คุณหมอพ่ายรัก

"แล้วก็ไม่บอกแต่ทีแรกว่าเล่นท่ายาก!!! โอ๊ย! ใจจะวาย... ท่ายากอะไรกันท่าแปลกๆ ไม่เคยหรือฉันตกข่าว! ต้องศึกษาแล้วล่ะมั้ง!!! "เธอยกมือทาบอกเดินบ่นพึมพำออกไปจากห้องนอนบุตรชาย ผู้พันหลีกทางให้มารดาที่เดินเหมือนคนใจลอยออกไป.....

ปัง! เขารีบปิดประตูตามด้วยกดล็อคเป็นที่เรียบร้อยเดินเข้ามาหาสายธารที่ยังนั่งหน้าแดงก่ำอยู่บนเตียง

"เล่นมั๊ย!? "

"เล่น...? อะไรคะ"เธอถามหน้าตาตื่นๆ

"ท่ายาก! "

".......... "แก้มเธอแดงเถือกไปจนถึงใบหู

"เอาน่า.... ลองดูก่อน ถ้าไม่ชอบก็เปลี่ยนท่า. ถอดเสื้อออกซะ"

"แต่...... คือฉัน"

"ถอด!!!!! "เขาใช้สายตาดุๆ จ้องมองเธอ"จิ๊ะ! เล่นตัวจริง"เขาผลักเธอนอนหงายลงบนเตียง

"คุณ! "

"ผมสัญญาจะทำให้เบาที่สุด..... เบาจริงๆ นะ.... ยอมๆ ผมซะหมอ... จะได้ไม่เจ็บตัว"

"ไม่เจ็บได้ไง.... กระแทกแต่ละที... มันเจ็บอยู่นะ"

"ก็อย่างว่าของผมใหญ่... เอาเหอะทนๆ ไปก่อนเดี๋ยวของหมอมันก็ยืดออกเองแหละ"

"จะบ้าหรอ"เธอแหวเสียงใส่แต่ก็ยังหน้าแดงก่ำทั้งฉุนทั้งอายบอกไม่ถูก

"บ้าไม่บ้าลองดูก่อน... เขาว่ากันว่าผลิตภัณฑ์ใช้แล้วก็ต้องใช้ให้หมดหลอดถ้าทิ้งมันจะสิ้นเปลืองน้ำยาที่อยู่ด้านในรู้มั๊ย"ปากสาธยายไปเรื่อยแต่มือกำลังปลดกางเกงเธออยู่ สายธารมัวแต่ฟังเขาพล่ามมารู้ตัวอีกทีกางเกงในหลุดออกไปอยู่ที่ปลายเท้าเสียแล้ว

"คุณ.... "

เรียกได้แค่นั้นจริงๆ ต่อจากนั้นเป็นภาษาต่างดาวที่ฟังไม่ได้ศัพท์อีกเลย

"ขอตัวแป๊ปนะ"น้องดายบอกกับเพื่อนๆ ที่กำลังนั่งติวหนังสือสอบ เธอออกไปชะเง้อมองอะไรบางอย่างข้างบ้าน"คุณแม่นี่น่า..... ทำไรกันนะ"ร่างบางยืนชะเง้อมองอยู่หลายนาทีจึงไม่รู้ว่ามีใครมายืนมองอยู่ด้านหลัง...

จิม.... บอดี้การ์ดหนุ่มสุดเนี๊ยบมือขวาของคุณหญิงพิมพา ด้วยบุคลิกที่มาดขรึมน่าเขรงขามฝีมือดีอันดับหนึ่งและยังเป็นญาติห่างๆ ... ห่างมากๆ จึงเป็นที่ไว้วางใจของคนบ้านนี้ทำงานไม่เคยพลาดแมัแต่ครั้งเดียวเป็นคนเดียวที่คุณหญิงไม่ค่อยกล้าบังคับสักเท่าไหร่!

เขายืนมองก้นเธออยู่สักพักกำลังชั่งใจว่าจะบอกเธอดีมั๊ยหรือจะดึงออกให้เธอดีกางเกงเธอเข้าวิน.... เขาเห็นแล้วมันขัดสายตามากมือหนาเอื้อมเข้าไปหาเธอช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบเฉย.....

พรึ่บ! ว้าย! เธอสะดุ้งโหยงรีบหันกลับมามอง

"ทะ.... ทำบ้าอะไร.... "เธอแหวเสียงใส่อย่างตกใจ

"คือ..... ผมขอโทษ.... แต่..... กางเกงคุณ........ เข้าวิน..... แลดูแล้ว.... ไม่เหมาะสม.... ผมจึงช่วยดึงออกให้ครับ"ใบหน้าไร้รอยยิ้ม จนเธอไม่กล้าพูดไรต่อคิดว่าเขาคงหวังดีจริงๆ ไม่ได้คิดลวนลามเธอหรอกเพราะน่าตาเขาแสนจะจริงจังขนาดนั้น

"ขอบคุณ.... แต่คราวหลังไม่ต้อง... ดายชอบแบบนี้"

"ครับ" เธอสะบัดหน้าใส่เขาและหันกลับไปมองต่อ

จิม.... ยืนลังเลอยู่สักพักคิดว่าเธอคงหันหลังให้เขาอยากให้กางเกงกลับไปอยู่แบบเดิมเขาเลยยื่นมือไปจุกกางเกงให้เข้าวินตามเดิม...... ว้าย! น้องดายสะดุ้งหน้าถอดสี"ทำไร.... ลามกหรอ"มองเขาอย่างเกรี้ยวกราด

"ป่าวครับ..... เห็นคุณบอกว่าชอบแบบนี้ ผมเลยทำให้อยู่แบบเดิม"เขาก้มหัวให้เธอนิดนึงก่อนจะหันหลังเดินจากไป

"อ๊ายยยยย... คนบ้า..... ไอ้บ้าจิม"เธอกระทืบเท้ารัวๆ อย่างเจ็บใจ

เรื่องนี้เธอจะไม่ยอมเด็ดขาดมันต้องฟ้องมารดาซะแล้วไวเท่าความคิดเธอหันหลังจะสาวเท้าไปหามารดาแต่ว่ามารดาเธอหายไปแล้ว"อ้าวไปไหนแล้วอ่ะ..... ฟ้องพ่อก็ได้"เธอเดินหายเข้าไปในตัวบ้าน"ไปไหนนะ..... โน้นไง"

น้องดายรีบวิ่งออกไปที่โรงจอดรถเธอเห็นบิดาทำลับๆ ล่อๆ อยู่เหมือนโจรแอบย่องมาขโมยของก็ไม่ปาน"คุณพ่อคะ.... ทำไรคะ"

"อุ้ย! น้องดาย..... ออกมาทำไร"

"คุณพ่อคะ.... ไอ้บ้าจิมมัน.... มัน.... "

"จิม... ทำอะไรลูกหรอ? "

"น้องดายเห็นคุณแม่ป่าว..... แล้วมาตอนไหน"หมอดินไม่รู้โผล่มาจากไหนเดินมาถามน้องสาว

"สวัสดีค่ะพี่ดิน..... หลังบ้าน....ไปทางเรือนกล้วยไม้แต่ไม่แน่ใจ..... คุณพ่อต้องจัดการให้หนูนะคะ"หมอดินพยักหน้ารีบเดินจากไป

"แม่อยู่หลังบ้านหรือ? "ดร. ถามบุตรสาว

"คุณพ่อ! ไม่สนใจเรื่องหนูหรอคะ..... หนูจะไปฟ้องแม่"

"อะๆ ๆ .... ดะ.. เดี๋ยวซิ... จิมมันทำไรลูกบอกพ่อมา"

"คือว่าเขา..... "

"รีบบอกมาซิหลาน... จิมทำไร"หมอลพเสริมขึ้นมาเมื่อน้องดายมัวแต่อึกอัก"โน้นไง... จิมมาโน้นแหละเรียกมาคุยเลย..... จิมๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "เขาเดินตรงเข้ามาหา

"ครับท่าน"

"ฮะ... แฮ่ม.... จิมคืองี้... นายแกล้งไรน้องดายหรอ... น้องมาฟ้อง"ดร. ถามเสียงขรึม

"ป่าวแกล้งครับ... ผมชอบคุณดายต่างหาก"

"ช่วย? นายจับก้นฉันนะ"

"จริงหรอ! จิมอธิบายมา! "

"ผมแค่ดึงกางเองออกให้"

"นายโกหก! "น้องดายเถียงคอเป็นเอ็น"นายจับก้นฉัน"

"เอาล่ะๆ ตัดปัญหา เพื่อความยุติธรรมทั้งสองฝ่ายไหนจิมลองทำให้ฉันดูซิว่าเป็นยังไงแบบไหน"

"ครับ"เขาก้มศีรษะให้เล็กน้อยเดินมาหยุดยืนด้านหลังของเธอ น้องดายหน้าแดงก่ำ หมอลพและดร. ต่างมองอย่างตั้งใจ

"นี่ครับ"เขาดันกางเกงเธอให้เข้าวินแล้วก็ดึงออกมา"ประมาณนี้ครับล่าสุดผมจุกเข้าไปตามเดิมครับแต่เธอคงดึงออกแล้ว"

"ว้าย.... บ้าจิม... นี่ไงคะคุณพ่อ... มันจับก้นหนูมีหน้ามาแก้ตัว... "

"ไม่จับนะครับมือผมถูกแค่กางเกงเท่านั้น...... ผมทนดูไม่ได้ที่เห็นอะไรไม่สุภาพก็แค่ช่วย"

"คุณพ่อคะ"

"เอาล่ะๆ .... แบบนี้มันธรรมดาน่า... น้องดายพ่อก็เป็นบ่อยจิมมันก็เคยดึงให้พ่ออยู่... จิมแค่หวังดีเฉยๆ .... หยวนๆ กันไปนะ"

"แต่หนูเป็นผู้หญิงนะคะ"

"ผมไม่เถียงครับ"จิมตอบหน้าตาเฉย

"คนบ้า! หลอกแต๊ะอั๋งฉันน่ะซิ.... "

"น้องดาย! จบๆ ไปเถอะจิมทำงานมานานแล้วไม่เคยทำไรไร้เหตุผล ถ้าน้องดายไม่ชอบคราวหลังจิมก็อย่างทำซิ"

"ครับ... ผมจะไม่ดึงออกครับต่อไปจะจุกให้เข้าวินแทนเพราะคุณดายเธอบอกว่าชอบแบบนั้น"

". อ๊ายยยยย.. คนบ้า"

"พ่อกับอาลพขอตัวก่อนดีกว่ามีธุระจริงๆ "

"คุณพ่อ!!!! "ทั้งสองรีบวิ่งไปขึ้นรถทิ้งเธอไว้กับบอดี้การ์ดหน้าห่วย"ฉันจะฟ้องคุณแม่คอยดูนะว่านายลวนลามฉัน"เธอสะบัดหน้าใส่จิม

"ครับ... ก็ดีผมจะได้ตัดชุดรอ"

"ชุดไร? "เขาก้มลงมากระซิบพร้อมทั้งขย้ำก้นของเธอ"ว้าย! "

"แต่งงานไง.... จุ๊บ" จุ๊บแก้มเธอไปหนึ่งที

"อ๊ายยยยยยยย ไอ้บ้าจิม"เธอกระทืบเท้ารัวๆ มองจิมเดินจากไปอย่างเจ็บใจถ้าไปบอกมารดาว่าโดนจูบมีหวังมารดาคงไม่เชื่อหาว่าเธอใส่ร้ายคนสนิทแน่ๆ แต่เดี๋ยวนะ 'แต่งงาน... ใครแต่ง ไอ้บ้านั่นหมายถึงอะไร'เธอคิดไปมาอย่างปวดหัว"ไอ้จิม... คนเฮงซวย "

..........................................

"คุณแม่คะจะพาหนูไปไหนคะ"

"อีกนึดจะถึงแล้ว.. วิวสวยด้วยนะ"

ตองนวลถูกลากผ่านมายังเรือนกล้วยไม้เดินลัดเลาะมาทางด้านหลังอีกนิดก็จะมาเห็นสวนดอกไม้ที่ออกดอดชูช่ออย่างสวยงาม"ว้าว! สวยจังคะ หนูไม่คิดเลยว่าจะมีแบบนี้ด้วย"ตองนวลตะลึงตาค้างเดินเข้าไปชมดอกไม้อย่างชอบใจ

"แม่ขอตัวแป๊ปนะ"

"ค่ะ"

"ตามแผนเป๊ะ! "

"ค่ะคุณพี่"