****
3ชั่วโมงต่อมา....ท้องฟ้าเริ่มมืด
ผมกับวาเนสซ่าและริต้า มาอยู่ตรงหน้าทางเข้าสมาคมค้าทาส มันเป็นทางเข้าแคบๆ ที่ไม่มียามเฝ้า
" ทำไมมันถึงไม่มียามเฝ้ากันนะ " ผมหันไปถามวาเนสซ่าอย่างสงสัย
" สงสัยเป็นเวลาเปลี่ยนกะน่ะ " วาเนสซ่าตอบแบบไม่สนใจคำถามผมซักเท่าไหร่
" คุณ โทจิคะ เดี๋ยวชั้นกับคุณวาเนสซ่าล่วงหน้าไปก่อนนะคะ " ริต้ากล่าวก่อนจะกระโดดปีนกำแพงเข้าไปพร้อมกับวาเนสซ่า ทั้งสองคนตะเกียกตะกายอย่างยากลำบาก เพราะวาเนสซ่ามีหน้าอกใหญ่ กับบั้นท้ายดินระเบิดของเธอเป็นปัญหา ทำให้การปีนแทบจะไม่ประสบความสำเร็จ ในที่สุดสองสาวก็เข้าไปข้างในสมาคมค้าทาสได้อย่างทุลักทุเล ทว่า... ผมกลับเดินเข้ามาทางประตูหน้าได้โดยสะดวก
" โทจิ ถ้ามีวิธีแบบนั้นทำไมไม่รีบบอกก่อน " วาเนสซ่าหันหน้ามาว่าผม
" ก็ประตูมันไม่ได้ล็อคนี่นา แถมไม่มียามด้วยผมก็ต้องเข้ามาทางประตูสิ จะลำบากปีนทำไม " ผมตอบพร้อมกับยักไหล่
" ให้ตายสิ โทจิ นายนี่มัน.... " วาเนสซ่าอยากจะด่าผมแต่โชคดีริต้ารีบปิดปากเธอซะก่อน
" เราแยกกันตรงนี้นะคะ ชั้นจะไปสำรวจทางซ้าย กับคุณวาเนสซ่า ส่วนคุณโทจิไปสำรวจทางขวา " ริต้ากล่าวก่อนจะเดินนำขบวนไป ซึ่งวาเนสซ่า ก็ทำหน้าไม่ค่อยพอใจ เพราะคำพูดนี้สมควรเป็นเธอมากกว่าที่จะพูด
ผมจึงเดินไปสำรวจทางขวา ผมเดินไปตามห้อง แต่ก็เห็นพวกยามแอบงีบหลับอย่างมีความสุข ผมจึงตรงเข้าไปฟาดสันมือใส่ที่คอ ให้พวกมันหลับไปจนถึงเช้าเลย และตรงเข้าไปในชั้น 1 ตามแผนที่ทันที
ที่นั่นผมได้ยินเสียงเอะอะ โวยวายของยามสองคนที่กำลังทะเลาะกัน เรื่องโกงไพ่ ทั้งสองต่างไม่ยอมหยุดทะเลาะ กัน และเริ่มชกต่อยกัน ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีบุรุษชุดดำกระโดดเข้ามา และแทงดาบใส่พวกยามทั้งสองคน ยามทั้งสองตายในดาบเดียว เห็นได้ชัดว่า บุรุษชุดดำมีฝีมือมาก
ผมจึงปรากฏตัวออกไป
" แกเป็นใคร " ผมถามเสียงดังพร้อมชักดาบเอ็กคาลิเบอร์ออกมา ดูเหมือนบุรุษชุดดำจะตกใจ มันจึงหันดาบมาหาผม
" ข้าคือ คิร่า ยอดมือสังหาร มากำจัดคนชั่วตามคำสั่งของ ท่านหญิง อีวาน เจลี เดอ ลูลู " บุรุษชุดดำกล่าว ( คิร่า เป็นหนึ่งในมือสังหารสังกัด ท่านหญิง อีวานเจลี เดอ ลูลู อ่านได้จากเรื่อง ดวงนารีปกป้องทำไมต้องเป็นตรูด้วยฟระ )
" ทำไมถึงกล้าบอกเรื่องนี้กับผมล่ะ " ผมถาม
" ก็เพราะแกจะตายในเร็วๆนี้ไงล่ะ " คิร่าคำราม แล้วตวัดดาบคาตานะในมืออย่างรวดเร็วราวสายฟ้า
เคร้ง
เสียงดาบเอ็กคาลิเบอร์ ปะทะกับดาบคาตานะในมือคิร่า เพียงแค่สัมผัสกันเท่านั้น ผมก็รุ้สึกถึงยมฑูตที่หายใจรดต้นคอผมอยู่
ตอนนี้ผมกับคิร่า ยืนห่างกันอยู่ในระยะ 10ก้าว แต่คิร่าลดระยะเข้ามาได้อย่างรวดเร็วจนผมแทบจะหายใจไม่ทัน
" แกนี่ พูดได้เป็นผายลมเลยนะ " ผมกล่าวก่อนจะดวลดาบกับคิร่าอีกครั้ง เสียงดังกังวาลก้อง แต่น่าแปลกที่ไม่มียาม มาเลย
" ไม่ต้องห่วงหรอก ยามในนี้ ถูกข้าฆ่าตายหมดแล้ว สองคนนี้ เป็นสองคนสุดท้ายแล้ว " คิร่ากล่าวเมื่อจับสัญญาณแววตาของผมได้
" แก แม้แต่คนบริสุทธิ์ ก็ไม่ละเว้นเลยเหรอ " ผมตะโกนถามคิร่าในขณะที่คิร่าทำท่าจะตอบ วาเนสซ่า ก็เดินเข้ามา ดูเหมือนเธอจะสำรวจทางซ้ายกับริต้าจน วนมาถึงห้องนี้แล้ว
คิร่าเห็นท่าไม่ดีจึงใช้ระเบิดควันขว้างออกไป
" ฮะ ฮะ ฮ่า ไว้เจอกันใหม่ คราวหน้า " คิร่าพูดพร้อมส่งสัญญาณให้นักฆ่าคนอื่นๆ จุดระเบิดเพลิงแล้วตัวเองก็พุ่งทะลุกระจกออกไป
ตูมมมมมมมมมมมมมมม
เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสมาคมค้าทาส ตอนนั้นเองที่ริต้า พาโสเภณีจากคุกใต้ดินขึ้นมา
" ในนี้มีใครชื่อ ยูเรียน่าบ้าง " ผมถามออกไปแล้วมีโสเภณีคนหนึ่งนาม ฟาร่า ตอบ
" เธอถูกพาตัวไปที่จวนเจ้าเมือง ดยุค โคเอนไฮน์ น่ะ " ฟาร่ากล่าวอย่างสุภาพและเยือกเย็น แม้ไฟกำลังไหม้ห้องนี้อยู่
" ถ้างั้นเรารีบออกไป จากที่นี่กันเถอะ จากที่ชั้นสำรวจที่นี่มีแต่คนตาย " วาเนสซ่ากล่าวก่อนจะดึงมือทุกคนมารวมกัน แล้วเธอก็ยกคริสตัลเทเลพอร์ตอันหนึ่งขึ้นมา
" เทย์ ประตูเมืองร็อคน่า " แล้วพวกเราทั้งหมด ก็วาร์ปออกไปจากสมาคมค้าทาสที่มีแต่กลิ่นคนตายด้วยน้ำมือของคิร่า
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป