รสขิงแห่งการ
บทที่ 10 : รอยร้าวแรก
เช้าวันอาทิตย์
มิ้นท์ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของวายุ ร่างกายยังเมื่อยล้าจากคืนก่อน
เธอหันไปมองใบหน้าของเขาที่หลับสนิท ดูสงบและหล่อเหลาในแสงเช้า
แต่ในใจเธอกลับมีความรู้สึกหนักอึ้ง
ฉันคืออะไรสำหรับเขา?
เธอลุกจากเตียงเบา ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของเขาแล้วเดินออกไปที่ระเบียง
ลมเช้าพัดเย็นสบาย แต่หัวใจเธอร้อนผ่าวด้วยความสับสน
เมื่อคืนเขาบอกว่า “ฉันไม่อยากให้คืนไหน… เธอไม่ได้นอนข้างฉัน”
แต่เขาก็ยังไม่เคยพูดคำว่า “รัก” ออกมาเลยสักครั้ง
“คิดอะไรอยู่” เสียงวายุดังขึ้นจากด้านหลัง
เขาสวมกางเกงนอน เดินออกมามายืนข้างเธอ มือโอบไหล่เธอไว้
“ไม่มีอะไรค่ะ” มิ้นท์ตอบเสียงเบา
วายุหันเธอมาเผชิญหน้า สายตาคมกริบมองทะลุปรุโปร่ง
“อย่าโกหกฉัน”
มิ้นท์กัดริมฝีปาก แล้วพูดออกไปตรง ๆ
“ฉัน… เริ่มรู้สึกมากเกินไปแล้วค่ะ วายุ
ฉันรู้ว่าเรามีสัญญา… ฉันรู้ว่าเธอ้าแค่ร่างกายฉัน
แต่ฉัน… ฉันเริ่มอยากได้มากกว่านั้น”
วายุเงียบไปชั่วครู่
“ฉันเคยบอกเธอแล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ “ฉันไม่เก่งเื่ความรู้สึก”
มิ้นท์รู้สึกเจ็บแปลบในอก
“งั้นฉันคืออะไรสำหรับเธอคะ? แค่ของเล่น? แค่ผู้หญิงที่ยอมให้เธอทุกคืน?”
วายุขมวดคิ้ว “เธอไม่ใช่ของเล่น”
“แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพูดอะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจเลยล่ะคะ?” น้ำตาของมิ้นท์คลอ “ฉันกลัว… กลัวว่าสักวันเธอจะเบื่อฉัน แล้วฉันจะเหลืออะไร”
วายุเงียบอยู่นาน
เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ให้เวลาฉันหน่อย” เขากระซิบ “ฉัน… ้าเวลาปรับตัว”
มิ้นท์ซุกหน้าที่อกเขา น้ำตาไหลเงียบ ๆ
คืนนั้น… เป็ครั้งแรกที่ทั้งคู่นอนกอดกันโดยไม่มีเซ็กส์
แต่ความเงียบระหว่างทั้งคู่… กลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
310
