ใจฉันให้นายไปหมดแล้ว

ใจฉัน ให้นายไปหมดแล้ว
........เช้าวันต่อมา ฉันก็ออกมาทำมื้อเช้าง่ายๆ ก็เป็นพวกขนมปังปิ้ง ไข่ดาว ไส้กรอก อะไรพวกนี้นั่นแหละเฮียเป็นคนสั่งไว้ ว่าให้ฉันทำอาหารให้โรมกิน เก็บห้องทำความสะอาดบ้าง เพราะฉันมาอยู่ฟรีๆ ถือเป็นค่าตอบแทนให้เขาไปฉันก็ทำนะ แต่ก็คงทำอีกไม่นานหรอกเพราะเดี๋ยวฉันก็หางานทำ หาที่พักใหม่แล้ว"หอมจัง"ฉันชะงักนิดหน่อยตอนที่ได้ยินเสียงของโรมดังอยู่ใกล้ๆ ก็เลยหันไปด้านหลัง"อ๊ะ!"แต่ก็ต้องตกใจและเซถอยหลังเพราะโรมดันมายืนอยู่ใกล้มาก มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าเอวฉันไว้ทันทีฟลุ่บ~"เดี๋ยวล้มหรอก"เขาพูด หัวใจฉันเต้นกระตุกเพราะตกใจจริงๆ เขายกยิ้มบางๆจนฉันเริ่มรู้ตัวว่าแขนของเขากอดเอวฉันไว้อยู่ถึงได้รีบพลิกตัวหนี"เอ่อ คือ...""ตกใจเหรอ ขอโทษนะ"เขายกยิ้มมุมปากอีก ฉันอึกอักนิดแต่ก็ยอมพยักหน้ารับคำขอโทษจากปากเขาไป"ฉะ ฉันทำมื้อเช้าไว้ มันไม่ค่อยมีวัตถุดิบอื่น ก็เลยได้แค่นี้"ฉันพูดพลางเบนสายตาไปมองจานอาหารบนโต๊ะ เขาเองก็มองตามฉันและยิ้มอีก"แค่นี้ก็พอแล้ว"ไม่พูดเปล่า เขาเคลื่อนสายตากลับมามองฉันอีก"ถ้าคิดถึงอาหารไทยฉันก็มีเธอทำให้กิน ฉันนี่โชคดีจังที่มีเธออยู่ด้วย""ไม่ขนาดนั้นหรอก""ฮ่ะๆ มากินข้าวกันดีกว่า แล้วเดี๋ยวออกไปข้างนอกกัน""ไปไหนเหรอ?""ไปห้าง ว่าจะซื้อของเข้าตู้เย็น จะได้มีเอาไว้ให้เธอทำอาหารให้กินไง"เขาพูดพร้อมกับยักคิ้วแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงหน้าจานอาหารของเขา"ฉันว่า...จะไปตามเฮียมากินข้าวก่อนน่ะ""เฮียเคนออกไปตั้งแต่เช้ามืดแล้ว เห็นว่าจะไปทำธุระที่อีกเมืองเลยต้องไปแต่เช้าน่ะ""อ้าว ไม่เห็นเฮียบอกเลย""ไม่เป็นไร เดี๋ยวอาหารเช้าของเฮียฉันจัดการเอง""...""มากินข้าวกัน""..."แล้วเขาก็เงยหน้ามาเรียกฉันที่ยังยืนบื้อๆอยู่ที่เดิม"ครีมครับ""อะ อื้ม"สุดท้ายฉันก็ต้องเดินมาทิ้งตัวลงนั่งที่จานอาหารฝั่งตรงข้ามกับเขา และก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเอง*ห้างสรรพสินค้าหลังจากนั้นฉันก็โดนลากมาที่ห้างจริงๆ การเดินห้างในต่างประเทศทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจเหมือนกัน ทั้งบรรยากาศ ทั้งผู้คน ทั้งสิ่งแวดล้อม ทุกอย่างมันยังใหม่กับการใช้ชีวิตของฉันที่นี่อยู่เลย"เดินดีๆนะ เดี๋ยวหลง"ฉันหันไปมองโรมที่พูดขึ้น"ฉันไม่ใช่เด็กนะ"ฉันย้อนเขา ตอนแรกน่ะ ฉันก็ไม่ค่อยชินกับเขานักหรอก แต่พอได้อยู่ด้วยกัน ได้พูดคุยกัน อีกอย่างเขาก็ดูเฟรนด์ลี่ดี มันก็เลยรู้สึกไม่แปลกหน้าและเริ่มไม่เกร็งแล้ว"ครับๆ ตัวแค่เนี้ย"เขาพูดพลางเอามือมาวางบนหัวฉัน ฉันเหล่ตามองเขาพลางดันมือเขาออกจากหัว"จะว่าฉันเตี้ยก็พูดมาเถอะ""ฉันยังไม่ได้พูดนะ"โรมแกล้งยกมือทั้งสองข้างขึ้นและรีบส่ายหน้ารัวๆจนฉันหลุดขำกับท่าทางของเขา"...""มะ มองอะไร"ฉันหุบยิ้มเมื่อเห็นเขามองไม่วางสายตา พอถามเขาก็ยิ้มอีก"มองคนน่ารัก""ฉะ ฉันว่า...ฉันไปซื้อของทางนู้นดีกว่า"ฉันรีบหันหลังและเดินหนีเขาด้วยใบหน้าร้อนผ่าวทันที ถึงฉันจะไม่ได้รู้สึกชอบเขาแบบชู้สาวอะไรแบบนั้นก็เถอะแต่คนถูกชมมันก็ต้องเขินเหมือนกันมั้ยล่ะ>_<สวบ~"เราควรมีอะไรติดตู้เย็นบ้างดีล่ะ"โรมก็เดินตามหลังฉันมาต้อยๆ เขาถามพลางหันไปหยิบอะไรก็ไม่รู้มาเพื่อจะวางลงในรถเข็นของห้าง"เดี๋ยวก่อนโรม""หืม?""เอาพวกนี้มาทำไมเนี่ย"ฉันถามพลางมองสิ่งของที่อยู่ในมือเขา มันไม่เห็นมีอะไรจำเป็นสักอย่างเลยนะ"ไม่ต้องมีติดห้องเหรอ""ปกตินายมีของพวกนี้ในห้องเหรอ""ก็ไม่..."ฉันเงยหน้ามองเขา"แล้วฉันจะเอาไปทำไม เนอะ"เขาก็พยักหน้าพลางยิ้มแก้เก้อให้ฉันและเอาของที่ตัวเองถือมาไปเก็บ ฉันหัวเราะกับท่าทางของโรมพร้อมกับหันมาเพื่อจะเข็นรถต่อ"เดี๋ยวครีม"ฉันชะงักและหันไปมองเขาที่วิ่งกลับมา"เดี๋ยวฉันเข็นให้เอง เธอเลือกของเถอะ""อืม...เอางั้นก็ได้"จากนั้นเราก็ไปเลือกซื้อของตามที่ต้องการอีก เลือกไปเลือกมาของก็เต็มรถแล้วล่ะ ที่สำคัญโรมเป็นคนออกเงินจ่ายเองทั้งหมดเลยด้วยไม่ใช่ว่าฉันไม่จ่ายนะ แต่เขาไม่ให้ฉันจ่ายต่างหากล่ะ"เออ ว่าไง?"ฉันหันไปมองโรมเพราะกำลังจะพูดกับเขาอยู่พอดี แต่เขากลับคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้"อยู่ห้าง มาซื้อของเข้าห้อง"อ่า ฉันก็ไม่ได้จะแอบฟังนะ แต่ทำไงได้ ฉันต้องเดินข้างเขานี่นา เขาไม่ปล่อยให้ฉันคลาดสายตาซะด้วย"เออ เดี๋ยวมึงก็รู้ว่ากูอยู่กับใคร รับรองว่าเซอร์ไพรส์""เมื่อไหร่มึงจะมาหากูล่ะ มัวไปเที่ยวเพลินอยู่ไหน ถ้าแม่มึงรู้นะกูไม่อยากจะคิด""เออ เที่ยวให้สบายใจ เปิดเทอมแล้วตั้งใจเรียนด้วยนะมึง ฮ่ะๆ"ดูเหมือนเขาจะคุยกับเพื่อนเขานะ คุยสนิทสนมซะขนาดนี้"แค่นี้ก่อน กูจะชวนสาวกินข้าว"ฉันหันไปมองเขาอีกครั้งตอนที่เขาพูดประโยคนั้น และยังไม่ทันได้เอ่ยปากอะไรเหมือนกัน เขาก็ส่งสายตาอ้อนๆมาให้ฉัน"ฉันหิวอ่ะ""...""เราก็เดินห้างกันหลายชั่วโมงเหมือนกันนะ เผลอแป่บเดียวเที่ยงซะล่ะ กินข้าวกันก่อนกลับนะ"แล้วฉันปฏิเสธได้ไหมล่ะ?หลังจากซื้อของและกินข้าว พวกเราก็กลับมาที่ห้องพักตอนช่วงบ่ายกว่าๆ พอกลับมาฉันก็จัดของเข้าที่ ของส่วนมากเป็นของในครัว และตอนนี้ฉันก็อยู่ในครัว ส่วนโรม ฉันเห็นว่าเขารับโทรศัพท์และคุยอยู่ด้านนอกน่ะครืด~ฉันลากเก้าอี้มายืนที่หน้าชั้นไม้ภายในครัว มันเป็นชั้นที่อยู่ด้านบนซึ่งค่อนข้างสูง ฉันนะเอาพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับอาหารสำเร็จรูปขึ้นไปจัดเก็บก็เลยต้องปีนน่ะ"ลึกจัง"ฉันพึมพำเพราะพอปีนขึ้นมายืนบนเก้าอี้แล้วและมองเข้าไปในชั้นที่ว่างเปล่า ชั้นนี้มันค่อนข้างลึกอยู่เหมือนกัน ถ้าฉันจะเรียงของก็ต้องเขย่งเพื่อจะจัดของในจุดที่ลึกด้านในก่อน ฉันสูดลมหายใจก่อนจะค่อยๆเขย่งเอาของไปจัดอย่างยากลำบากตุ้บ~"อ๊ะ!"ฉันสะดุ้งเพราะอยู่ดีๆก็เหมือนมีอะไรบางอย่างตกลงมาจากด้านบนภายในชั้น และดันตกลงมาบนหลังมือฉันพอดี ฉันเคลื่อนสายตาไปมองมันอย่างรวดเร็ว"กรี้ดดด!"และฉันต้องตกใจจนกรีดร้องพร้อมกับผละถอยออกมาและสะบัดมืออย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งที่ตกลงมาใส่หลังมือฉันคือจิ้งจกจิ้งจกตัวใหญ่มาก!"เห้ย ครีม!"ด้วยความตกใจสุดขีด ฉันผละออกมาจนลืมไปว่าตัวเองยืนอยู่บนเก้าอี้ เก้าอี้ที่ไม่มีคนจับก็เคลื่อนไหวและทำท่าจะล้มลง มันยิ่งทำให้ฉันเซเพราะทรงตัวไม่อยู่และฉันคิดว่าต้องหงายหลังตกเก้าอี้แน่ๆฟลุ่บ~โครม~แต่เหมือนโรมจะเข้ามาพอดี เขาพุ่งเข้ามารับตัวฉันที่หงายหลังลงมาจากเก้าอี้ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ยังล้มลงไปบนพื้นทั้งคู่อยู่ดีมันดีที่ฉันไม่ได้เจ็บตัวอย่างที่คิดเพราะล้มลงไปโดยมีโรมอยู่ด้านหลัง แต่ก็เหมือนจะโชคร้ายที่เก้าอี้ดันล้มมาทับขาโรมอย่างจัง"อึก ปะ เป็นไรมั้ย"เสียงโรมถามฉัน เสียงเขากัดฟันและตะกุกตะกักนิดหน่อยคงเพราะเจ็บแน่ๆ"ระ โรม!"พอตั้งสติได้ ฉันรีบลุกพรวดขึ้นและหันไปหาเขาที่ยังนั่งอยู่ทันที"ฉันขอโทษ เจ็บมั้ย"ฉันรีบจับขาข้างที่ถูกเก้าอี้ล้มใส่ทันที"โอ้ย!""เจ็บมากเหรอ ไปหาหมอนะ ฉันจะพาไปหา..."หมับ~"ไม่เป็นไร"แต่โรมเหมือนจะไม่ยอมไปหาหมอกับฉัน เขาจับแขนฉันและส่ายหน้าเบาๆ"แต่เก้าอี้มันล้มทับขา...""ไม่เจ็บเท่าไหร่""แต่ว่า...""เธอเจ็บมั้ย"ฉันน่ะ กลัวว่าขาเขาจะเป็นอะไรเพราะคนที่เจ็บก็มีแต่เขา ส่วนฉันน่ะไม่เจ็บเลยสักนิด มันแค่ตกใจต่างหากล่ะ"ฉันไม่เจ็บ เพราะนายเข้ามาช่วยฉันไว้ นายนั่นแหละที่เจ็บ ไปหาหมอนะ ถ้าขานายหัก...""อย่าตีโพยตีพายไป"เขาพูดพลางบีบแขนฉันและขยับตัวนิดหน่อย"กระดูกฉันแข็งจะตาย เธอน่าจะรู้ไว้"เขาพูดกลั้วหัวเราะ เจ็บแล้วยังมีหน้ามาหัวเราะอีกนะ"ไม่รู้หรอก รู้แต่ว่านายเจ็บ""เป็นห่วง?""ก็...""ยังไง ห่วงฉันเหรอ หืม?""กะ ก็ต้องห่วงสิ นายเจ็บเพราะช่วยฉันไว้นะ""ฮ่ะๆ ฉันเจ็บน่ะดีแล้ว ดีกว่าให้เธอเจ็บ เพราะถ้าเมื่อกี้ฉันมาช่วยไม่ทัน เธอตกลงมากระดูกหักแน่ๆ บอบบางแบบนี้ด้วย"เขาพูดกลั้วหัวเราะอีก"เดี๋ยวป๊ากับเฮียเธอจะว่าฉันได้ว่าดูแลอาหมวยของพวกเค้าไม่ดี""นี่..."ฉันชะงักมือที่เกือบจะฟาดเขาเพราะถูกเขาแซว โรมมองหน้าฉันพลางหัวเราะออกมาอีก"เลิกหัวเราะได้แล้ว ถ้านายจะไม่ไปหาหมอ ก็ต้องให้ฉันดูขานายก่อนว่ามันเป็นยังไง""ได้ครับผม"เขายิ้มพลางขยับมือไปจับที่ของกางเกงยีนส์ของตัวเองทันที"ดะ เดี๋ยว ทำอะไรเนี่ย"ฉันตกใจและรีบผละออกห่างจากเขาทันที"ก็มันต้องถอดกางเกงก่อนไงถึงจะดูได้ เก้าอี้มันทับหน้าแข้งฉันนะ""ละ แล้วจะมาถอดอะไรตรงนี้เล่า...โรคจิต!""อ้าว ด่าเฉย""นายอย่าแกล้งฉันสิโรม"ฉันทำตัวไม่ถูกนะ ทำไมเขาขี้แกล้งแบบนี้เนี่ย"ฮ่าๆ โอเคๆไม่แกล้งแล้ว""...""แต่ช่วยพยุงลุกขึ้นหน่อยได้มั้ย ก้นกระแทกด้วยอ่ะ เจ็บ""แล้วไหนบอกไม่เป็นอะไร""เมื่อกี้ล้มแรกๆมันยังชาอยู่ไง แต่ตอนนี้เริ่มแล้วล่ะ""...""ช่วยหน่อยนะครับ นะ"******โอ้ย โรมจ๋า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2

นิยายแนะนำ

ใจฉันให้นายไปหมดแล้ว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่2

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้