อาจารย์ขนอมเป่าลมพรวดลงไปโดยแรงผวนสะดุ้งโหยงรู้สึกเย็นวาบไปทั่วตัว ความฮึกเหิมกลับมาเป็หนึ่งเดียวอีกครั้งร่างกำยำดีดลุกขึ้นสลัดเนื้อตัวชกลมไปมา สองเท้าเปล่าเปลือยขยับย่ำอยู่กับพื้นจนเกิดรอยประทับซ้ำซ้อนผสมด้วยเศษฝุ่นเมื่อถูกลมหอบพัดจนรอยนั้นไร้รูปทรงแล้วเลือนหายไป
“ทำไมเอ็งไม่หาคีบตีนมาใส่เหมือนคนอื่นบ้างหนามะุในป่าช้ามันมีมากจักทิ่มตำให้าเ็เปล่า ๆ”
อาจารย์ขนอมเป็ห่วงลูกศิษย์เกรงว่าจะถูกหนามแหลมคมทิ่มตำาเ็ซึ่งผู้คนทั่วไปคร้ามเกรงต่อหนามะุซึ่งเป็ลูกเล็กๆมีปุ่มแหลมสั้นยาวยื่นออกมารอบ ๆ หัวหากใครเหยียบลงไปถูกเป็ต้องชักเท้ากลับตามด้วยเสียงโอดโอยด้วยความเ็ป
“อ่า ฉันยังหาหนังวัวหนังควายดี ๆไม่ได้เลยขอรับ กะว่าจะทำใส่สักคู่ จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้อาจารย์พอจะมีคีบตีนให้ฉันยืมใส่สักคู่บ้างไหม แค่คราวเดียวก็พอ”
“เออก็พอมีอยู่แต่มันเก่า เอ็งเอาไปซ่อมใส่ก็แล้วกันไม่ต้องคืนข้าดอก ข้ายังมีเหลืออีกสองคู่จักเก็บเอาไว้ใช้คราวจำเป็ไปเถอะเอ็งเตรียมตัวจัดข้าวของให้ครบ งานนี้เพื่อเอ็งโดยเฉพาะเชียวนาโว้ย”
ผวนได้ยินดังนั้นรีบพนมมือก้มกราบอีกครั้งด้วยสำนึกในบุญคุณของอาจารย์เขมรผู้มากด้วยมนตรา มือใหญ่นิ้วข้อแตกแบแยกออกจากกันเมื่อหน้าผากจรดลงไป
“สาธุอาจารย์ของอ้ายผวน พระคุณช่างล้นเหลือ ชาตินี้อ้ายผวนจะขอรับใช้จนกว่าอายุจะหาไม่”
“ลุกขึ้นเถิดอ้ายผวนเอ็งอย่าพูดเช่นนั้นเลยข้าไม่ได้คนดิบดีอันใดนักดอกแค่เพียงใฝ่หาความรู้ทางด้านมนตรา เมื่อขยันท่องมันก็แก่กล้าเองสักวันหนึ่งเถอะอ้ายผวนเอ๋ย ข้านี่แหละจักเป็ผู้ถ่ายทอดเวทมนตร์ต่าง ๆให้เอ็งจนหมดไส้หมดพุง”
เพียงเท่านี้ดวงตาทั้งสองข้างของหนุ่มผิวคล้ำกระตุกเบิกกว้างกำปั้นขวาทุบลงบนอกซ้ายอันเปลือยเปล่าจนเกิดเสียงดังสามครั้ง
“เป็บุญของอ้ายผวนได้คนดีมีวิชาเป็อาจารย์ฉันจักไม่ลืมพระคุณอาจารย์ไปตลอดชีวิต ขอบพระคุณอาจารย์”
ผวนก้มกราบอาจารย์ขนอมอีกครั้งสร้างความปลาบปลื้มให้แก่ผู้อยู่ในชุดขาวผมมวยไม่น้อย รู้ว่าอย่างน้อยก็มีอีกหนึ่งคนที่รักและบูชายกย่องให้อยู่เหนือหัวความจริงใจของไอ้หนุ่มบ้านนอกผู้นี้ อาจารย์ขนอมยินดีถ่ายทอดวิชามนต์ต่าง ๆให้แก่มัน แต่ต้องรอให้ถึงเวลาอันสมควรเสียก่อน เพราะรู้ว่าผวนยังไม่พร้อมในใจยังใฝ่หาอิสตรีนามว่าเหลงสาวงามวัยเริ่มสาว ต้องรอให้จิตใจสงบกว่านี้ถึงจะเป็ทายาทสืบทอดมนตร์ดำได้
749
