ตอนที่ 4 ไว้ใจคนจน…NC
“ใครอะ!”
“!!!!” เด็กสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับภาพตรงหน้าตัวแข็งทื่อ
“กูถามว่าใคร!!”
“!!!!”
“หันมา!”
“ฉ…ฉันเอง”
“ลิน…”
“อ้าว พี่ไม้!”
มิลินถึงกับโล่งอกเมื่อหันไปเห็นคนงานที่ชื่อไม้ ที่เจอกันเมื่อวาน ใหมดเลย ถ้าไปเจอคนสนิทพ่อมีหวังเธอจบเกมแน่
“มาทำอะไรตรงนี้ ฉันว่าแถวนี้มันไม่ใช่ความรับผิดชอบคนงานใหม่นะ”
“เอ่อ…เอ่อ…” ดีได้ไม่เท่าไหร่ ชายตรงหน้าก็ดึงหน้าตึง ก่อนจะถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน
“ตอบ!”
“นาย นายให้มาดูเห็ดจ๊ะ” เด็กสาวสะดุ้งรีบตอบเสียงหลง เมื่อชายตรงหน้าเริ่มมีอารมณ์ เนื่องจากเธอทำทีเลิกลัก
“ใช่หรอ” เขาขมวดคิ้วถามย้ำ
“ใช่ แล้วก็ แล้วก็”
“แล้วก็อะไร”
“นายหัวให้ลินไปดูสวนมะม่วงด้วยจ้ะ งั้นลินไปนะ”
“สวนมะม่วงหรอ?”
“ใช่จ้ะ พี่ไม้”
“ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าจะมีคนงานใหม่ไปดู งั้นไปด้วยกันฉันดูแลสวนมะม่วงอยู่ด้วย”
“แต่ลิน…”
“หยุดพูด ขึ้นรถซะ”
“จ…จ๊ะ” เพราะนำเสียงที่จริงจังแบบนั้น มันเลยทำให้เธอไม่กล้าพูดอะไรต่อ และยอมเดินหันหลังตรงไปยังรถกระบะที่จอดอยู่แทน
ในระหว่างที่เธอกำลังเดินหันหลังออกไปด้วยความเสียดายเพราะดันมาคนมาเจอ แต่เธอกลับไม่ได้สังเกตได้เห็นสายตาของไม้หรือพี่ไม้หัวหน้าคนงานเลย
“หึ คุณหนูหนีวัง…เดี๋ยวจะทำให้ไม่กล้าออกมาจากวังเลย” เขาพูดกับตัวเองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ก่อนจะกลับมาเป็แบบเดิม และเดินตามหลังลูกสาวนายหัว (ที่เขารู้อยู่แล้ว) ไปยังรถกระบะ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสวนมะม่วง ที่เป็สวนที่ไกลที่สุดของไร่แห่งนี้
“ทำไมขับมาทางนี้” เธอถามเมื่อเส้นทางที่เห็นมันไม่เหมือนที่เธอเคยไป
“กลัว?”
“เปล่า แค่ถาม” ที่เธอถามแน่นอนเธอไม่ได้กลัว แต่ทางนี้เธอไม่คุ้นเลย มันเหมือนเป็ทางลัด และแน่นอนทางเปลี่ยวมากถ้าให้มาคนเดียวเธอคงไม่มา
“ลองพามา เผื่อวันไหนนายหัวเรียกใช้ด่วนก็มาทางนี้ได้”
“อ่อ พี่ไม้ใจดีจัง” เธอบอกไปตามความรู้สึกจริงๆ
“ไม่หรอก”
“หืมมม”
เขาพูดทิ้งทวนไว้แค่นั้นก่อนจะขับรถตรงไปยังสวนมะม่วงที่ลูกเ้านายอยากจะไป ในระหว่างทางการกระทำของเ้านายสาวก็อยู่ในสายตาของเขาตลอด เขารู้ดีว่าลูกเ้านายคนนี้เป็ยังไง เธอค่อนข้างหัวอ่อนไม่ค่อยทันคน และที่เธอโดนกักตัวไม่ให้ออกไปไหนนั้น
นั้นก็เพราะว่าเมื่อหลายปีก่อน
คุณหนูมิลินในตอนนั้นก็ยังมาสวนกับนานได้ปกติ แต่ในเย็นวันหนึ่งเธอกลับวิ่งหายไปในไร่ คนงานก็ตามหากันให้วุ่น ส่วนนายหัวหรอแทบไม่เป็อันทำอะไรเลย สุดท้ายเธอก็กลับมาในเช้าของอีกวัน สืบไปสืบมาถึงรู้ว่ามีคนงานต่างไร่เอาขนมมาล่อให้กินและพาไปเที่ยวจนหลง โชคดีที่ในตอนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
แต่ดูเหมือนเธอจะลืมเื่นั้นไปแล้วมั้ง ถึงกล้าหนีออกมาอีกครั้ง
เด็กน้อย…
“ลิน ฉันต้องไปเอาของที่บ้านพักแป๊บนึงนะ”
“หืม ได้สิ” หลังจากนั้นรถก็เลี้ยวหัวไปอีกทาง เด็กสาวก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะเธอค่อนข้างไว้ใจไม้พอสมควร เธอจึงเพลิดเพลินกับบรรยากาศที่ไม่เคยเจอซะส่วนใหญ่ จนรถขับมาจอดบ้านหลังเล็กกลางไร่ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“บ้านพักพี่ไม้หรอ”
“ลินรอที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวกลับมารับ”
“ไปด้วยสิ”
“เดี๋ยวมา”
“อ่อค่ะ”
เด็กสาวลงมาจากรถก่อนจะเข้าไปในบ้านที่เหมือนกระท่อมกลางไร่ บรรยากาศที่นี่ดีสุดๆ มันดีจนเธอรู้สึกเสียดายเวลาที่เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในบ้านเลย รู้งี้หนีออกมานานแล้ว คนงานก็ใจดี บรรยากาศยังดีสุดๆ อีกต่างหาก
“หืมอะไรอะ” ระหว่างที่เธอกำลังไล่สายตามองความสวยงามของธรรมชาติอยู่นั้นสายตาเธอก็ไปปะทะกับชากลิ่นหอม ที่ลอยหอมฟุ้งกระจายเต็มกระท่อม จะเธออดใจไม่ไหวที่จะเดินไปชิมชากานั้น
“อืมมม อร่อย” เด็กสาวตาลุกวาวก่อนจะถือวิสาสะชิมอีกแก้ว
และด้วยบรรยากาศบวกกับกลิ่นชาหอมๆ มันเลยทำให้เธอค่อยๆ เอนตัวลงไปบนแคร่ไม้ ด้วยความสบายใจ ดวงตากลมมองท้องฟ้าสลับกับใบไม้เขียวของต้นไม้ใหญ่ นานนับนาทีก่อนที่ดวงตากลมจะเริ่มหนักอึ้งและก็เผลอหลับไปในที่สุด
15นาทีต่อมา
ครืดดดดด
“หึ นี้หรอสาวที่ไอไม้เอามาเส้น” อยู่ๆ ชายแก่ร่างใหญ่ใส่เพียงแค่กางเกงบอล หนวดเครารุงรังก็โผล่เข้ามาในกระท่อม พร้อมกับลอบมองเด็กสาวที่นอนหลับสนิทอยู่บนแคร่ไม้ด้วยสายตาหื่นกาม พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากที่แห้งผ่า ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบางและ…
“อืมมมมมม” เอามือลูบไล้ไปตามกรอบใบหน้าหวานที่ไม่น่าจะใช่พวกคนงานจนๆ ธรรมดา
“สงสัยต้องตกรางวัลให้ไอไม้ชุดใหญ่แล้ว”
พรึบ
“อืมมมมมมมม”
621
