#มหาลัย
#ฮาร์ป
่นี้พวกผมกับเพื่อนๆ เริ่มซ้อมดนตรีกันหนักขึ้น เพื่อเตรียมสำหรับงานประกวดรอบต่อไป แต่เื่รายงานที่มหาลัยก็ยุ่งเหยิงไม่แพ้กัน เห้อ พวกเรามานั่งเกาะกลุ่มคุยเื่ซ้อมดนตรี หลังจากจบคลาส
"เื่ห้องซ้อมว่าไงวะมึง?" ไอ้อาร์เปิดประเด็นขึ้นเพราะ่นี้ห้องซ้อมที่มอไม่ค่อยว่าง
"จะว่าไงได้ล่ะ ก็มีรุ่นพี่เขาจองไว้อ่ะดิ" ไอ้เกวมันก็ตอบอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด ปกติมันจะเป็คนที่คอยดูเื่จองห้องซ้อมที่มอ
"แล้วพวกเราไงดีวะนี่ก็ใกล้งานแล้วนะเว้ย" ผมเริ่มเป็กังวล รอบนี้เป็รอบชิงที่สำคัญมาก ต้องซ้อมเยอะกว่าที่เคย ไหนจะต้องแต่งเพลงใหม่ไปใช้ตอนแข่งอีก
"หาที่ซ้อมที่อื่นกันไหม" พวกผมหันตามเสียงแหลมที่เอ่ยขึ้นไปมองที่ไอ้เกวพร้อมๆกัน
"มึงมีที่หรอ" ไอ้เจเอ่ยถาม
"แฮ่...ไม่มีอ่ะ เอาน่าเดี๋ยวกูดูๆให้" เกวมันเลยได้แต่หัวเราะแห้งๆตอบมาว่าอย่างงั้น
"ได้ที่ยังไงก็บอกแล้วกัน" ว่าจบไอ้อาร์มันก็เตรียมเก็บข้าวของลุกออกจากโต๊ะ ที่เต็มไปด้วยเอกสารเตรียมมาทำรายงานกองเท่าูเาขนาดย่อมๆ
"เดี๋ยว.....ไอ้อาร์มึงจะไปไหน" พวกผมรีบทักไอ้อาร์อย่างพร้อมเพรียง เสียงดังลั่นจนโต๊ะข้างๆหันมามอง ก่อนที่ไอ้เพื่อนตัวแสบมันจะเดินออกไปไกลกว่านี้
ไอ้อาร์หันมาแสยะยิ้ม ส่งสายตาหวานมาทางพวกผม แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยให้มันรอดตัวไปได้
"รายงานยังไม่เสร็จเลยเนี่ย มึงจะชิ่งอีกแล้วหรอ"
"มึงนี่นะ"
"ขีดเลย ตัดชื่อเลย ตัดชื่อมันออกไป"
พวกผมช่วยกันรุมว่าไอ้อาร์แบบไม่เปิดช่องให้มันได้กระดิกลิ้นตอบโต้ ได้แต่ยืนอ้าปากค้าง
"แหมพวกมึงก็ใจร้ายกับกูจังอ่ะ กูก็จะไปช่วยมึงหาห้องซ้อมนี่ไง" ว่าแล้วมันก็เดินวนกลับมานั่งลงที่เดิม ทำอย่างกับพวกเราจะเชื่อมันได้ดูก็รู้กันอยู่ว่าไอ้อาร์มันกะล่อนขนาดไหน ถ้าไม่ห้ามมันไว้ มันก็คงจะชิ่งหนีไปจีบสาวที่ไหนซักที่นั่นแหละ
"เออพวกมึง กูมีอะไรจะปรึกษา" เวลาที่ผมคิดไม่ตกกับบางเื่ ผมก็ไม่พ้นมาขอคำปรึกษาจากพวกมัน แม้บางครั้งคำตอบที่ได้จะไม่ค่อยมีเนื้อหาสาระเลยก็ตาม
"ทำไมว่ะ ทะเลาะกับเมียหรอ" เจเดนท์ถาม
"เปล่าไม่ใช่เื่นั้น" ผมเริ่มคิดว่าควรพูดออกไปดีไหม ถ้าพวกมันล้อผมขึ้นมาจะทำยังไง "คือถ้าสมมุติว่า...."
"แค่สมมุติถูกม่ะ" ไอ้อาร์พูดขัดผมก่อนที่ผมจะพูดจบประโยค
"พลั๊วะ!" ไอ้เกวยกมือขึ้นเบิร์ดกะโหลกไอ้อาร์เข้าอย่างจัง ผมแทบจะหลุดขำออกมาแต่ก็ต้องกลั้นไว้ พยายามทำหน้าตาจริงจัง
"มึงก็นะ ดูหน้ามันด้วย เพื่อนจริงจังนะเว้ย" แล้วทุกคนก็หันมาจดจ่อกับสิ่งที่ผมกำลังจะพูด ยิ่งทำให้ประหม่ามากกว่าเดิมเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามตีนผม ในคอมันแห้งผาดไปหมดจนต้องกลืนน้ำลายลงคอแบบรัวๆ
"พวกมึงว่าถ้า...อยู่ดีๆกูเกิดใจเต้นแรงเวลาเห็นใครซักคนมันจะแปลว่าไรว่ะ" ผมใช้คำพูดอ้อมๆไปก่อน ลองดูว่าพวกมันจะว่ายังไง
"เห้ย สาวที่ไหนวะสวยป่ะ" ไอ้อาร์ทำตาลุกวาวหันมาถามผม "ไหนเอารูปมาดูดิ๊"
"แล้วถ้า...คนๆนั้นไม่ใช่สาวล่ะวะ" ผมพูดเสียงอ่อยก้มหน้ามองต่ำหลบสายตาไอ้พวกที่ยืนจ้องผมอยู่ เตรียมใจว่าพวกมันต้องหาวว่าผมบ้าแน่ๆ
"คือมันยังไงวะ" ไอ้เจมันถามย้ำ
"ถ้า...คนๆนั้นเป็ผู้ชาย!" ผมกัดฟันพูดออกไปจนได้ แต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามอง ปฏิกิริยาของพวกมัน
"เชี้ย! เดี๋ยวนี้มึงเปลี่ยนแนวแล้วหรอเป็ไปได้ไงวะ แล้วน้องฟางสุดสวยของกูอ่ะ" ไอ้อาร์ใกับสิ่งที่ได้ยิน ซึ่งมันก็ไม่แปลกหรอกครับขนาดผมยังใตัวเองเลย เื่บ้าๆนี่มันทำให้ผมสับสนแบบที่ไม่เคยเป็มาก่อน
"เออแฟนมึงก็สวยขนาดนั้น เป็กูนี่กูจะไม่มองใครเลย กราบเช้ากราบเย็นเลยก็ยังได้" ไอ้เจพูดแซวผม แล้วทุกคนก็ยิ้มหัวเราะเหมือนมันไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร หรือผมจะคิดมากไปเอง?
"กูก็ว่างั้นแหละคงไม่มีอะไรมั้ง" ถ้าอย่างงั้นผมก็คิดว่าควรปล่อยผ่านไปเหมือนกัน
"เอางี้ป่ะล่ะกูเคยอ่านเจอ ถ้ามึงเกิดสงสัยอ่ะว่ามึงชอบผู้หญิงหรือชอบผู้ชาย ข้อแรกเลยมึงต้องหาหนังโป๊มาดู" ไอ้อาร์มันพูดทำหน้าจริงจังที่สุดเท่าที่คนกวนประสาทอย่างมันจะทำได้ เสนอไอเดียที่ไม่เคยอยู่ในหัวผมเลย
"เกี่ยวหรอวะ" มันจะช่วยอะไรได้จริงๆหรอไอ้การดูหนังโป้เนี้ยนะ ไม่ใช่ว่าไอ้อาร์มันอยากดูเองหรอ ผมชักไม่แน่ใจ
"เกี่ยวดิ มึงหาหนังมาดูทุกแนวเลยเว้ย แล้วมึงก็สังเกต ว่ามึงแบบ.... " ผมหันไปมองหน้ารอฟังสิ่งที่มันกำลังแนะนำอย่างตั้งใจ
"แบบอะไรวะ?" มันพูดแล้วก็หยุดเงียบไปพักนึง ผมก็อยากรู้ว่าหลังจากดูจบแล้วต้องทำไงต่อ
"ก็แบบนั้นน่ะ รู้สึกแบบนั้นอ่ะมึงเข้าใจม่ะ กับหนังแนวไหน" ไอ้อาร์อธิบายอย่างตะกุกตะกัก ทางเจเดนท์ก็เอามือสองข้างขึ้นมาปิดหูไอ้เกวไว้ เดี๋ยวนะผมว่าไอ้เจมันกำลังเข้าใจอะไรผิด มันทำอย่างกับไอ้เกวเป็เด็กสาวบริสุทธิ์ จนผมอดขำไม่ได้
"แล้วกูจะไปหาหนังแบบนั้นมาจากไหนวะ" แน่นอนเื่นี้ผมต้องหันมาถาม ปรมาจารย์อาร์อยู่แล้ว
"ในเว็บก็มีเยอะแยะ นี่อย่าบอกนะว่ามึงไม่เคยดูอ่ะ เด็กน้อยเอ้ย" มันว่าแล้วส่ายหัวเบาๆ
"สัส กูไม่ใช่เด็กน้อย" ถึงผมจะไม่ค่อยเซียนเื่แบบนี้แต่พอมาโดนไอ้อาร์ที่รุ่นราวคราวเดียวกันทำเหมือนผมเป็เด็กก็ไม่อยากจะยอมมัน
"เอางี้เดี๋ยวกูจัดการให้" พึ่งพาได้จริงๆคับเื่แบบนี้งานถนัดเค้าล่ะ
#คอนโดR
ตกเย็นผมเลยต้องตามมาคอนโดไอ้อาร์มัน พร้อมด้วยสัมภาระสำหรับมานอนค้างที่นี่ พ่อกับแม่ผมชินแล้วกับการขอมานอนที่นี่บ่อยๆ แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะไอ้อาร์เป็เพื่อนที่สนิทที่สุดของผม แล้วมันเองก็ไปบ้านผมบ่อยไม่แพ้กัน
ผมใส่ชุดคลุมอาบน้ำเดินเช็ดผมออกมาหลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็เห็นไอ้อาร์ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมหันมามองผมแล้วส่ายหัวไปมา
"อะไรของมึง" ผมก็แต่งตัวแบบนี้ปกติ หรือว่ามีอะไรตรงไหนแปลก มันจะส่ายหัวใส่ผมทำไม?
"มึงนี่เหมือนลูกกูเข้าไปทุกวัน เื่แค่นี้ต้องให้กูสอน มานี่มา อีกหน่อยคงต้องอุ้มป้อนน้ำ ป้อนนม" มันเอามือตบเก้าอี้เบาๆ เรียกให้ผมไปนั่งข้างมันเหมือนเวลาผู้ใหญ่เรียกเด็กๆ แต่ผมก็ดันเป็เด็กดีเดินไปนั่งตามที่มันเรียกซะด้วย เพราะไม่อยากเถียงกับมันต่อ
"อ่ะ เริ่มจากน้องเชอรี่ก่อนเลยแระกัน" ไอ้อาร์เริ่มเปิดคลิปไล่ไปเรื่อยๆ จากคลิปทั่วๆไปอย่างสาวสวยอกตู้มกับหนุ่มล่ำๆ สาวกับสาวด้วยกัน ไล่ไปจนถึงชายกับชายด้วยกัน ผมก็ดูบ้างปิดตาบ้าง ภาพเรือนร่างของทั้งหญิงสาวและกล้ามเป็มัดๆของชายหนุ่ม เสียงเนื้อที่กระทบกันถี่ขึ้น และเสียงร้องครวญครางที่ดังขึ้นเรื่อยๆ วนไปวนมาซ้ำๆอยู่พักใหญ่
"โอ้ย...ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยว่ะเนี้ย" ไอ้อาร์กดสต๊อปวีดีโอที่กำลังเล่นอยู่ หลังจากผมพูดจบ ทั้งๆที่มันกำลังเพลิดเพลินกับการดูเอามากๆ มากกว่าผมที่ไม่อยากดูร่างอันเปลือยปล่าวของใครอีกแล้ว
"กูว่าไม่เวิร์คว่ะ นอนเหอะกูง่วงแระ" ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่าการเห็นว่าภาพมันค่อนข้างแรงและ เห็นทุกอย่างชัดเจนจนเกินไป แทนที่ผมจะรู้สึกกับมัน แต่ภาพบางตอนกลับทำให้ผมเบือนหน้าหนีอยู่บ่อยครั้ง หรือจะไม่ใช่หนังแนวนี้? แต่ยังไงก็เถอะผมเริ่มง่วงแล้ว
"ห๊ะ ดูหนังแบบนี้จบแล้วมึงจะนอนเลยเนี้ยนะ จิตใจมึงทำด้วยอะไรว่ะเนี้ย" ผมก็รู้นะคับว่าที่ไอ้อาร์พูดมันหมายถึงอะไร แต่ความรู้สึกผมตอนนี้มันไม่ได้มากเกินไปกว่าความง่วงของผมเลย ผมลุกเดินไปที่เตียงทิ้งตัวลงนอนแล้วดึงผ้านวมมาห่ม
"เออ กราบครับ กูยอม กูล่ะนับถือมึงจริงๆเลย" ไอ้อาร์พูดว่าประชดผม ก่อนจะกดปิดคอม กับไฟที่หัวเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
#2วันต่อมา
#ฮาร์ป
"ที่นี่แหละมึง ห้องซ้อมที่กูบอกอ่ะ กูมาดูแล้วก็โออยู่ ราคาไม่แพงด้วยนะ" ผมว่าแล้วไม่มีผิดสุดท้ายคนที่หาห้องซ้อมให้พวกเราก็หนีไม่พ้นเจเดนท์ ที่ดูจะพึ่งพาได้มากที่สุดในกลุ่ม
"อืม งั้นเข้าไปกันเลยม่ะ" ผมพูดแล้วเดินตามไอ้เจ เข้าไปด้านในตึก ห้องสภาพก็ใช้ได้นะสมกับราคา วันนี้เป็วันแรกที่พวกเรามาเริ่มซ้อมเพลงใหม่ที่ไอ้อาร์เพิ่งแต่งเสร็จ
การซ้อม่แรกก็ยังไม่ค่อยลื่นไหลเท่าไหร่เพราะต่างคนต่างแยกกันแกะทั้งดนตรีทั้งเนื้อร้องยังไม่เคยซ้อมรวมกันเลย คงต้องใช้เวลาอีกซักพัก
"พักก่อนไหม ซักสิบนาทีเดี๋ยวค่อยกลับมาซ้อมต่อ กูหิวแล้วอ่าาา" ไอ้เกวมันหันมาถามพวกผมหลังจากซ้อมผ่านไปได้ซักสี่ห้ารอบ
"อืมก็ดีเหมือนกัน" พอไอ้เห็นไอ้เจว่างั้นพวกเราวางเครื่องดนตรีไว้แล้วเดินออกมาจากห้องซ้อม เพื่อจะหาที่นั่งพักซักแปป
"อ่าว เกวมาทำอะไรแถวนี้เนี้ย" มีเสียงเรียกเกวดังมาจากที่ไหนซักที่
"อ่าวพี่ตุลย์ พี่ทัช สวัสดีค่ะ พวกเกวกับเพื่อนมาซ้อมดนตรีกันค่ะ ใกล้ถึงวันแข่งแล้ว" ถึงว่าเสียงนั่นทำไมคุ้นหูผมจัง เ้าบ่อเกิดแห่งความชั่วร้าย ที่ทำให้ชีวิตผมเริ่มแปรปรวน ถึงขั้นโดนบังคับให้ถ่างตานั่งดูหนังโป้เมื่อวันก่อนนั่นเอง
"บังเอิญจัง พวกพี่ก็มาซ้อมที่นี่กันประจำ" ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเ้าของคำตอบที่ควรจะตอบเกว กำลังหันมาจ้องหน้าผมอยู่ตลอดเวลา ทำให้ผมเริ่มก้าวเท้าถอยหลังมานิดหน่อย เพราะไม่อยากเจอเื่วุ่นวายใจอีกเป็ครั้งที่สอง
"แล้วนี่ซ้อมกันเสร็จแล้วหรอ" พี่ตุลย์พี่ชายหน้าหวานหันมาถามพวกผมที่ยืนเรียงรายกันอยู่
"ยังคับ พวกเราออกมาพักหาไรกินกัน แล้วพวกพี่ก็มาซ้อมเหมือนกันหรอคับวันนี้" ผมกับเกวกำลังจะอ้าปากยังไม่ทันได้ออกเสียง ไอ้อาร์ก็รีบชิงตอบก่อน พักนี้มันแปลกๆเป็อะไรของมันไม่รู้
"อื้ม งั้นไปกินข้าวด้วยกันไหมพวกพี่ก็กำลังจะไปกินข้าวพอดี" ไอ้พี่ทัชมันถามในขณะที่สายตาก็ยังจ้องมาที่ผมเหมือนเดิม
"ไปค่ะ ไปๆ" ไอ้เกวมันรีบตอบออกไปโดยที่ไม่ต้องใช้เวลาตัดสินใจเลยแม้แต่น้อย
"มึงไม่คิดจะหันมาถามพวกกู...." ผมก็ว่าจะหันไปบ่นมันซะหน่อยเห็นเป็ผู้ชายหล่อๆหน่อยไม่ค่อยได้ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตลอด
"ไปคับ ไปกินกันหลายๆคน น่าสนุกดี" เอ้าไอ้อาร์นี่ก็อีกคนพูดขึ้นมาจนผมอ้าปากค้างปฏิเสธไม่ออก งานนี้ผมกับไอ้เจทำได้แค่เดินตามพวกมันไป
"ร้านเนี้ยพวกพี่มากินประจำ กับข้าวอร่อยมากเลยนะ" พี่มันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านอาหารตามสั่งร้านนึงแล้วหันมาส่งยิ้มหวานซะ
พวกเราเดินเข้ามาตรงโต๊ะที่เพื่อนอีกสองคนของพี่เขานั่งรอกันอยู่ก่อนแล้ว "นี่เพื่อนในวงพี่เอง ไอ้นายกับไอ้สตางค์" พี่ทัชแนะนำพวกผมก็ยกมือไหว้ แล้วก็จัดแจงหาที่นั่งกัน หลังจากได้ที่นั่งกันครบทุกคนก็เริ่มเปิดเมนูเพื่อจะสั่งอาหาร
"น้องฮาร์ปอยากทานอะไรเป็พิเศษหรือเปล่าครับ" ผมเงยหน้ามามองคนที่ถาม เ้าบ่อเกิดแห่งความชั่วร้าย คนนั่งกันอยู่เต็มโต๊ะหันมาถามผมคนเดียว จนคนอื่นๆเขาหันมามองผมกันหมด
"อุ้ย โมเมนต์ เทคแคร์กันดีมากเวอร์ คู่จริงหรือคู่หลอกคะงานนี้" ไอ้เกวพูดแซวเรียกรอยยิ้มจากทุกคนในโต๊ะ ยกเว้นผมที่ยิ้มไม่ออกได้แต่หันไปมองค้อนมัน
"เงียบไปเลยไอ้เกว" มีคนจ้องผมเยอะขนาดนี้จะบอกว่าไม่เขิลก็ไม่ได้ จนต้องว่ามันแก้เขิล
"จะสั่งอะไรก็สั่งเหอะ ผมกินได้หมดแหละ" ผมวางเมนูลงไม่ได้เลือกอะไรเป็พิเศษ เพราะไม่อยากเป็จุดสนใจอีก ได้แต่ภาวนาว่าให้พี่มันเลิกแกล้งผมซักทีเถอะ
หลังจากสั่งไปได้ไม่นาน อาหารหน้าตาน่าทานก็เริ่มทยอยมาเสริฟ
"อุ้ยย น่ากินมากเลยอ่ะเห็นแล้วหิวเลย งั้นทานเลยนะคะ" บทสนทนาของทุกคนในโต๊ะก็เงียบลง แล้วเริ่มทานอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า
"น้องฮาร์ปลองชิมนี่สิ" ไอ้พี่ทัชมันตักกับข้าวจากฝั่งที่ผมเอื้อมไม่ถึงมาใส่ไว้ในจานข้าวผม ท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆและรุ่นพี่ทุกคน ทำให้ผมหูแดงขึ้นมาจนต้องก้มหลบสายตาโดยอัตโนมัต
"ช็อตนี้ต้องประกาศให้โลกรู้ค่ะ" เกวไม่พลาดที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดชัตเตอร์ถ่ายรูปผมกับพี่ทัชไว้ด้วยความไว ที่ไวยิ่งกว่าแสง เหมือนมันตั้งท่ารออะไรแบบนี้อยู่แล้ว
"นิดหน่อยก็เอานะมึง" ผมพูดว่าให้เกว แถมด้วยชักสีหน้าทิ้งท้าย คนเยอะเต็มโต๊ะขนาดนี้ทำอะไรเนี่ยผมหันไปมองหน้าถลึงตาใส่ไอ้พี่ทัชแต่เ้าตัวก็ดูไม่ทุกข์ร้อนเลยแม้แต่น้อย เห็นแต่นั่งทำหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่
ผ่านไปได้ไม่นาน ผมก็ชำเลืองเห็นพี่ทัชมันกำลังตักกับข้าวทำท่าเหมือนจะหันมาใส่จานให้ผมอีก ผมจึงรีบใช้เท้าสะกิด ไปทางที่หมอนั่นนั่งอยู่ แล้วพูดตวาดใส่ เบาๆ "พอได้แล้ว"
พี่ตุลย์หันมาอมยิ้มมองหน้าผมสลับกับพี่ทัช ทำให้ผมรู้ได้ทันทีเลยว่า ซวยแล้ว! ขาที่ผมเตะโดนเมื่อครู่ ไม่ใช่ขาของไอ้หมอนั่น แต่เป็ขาของพี่ตุลย์ที่นั่งข้างๆ แต่พี่เขา ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรออกมา แค่ยิ้ม แล้วหันไปพูดกระซิบบางอย่างกับพี่ทัชเท่านั้น หลังจากนั้นผมก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวด้วยความอาย
"ไอ้อาร์ มึงก็อยากจะสร้างโมเม้นหรอว่ะ" ไอ้เกวมันพูดขึ้นเสียงดังถามไอ้อาร์ ที่เพิ่งตักกับข้าวใส่ลงในจานพี่ตุลย์
"อันนั้นน่ะ โมเมนต์คู่หลอก แต่อันนี้ของจริงเว้ย" มันยกยิ้มมุมปากพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นตอนที่ตอบไอ้เกว
"ฮุยยย..." ทุกคนในโต๊ะรวมถึงผมเลยหันมาร้องแซว จนแก้มพี่ตุลย์เริ่มเปลี่ยนเป็สีชมพูระเรื่อ
"ของจริงอะไรว่ะ" พี่ตุลย์เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทำเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ ผมกับอาร์หันมามองหน้าเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ในที่สุดผมก็รู้ว่าทำไมพักหลังๆมันถึงทำตัวแปลกๆไป
หลังจากที่ทุกคนกินข้าวเสร็จ พวกเราก็เดินกลับไปทางห้องซ้อม โดยมีผมกับไอ้อาร์เดินรั้งท้าย
"มึงจีบรุ่นพี่เลยหรอวะ" ผมแปลกใจที่เห็นไอ้อาร์จีบคนโตกว่า เพราะตามสถิติแล้ว ส่วนมากจะเป็เด็กสาวๆ หรือเพื่อนปีเดียวกันในมหาลัยมากกว่า และที่แปลกยิ่งกว่าคือมันกำลังจีบผู้ชาย!
"รุ่นพี่แล้วไงวะ ก็กูจะจีบ กูชอบ! คนนี้มึงห้ามยุ่งเลยนะไอ้ฮาร์ป" ไอ้อาร์พูดกำชับผมด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดังขึ้น
"เออกูไม่ยุ่งหรอก แค่ของกูคนเดียวก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว" ผมตอบกลับมันไป ตาก็หันไปมองทางชายตัวสูง ที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
"ฟางอ่ะนะ ทำไมต้องปวดหัวด้วยวะ" อาร์ขมวดคิ้วถามผมก็ไม่แปลกที่มันจะคิดแบบนั้นเพราะไม่มีใครรู้เื่พี่ทัช
"เออทำไมต้องปวดหัวว่ะ" ไอ้เกวที่เดินอยู่ข้างหน้าพวกผมสองคนหมุนตัวกลับแล้วยื่นหน้ามาใกล้จนผมสองคนต้องหยุดเดิน
"อย่าบอกนะว่า...ที่พูดถึงหมายถึงพี่ทัชอ่ะ" มันตาไวพูดขึ้นทันทีที่สังเกตเห็นสายตาผม ที่ยังมองไปทางพี่ทัชอยู่ "จริงดิ!"
"เบาๆ" ผมตวาดใส่เกวกับอาร์ให้เบาเสียงลง ก่อนคนข้างหน้าจะได้ยิน
แล้วผมก็โดนฉุดกระชากลากตัวเข้าไปในห้องซ้อม โดยมีเพื่อนอีกสามคนยืนกอดอกล้อมอยู่ เหมือนจะเค้นหาความจริงอะไรบางอย่าง
"จำเลย สารภาพมาซะดีๆ ศาลอาจจะพิจารณาลดโทษให้" เกวมันยืนกอดอก พูดหน้าตาเหมือนจะจริงจังแต่ก็ไม่
"สารภาพอะไรวะ" ผมก็ยังเนียนทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ มันก็แปลกๆนะคับถ้าจะให้พูดออกไปตรงๆแบบนั้น มันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
"ก็เื่ที่มึงใจเต้นอ่ะ อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่ทัช" ไอ้เกวมันก็ยังถามย้ำอีกจะเอาคำตอบจากผมให้ได้
"เออสารภาพก็สารภาพ ก็ไอ้พี่ทัชนั่นแหละ" ผมจะทำไงได้ล่ะคับโดนรุมถามขนาดนี้แล้ว เพื่อนๆกันทั้งนั้นคงไม่เป็ไรหรอกมั้ง ผมนึกในใจ
"อร้ายยยย..." เกวเปลี่ยนสีหน้าจากเงียบขรึมเมื่อครู่ เป็ยิ้มกว้าง มุมปากยกขึ้นแทบจะถึงใบหู
"คนนี้กูเชียร์เต็มที่ เอาเลยเว้ยไอ้ฮาร์ป กูทีมพี่ทัชค่ะ" ไอ้เกวมันใช้มือจับไหล่สองข้างของผมเขย่าเบาๆ ในขณะที่ผมก็ยังทำหน้างงๆกับปฏิกิริยาตอบโต้ของมัน
"ทีมพี่ทัช + 1 คร๊าบบบ" พอไอ้อาร์อ้าปากพูดเท่านั้นผมก็รู้เลยว่าต้องเกี่ยวกับเื่ที่พี่ทัชเป็เพื่อนกับพี่ตุลย์คนที่มันกำลังตามจีบแน่ๆ
"แต่กูว่ากูอยู่ทีมฟางว่ะ มึงมีแฟนแล้วนะเว้ยอย่าลืม แล้วเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิดป่าววะ ไม่สงสารเขาหรอ" ไอ้เจพูดเหมือนนั่งอยู่กลางใจผมตอนนี้ มันเป็สิ่งที่ผมกังวลมากที่สุด ผมกับฟางเราคบกันมา 3 ปี ฟางก็ดีกับผมมาตลอด ถ้าผมหวั่นไหวกับคนอื่นจริงๆ จนทำให้เลิกกับฟาง ผมก็คงกลายเป็ผู้ชายที่เลวมาก
"เออว่ะ!!!" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันแล้วหันมามองผมเป็ตาเดียว
"เออใช่ มึงสองคนมันเลว ทำกับผู้หญิงสวยขนาดนั้นได้ไงวะ" ไอ้อาร์พูดพลางหันมามองผมกับเกวแล้วก้าวยาวๆถอยหลังไปยืนข้างไอ้เจแทน
"อ้าวไอ้อาร์ ได้ข่าวเมื่อกี้มึงอยู่ทีมพี่ทัช เปลี่ยนทีมไวเชียวนะมึง" ไม่พูดตอกหน้ามันกลับไปไม่ได้จริงๆ กับความกวนประสาทของมัน
"แต่พี่ทัชเค้า...." ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งที่เกวกำลังจะพูดต่อคือการอวยพี่ทัช เหมือนอย่างเคย
"มึงหยุดเลย กูว่ามันก็ยังไม่แน่ปะวะ ว่าไอ้ฮาร์ปจะชอบพี่เค้า มันอาจจะแค่รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องมาเป็คู่จิ้นกับเขาก็ได้" เจเดนท์ผู้ชายสายบุญธรรมะธรรมโม พูดหลักการที่ทำให้ผมดูเป็คนดีออกมาอีกจนได้
"เออๆกูก็ไม่ได้จะทิ้งฟางนิ ไปๆซ้อมกันได้แล้ว "ผมรีบเปลี่ยนเื่ดันตัวพวกมันให้กลับไปซ้อมต่อ เอาจริงๆผมก็แค่สงสัย ไอ้อาการใจเต้นเนี้ยมันอาจจะเป็เพราะผมยังไม่สนิทกับพี่เขา เดี๋ยวอีกหน่อยก็คงจะหายไปเองนั่นแหละ
พอพวกผมซ้อมดนตรีเสร็จ ก็เดินออกมาเห็นพี่ทัชยืนพิงรถหรูคันนึงอยู่ข้างหน้าตึก
"พวกพี่ยังไม่กลับกันอีกหรอคะ พี่ทัช" เกวมันหันไปถามพี่เขาแล้วก็หันกลับมามองหน้าผมแบบยิ้มๆ
"เพื่อนพี่กลับกันหมดแล้วคับ เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" ผมคิดไปเองหรือเปล่าว่ากำลังโดนใครบางคนจ้องอยู่ถึงจะไม่ได้หันไปมองตรงๆก็ยังรู้สึกได้ เหมือนเวลาดูหนังผีแล้วรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาซะเฉยๆ
"น้องฮาร์ปกลับยังไงคับ ให้พี่ไปส่งไหม" ไอ้พี่ทัชหันมาถามผม
"บ้านผมอยู่ฝั่งรังสิต บ้านพี่ก็ไปทางเดียวกับผมหรอคับ?" ผมแกล้งถามออกไปแบบนั้น คงไม่บังเอิญขนาดนั้นมั้งคับเพราะ ขนาดมหาลัยยังอยู่กันคนล่ะฝั่งเลย
"พี่จะไปทำธุระแถวนั้นพอดี ขึ้นรถสิคับเดี๋ยวพี่ไปส่ง" ห๊ะ อย่าบอกนะว่านี่ก็บังเอิญ? มันเริ่มแปลกๆเข้าไปทุกทีทั้งพี่ทัชทั้งเพื่อนผม
"เอาไปเลยค่ะ เอาตัวมันไปเลย" ไอ้เกวมันรีบพลักผม ประเคนให้พี่เขาเสร็จสรรพ
"ไม่เอา....ไอ้อาร์มึงไปส่งกูหน่อยดิ" ผมหันไปถามไอ้อาร์เพื่อนรักที่มักจะขับรถไปส่งผมที่บ้านบ่อยๆ
"มึงไปกับพี่เขานั่นแหละกูไม่ว่างกูต้องเข้าไปที่ร้านต่อ" มันเลิกคิ้วตอบผมแล้วก็ขึ้นรถขับออกไป ก็นี่แหละครับเพื่อนผมแต่ล่ะคนดีๆทั้งนั้น ทิ้งกันดื้อๆแบบนี้เลย
แล้วผมก็ถูกทิ้งให้ยืนอยู่กับพี่ทัชสองคน เห้อ ผมถอนหายใจยาวนึกอยู่ว่าค่าแท็กซี่กลับก็สองร้อยกว่าบาทบวกค่าทางด่วนอีก ไปกับพี่เค้าคงไม่เป็ไรมั้ง?
"ไปคับ ไม่ต้องกลัวพี่หรอกคับ" พี่ทัชเดินมาเปิดประตูรถแล้วบอกให้ผมขึ้นไป ผมก็ไม่ได้กลัวหรอกนะ ก็แค่ระแวง ไม่รู้จะโดนแกล้งอะไรอีก
#บ้านวชิรวัตร
แต่ก็ผิดคาดคับพี่เขาก็ขับรถมาส่งผมที่หน้าบ้านปกติ ระหว่างทางเราก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกันเลย แล้วพี่เขาก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะจอดแวะที่ไหน สงสัยธุระคงแวะทำขากลับล่ะมั้งผมนึกในใจ
"บ้านน่าอยู่จังคับ" พี่ทัชบอก ผมก็แค่ยิ้มแห้งๆตอบกลับไป
"ขอบคุณนะคับที่มาส่ง" พูดจบผมก็เดินเข้าบ้านไป แต่เหมือนพี่เขาจะยังไม่ออกรถเพราะตอนขึ้นมาบนห้องนอนที่ชั้นสองมองลงไปรถก็ยังอยู่ จอดอย่างนั้นซักพักหนึ่งถึงจะขับออกไป
3ทุ่มกว่าๆ
ผมเอนตัวลงนอนบนเตียง หลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้น
ติ๊ง! เสียงเตือนดังมาจากมือถือที่วางอยู่บนหัวเตียง
LINE Group (เด็กแสบรักษ์ศิลป์)
เกว : พรุ่งนี้ไปดูหนังกานนนน ทุกคนนนน
R : ไอ้ฮาร์ปมันไม่ว่างไม่ใช่หรอ มีนัดกับเมีย?
ฮาร์ป : กูว่างแระ ฟางเค้าไปทำรายงานกับเพื่อนว่ะ
เจเดนท์ : ไม่เห็นมีใครถามกู?
R : อย่างมึงไม่ต้องถามหรอกไอ้เจ ถ้าไม่ว่างมึงจะไปไหนได้
เกว : เครงั้นเป็อันตกลง ใครจะเลี้ยงหนังกูยกมือขึ้น
R : สัส ไม่ต้องมีใครเสนอหน้ายกมือขึ้นมาเลยนะ งานนี้กูจะพาเพื่อนฮาร์ป ไปทำบททดสอบที่ 2
ฮาร์ป : บททดสอบ?
R : เออ ก็บททดสอบข้อ 2 กูจะพามึงไปส่องสาวๆนมตู้มๆ หรือไม่ก็หนุ่มหน้าหวานๆ มึงยังสงสัยเื่นั้นอยู่ไม่ใช่หรอ
เจเดนท์ : ทฤษฎีปรมาจารย์อาร์จะรอดไหมวะเนี่ย
เกว : แล้วแต่พวกมึงเลย ไอ้พวกผู้ชายใจร้าย งั้นพรุ่งนี้เจอกัน 10 โมง
ฮาร์ป : อืม เจอกัน
ติ๊ง! ใครไลน์มาอีกว่ะ ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดข้อความอ่าน
เกว 1 ข้อความ มันเป็รูปที่ผู้ชาย คนหนึ่งกำลังตักกับข้าวใส่ในจานของชายร่างเล็กอีกคน
"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก"
นอนโว้ยนอน ผมรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ โยนลงบนที่นอน แล้วเอนตัวลงข่มตาให้หลับ ก่อนที่จะคิดฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้
#ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง
#ฮาร์ป
10 โมง
"กูว่าคนนี้แจ่ม เสื้อขาวที่กำลังเดินมา" หนุ่มๆ 3 คนนั่งทำบททดสอบที่2 ตามทฤษฎีของท่านปรมาจารย์อาร์ โดยใช้ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านเป็เกณฑ์ เอาจริงๆก็คือแค่ส่องสาวฆ่าเวลาระหว่างรอไอ้เกวนั่นแหละผมว่า
"ว่าไงไอ้ฮาร์ป แล้วมึงอ่ะชอบคนไหน" ไอ้อาร์มันหันมาถามผมที่นั่งอยู่ติดกัน
"งั้น...คนนี้แล้วกัน" ผมก็ชี้มือแบบส่งๆไปทางสาวผมยาว สวมเสื้อสีดำคนนึง ที่กำลังยืนเลือกเครื่องสำอางค์อยู่ โดยที่ผมไม่ได้หันไปมองหน้าด้วยซ้ำ
"เฮ้ยพวกมึงโทษทีรถแม่งโคตรติด" เสียงไอ้เกววิ่งหอบมาแต่ไกล
"ไม่ได้ตื่นสายถูกม่ะ" ไอ้อาร์พูดแทงใจดำ มันรู้ทันว่าเกวคงตื่นสายอีกตามเคยเพราะทุกๆครั้งที่นัดกัน มันก็มักจะมาถึงเป็คนสุดท้ายประจำนั่นแหละจนพวกผมชินกันแล้ว
"สัส ไปกันยังอ่ะได้เวลาเข้าโรงหนังแระ" ไอ้เกวพยักหน้าชวน เมื่อเห็นเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ว่าหนังใกล้จะฉายแล้ว
"กูไปห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวตามไป" ผมบอกให้เพื่อนๆเข้าไปกันก่อน แล้วเดินแยกออกมาคนเดียว
"มาเร็วๆอ่ะ" อาร์มันพูดบอกผมก่อนจะเดินเข้าโรงหนังไป
หลังจากทำธุระเสร็จกำลังเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมก็ดันได้ยินเสียงคนกำลังคุยกัน มันเป็เสียงที่คุ้นหูมากจนต้องเอี้ยวหูฟัง
"ฟางว่าหนังเื่เมื่อกี้สนุกดีนะคะ ยิ่งตอนพระเอกบอกชอบนางเอก"
ผมหยุดฝีเท้าทันทีเมื่อได้ยิน
ฟาง!!!
0-0
179
