ข่าวดีประดุจสายฝนชโลมใจในยามแล้ง หลินเฟย น้องชายคนเดียวของหลินฮวา ได้รับการตอบรับให้เข้าศึกษาต่อในสำนักศึกษาชื่อดังแห่งเมืองหลวง สำนักที่ขึ้นชื่อลือชาด้านวิชาการและเป็แหล่งรวมของเหล่าบัณฑิตผู้มีปัญญาจากทั่วทุกสารทิศ ข่าวนี้สร้างความปิติยินดีให้กับครอบครัวเป็อย่างมาก บิดามารดาของหลินฮวาถึงกับหลั่งน้ำตาด้วยความภาคภูมิใจในตัวบุตรชาย
เมื่อหลินเฟยกลับมาถึงบ้านพร้อมกับจดหมายตอบรับ ใบหน้าของเขาเปล่งประกายด้วยความยินดี แต่ก็ปนความกังวลเล็กน้อย เขารู้ดีว่าโอกาสนี้มาไม่ง่าย และค่าใช้จ่ายที่จะตามมานั้นสูงลิบลิ่ว แต่ความฝันที่จะได้เรียนรู้จากอาจารย์ผู้รู้ที่สุดในแผ่นดิน และได้เข้าสู่วงการของเหล่าปัญญาชนชั้นสูง ทำให้เขาไม่อาจปฏิเสธโอกาสทองนี้ได้
"พี่สาว!" หลินเฟยวิ่งเข้ามาหาหลินฮวาด้วยความตื่นเต้น "ข้าได้รับการตอบรับแล้ว! สำนักศึกษาหยวนเิยอมรับข้าเข้าศึกษาต่อ!" เขาโบกจดหมายในมือด้วยความปีติ
หลินฮวามองดูน้องชายที่กำลังยิ้มแย้มแจ่มใสด้วยความสุข นางรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ภาพของน้องชายที่เคยผอมโซและต้องทำงานหนักเพื่อช่วยครอบครัวเลี้ยงชีพ บัดนี้กำลังจะก้าวไปสู่เส้นทางที่สดใส มีอนาคตที่มั่นคงรออยู่เบื้องหน้า และทั้งหมดนี้... เป็เพราะเงินที่นางได้มาจากการเป็นางแบบชุนกง
ความทรงจำเกี่ยวกับ่เวลาที่ผ่านมาในห้องทำงานลับของท่านลุงิผุดขึ้นมาในใจ ความรู้สึกเสียวซ่านที่รุนแรง เสียงครางที่หลุดออกมาจากลำคอของนางเอง และการััที่ทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังจะละลายไปกับความปรารถนา ทุกอย่างเ่าั้นำมาซึ่งเงินทองที่ทำให้วันนี้เป็ไปได้
"ข้าดีใจมากเลยน้องเฟย" หลินฮวากอดน้องชายอย่างแน่น พยายามซ่อนความรู้สึกซับซ้อนที่เกิดขึ้นในใจ "เ้าสมควรได้รับโอกาสนี้ เ้าเรียนหนักมาตลอด"
แต่ความปิติยินดีนั้นก็มาพร้อมกับความกังวลใจ ค่าใช้จ่ายในการเข้าศึกษาต่อในสำนักศึกษาชื่อดังนั้นสูงลิบลิ่ว ไม่ใช่แค่ค่าเล่าเรียนเท่านั้น แต่ยังมีค่าตำราหายาก ค่าอุปกรณ์การศึกษาที่ทันสมัย และที่สำคัญคือค่าใช้จ่ายในการเข้าสังคมกับเหล่าบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็เงินจำนวนมหาศาลที่ครอบครัวของนางไม่เคยคิดฝันว่าจะหามาได้
บิดาของหลินฮวานั่งอ่านจดหมายตอบรับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ แต่ก็มีเงาของความกังวลปรากฏขึ้นเมื่อเขาคิดถึงค่าใช้จ่าย "เฟยเอ๋ย... พ่อภูมิใจในตัวเ้ามาก แต่เงินทองที่ต้องใช้นั้น..."
"ท่านพ่อครับ ข้ารู้ว่าครอบครัวเรายังไม่ร่ำรวยพอ" หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า "ถ้าเป็ภาระมากเกินไป ข้าจะ..."
"ไม่!" หลินฮวาขัดจังหวะอย่างเด็ดขาด "เ้าจะไม่ยอมแพ้แน่นอน ไม่ว่าจะต้องทำอย่างไร พี่สาวจะหาเงินมาให้เ้าเรียนจนจบเอง"
คำพูดนั้นเป็ดั่งคำมั่นสัญญาที่นางให้ไว้กับตัวเอง นางรู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล และนางยังคงต้องพึ่งพาท่านลุงิต่อไป เพื่อให้น้องชายของนางได้มีอนาคตที่ดีที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้
มารดาของนางมองดูลูกสาวด้วยความกังวล "หลินฮวา... เ้าจะหาเงินจากไหนเล่า การเป็นางแบบให้ท่านลุงินั้นได้เงินดีจริง แต่ค่าใช้จ่ายในสำนักศึกษาหยวนเินั้นสูงมาก เ้าคิดว่าจะทำได้หรือ"
"ได้สิท่านแม่" หลินฮวาตอบด้วยความมั่นใจที่ปนความเด็ดเดี่ยว "ท่านลุงิบอกว่าผลงานของเขาขายดีมาก นักสะสมต่างแย่งชิงกัน ถ้าข้าเป็นางแบบให้เขาต่อไป เงินที่ได้จะเพียงพอแน่นอน"
ในใจลึกๆ หลินฮวารู้ดีว่าการเป็นางแบบชุนกงนั้นไม่ใช่แค่การยืนโพสท่าทางธรรมดา มันเป็การเปิดเผยร่างกายและจิตใจของนางให้กับท่านลุงิอย่างสมบูรณ์ การััที่เข้มข้นขึ้นทุกครั้ง การที่เขาค่อยๆ รุกคืบเข้ามาในตัวนางมากขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกที่นางเริ่มติดใจในสิ่งเ่าั้
หลินเฟยมองพี่สาวด้วยความกตัญญู "พี่สาว... ข้าขอบคุณมาก แต่ข้าไม่อยากให้เ้าต้องทำงานหนักเพื่อข้า"
"น้องเฟย เ้าเป็ความหวังของครอบครัวเรา" หลินฮวาลูบหัวน้องชายอย่างอ่อนโยน "เมื่อเ้าเรียนจบแล้ว เ้าจะได้ตำแหน่งที่ดีในราชการ ครอบครัวเราจะได้รับเกียรติ และเ้าจะสามารถดูแลพ่อแม่ได้ดีกว่าที่พี่สาวทำได้"
คำพูดเ่าั้เป็ความจริง แต่ก็เป็การปลอบใจตัวเองด้วย หลินฮวารู้ว่าเธอกำลังใช้อนาคตของน้องชายเป็ข้ออ้างในการทำสิ่งที่ลึกๆ แล้วเธอเริ่มเพลิดเพลินด้วย ความรู้สึกผิดบาปกับความปรารถนาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก
ในค่ำคืนนั้น หลินฮวานอนไม่หลับ นางพลิกตัวไปมาบนเตียง ภาพของน้องชายที่กำลังยิ้มแย้ม ภาพของบิดามารดาที่ภาคภูมิใจ และภาพของกองเงินที่ท่านลุงิมอบให้ สลับกันไปมาในห้วงความคิดของนาง
แต่ที่ชัดเจนที่สุดคือความทรงจำเกี่ยวกับ่เวลาในห้องทำงานลับ ความรู้สึกเมื่อท่านลุงิััร่างกายของนาง เสียงครางที่หลุดออกมาจากลำคอของนางเอง และความรู้สึกเสียวซ่านที่ทำให้นางเกือบเสียสติ นางเริ่มคิดถึงมัน เริ่มปรารถนาที่จะได้ััความรู้สึกนั้นอีกครั้ง
ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจมาตลอด เริ่มถูกกลบฝังด้วยความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่กว่า นั่นคือความภาคภูมิใจที่ตนเองได้ทำเพื่อครอบครัว นางเริ่มมองว่าสิ่งที่นางทำนั้นไม่ใช่เื่น่าอับอายอีกต่อไป แต่มันคือการเสียสละอันยิ่งใหญ่เพื่อคนที่นางรัก นางคือผู้กอบกู้ครอบครัวให้พ้นจากความยากจน นางคือผู้มอบอนาคตที่สดใสให้น้องชาย
"ข้าทำเพื่อครอบครัว... ข้าทำเพื่อคนที่ข้ารัก" หลินฮวากระซิบกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดเ่าั้เป็ดั่งมนต์สะกดที่ช่วยให้นางหลับตาลงได้ในที่สุด
แต่ในความฝัน นางกลับฝันถึงท่านลุงิ ฝันถึงการััของเขา ฝันถึงความรู้สึกเสียวซ่านที่เขาสร้างให้ นางตื่นขึ้นมาด้วยใจสั่นและร่างกายที่ร้อนผ่าว รู้สึกอับอายกับตัวเองที่ฝันถึงสิ่งเ่าั้ แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่านางอยากได้อีก
วันรุ่งขึ้น หลินฮวาตื่นมาด้วยความมุ่งมั่นใหม่ นางรู้ว่าตัวเองต้องทำทุกอย่างเพื่อให้น้องชายได้เรียนต่อ ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรก็ตาม นางลุกขึ้นอาบน้ำและแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน เลือกชุดที่ท่านลุงิชอบ - ชุดสีขาวที่เน้นความบริสุทธิ์แต่ก็เผยให้เห็นรูปร่างที่งดงาม
ขณะที่นางกำลังเตรียมตัวออกไปหาท่านลุงิ บิดาของนางเรียกนางไว้ "หลินฮวา มาคุยกับพ่อสักครู่"
นางเดินไปหาบิดาด้วยใจจดใจจ่อ กลัวว่าเขาจะสงสัยเื่การทำงานของนาง "มีอะไรหรือเ้าคะท่านพ่อ"
"เื่เงินค่าเรียนของเฟย..." บิดาของนางพูดด้วยน้ำเสียงกังวล "พ่อคิดมาแล้ว เราอาจจะต้องขายที่ดินผืนเก่า หรือกู้เงินจากเพื่อนบ้าน เ้าไม่ต้องแบกภาระหนักขนาดนั้น"
"ไม่ได้!" หลินฮวาตอบอย่างเด็ดขาด "ท่านพ่อ ที่ดินผืนนั้นเป็มรดกจากปู่ย่าตายาย เราไม่ควรขาย และการกู้เงินก็จะทำให้เรามีหนี้สิน ข้าสามารถหาเงินได้เอง การเป็นางแบบให้ท่านลุงินั้นได้เงินดีจริงๆ"
บิดาของนางมองดูลูกสาวด้วยความกังวล "แต่หลินฮวา พ่อเห็นเ้าเหนื่อยล้ามากขึ้นทุกวัน และคนในบ้านก็เริ่มซุบซิบกันเื่เสียงแปลกๆ ที่ดังออกมาจากห้องทำงานของท่านลุงิ"
หัวใจของหลินฮวาเต้นระรัว นางพยายามทำหน้าเรียบเฉย "ท่านพ่อ นั่นเป็เพียงเสียงของการสร้างสรรค์ศิลปะเท่านั้น การวาดภาพที่มีคุณภาพสูงต้องใช้ความเข้มข้นและสมาธิมาก บางครั้งท่านลุงิก็ต้องปรับท่าทางของข้าหลายครั้งเพื่อให้ได้ภาพที่สมบูรณ์แบบ"
"แต่เ้าแน่ใจหรือว่าไม่มีอะไรผิดปกติ" มารดาของนางเดินเข้ามาแทรก "หลินฮวา เ้าเปลี่ยนไปมาก ก่อนหน้านี้เ้าเป็เด็กที่เรียบร้อย แต่ตอนนี้..." นางหยุดพูด มองดูลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
"ตอนนี้อย่างไร" หลินฮวาถามด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย
"เ้าดูมั่นใจในตัวเองมากขึ้น แต่ก็ดูเหมือนจะมีอะไรซ่อนอยู่" มารดาของนางพูดอย่างระมัดระวัง "และที่สำคัญ เ้าลืมเื่หลี่เหว่ยไปแล้วหรือ เขาเป็คู่หมั้นของเ้า เขาเขียนจดหมายมาถามข่าวคราวเ้าเป็ประจำ แต่เ้าไม่เคยตอบกลับเลย"
การกล่าวถึงหลี่เหว่ยทำให้หลินฮวารู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยเข็ม นางรู้สึกผิดบาปอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถหยุดสิ่งที่นางกำลังทำได้ "ข้า... ข้าไม่ได้ลืมเขา แต่ตอนนี้ข้าต้องมุ่งมั่นกับการหาเงินเพื่อน้องเฟยก่อน เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะคิดเื่อื่นต่อไป"
บิดาของนางถอนหายใจ "หลินฮวา พ่อไม่อยากให้เ้าเสียสละมากเกินไป เฟยเป็ลูกชายของเรา แต่เ้าก็เป็ลูกสาวที่พ่อรักเหมือนกัน"
"ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านห่วงใย แต่ข้าทำเพราะข้าอยากทำ" หลินฮวาพูดด้วยความมั่นใจที่ปกปิดความรู้สึกผิดบาปไว้ "น้องเฟยเป็ความหวังของครอบครัวเรา เขาฉลาดและมีความสามารถ ถ้าเขาได้เรียนจบจากสำนักศึกษาหยวนเิ เขาจะได้ตำแหน่งที่ดีในราชการ และครอบครัวเราจะได้รับเกียรติ"
คำพูดเหล่านี้ทำให้บิดามารดาของนางเงียบลง พวกเขารู้ดีว่าหลินฮวาพูดถูก หลินเฟยเป็ความหวังเดียวของครอบครัวที่จะหลุดพ้นจากชีวิตของชาวนาธรรมดา
"ถ้าเ้ามั่นใจ พ่อก็จะไม่ขัดขวาง" บิดาของนางพูดในที่สุด "แต่เ้าต้องสัญญาว่าจะระวังตัว และถ้ามีอะไรผิดปกติ เ้าต้องบอกพ่อแม่"
"ข้าสัญญา" หลินฮวาตอบอย่างรวดเร็ว แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่านางไม่สามารถรักษาสัญญานี้ได้
หลังจากการสนทนากับบิดามารดา หลินฮวารู้สึกหนักใจมากขึ้น แต่ก็ยิ่งมุ่งมั่นที่จะทำในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจไว้ นางเดินทางไปยังห้องทำงานลับของท่านลุงิด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งความตื่นเต้น ความกลัว และความปรารถนาที่เธอไม่อยากยอมรับ
เมื่อนางเข้าไปในห้องทำงานลับ ท่านลุงิกำลังจัดเตรียมอุปกรณ์วาดภาพอยู่ เขาหันมามองนางด้วยรอยยิ้มที่ทำให้นางรู้สึกทั้งอบอุ่นและกังวลใจ
"หลินฮวา วันนี้เ้าดูแตกต่างไปจากเดิม" เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของนาง "มีอะไรเกิดขึ้นหรือ"
"น้องชายของข้าได้รับการตอบรับให้เข้าเรียนในสำนักศึกษาหยวนเิ" หลินฮวาตอบด้วยเสียงที่มีความภูมิใจปนความกังวล "แต่ค่าใช้จ่ายนั้นสูงมาก ข้า้าเงินมากขึ้น"
ท่านลุงิยิ้มกว้าง "นั่นเป็ข่าวดีมาก! และเ้าไม่ต้องกังวลเื่เงิน ผลงานล่าสุดของเราขายได้ในราคาที่สูงกว่าที่คาดไว้มาก นักสะสมต่างแย่งชิงกันเป็เ้าของ พวกเขา้าผลงานใหม่ที่มีความ 'สมจริง' มากยิ่งขึ้น"
คำว่า 'สมจริง' ทำให้หลินฮวารู้สึกตัวร้อนวาบ นางรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร
"วันนี้เราจะสร้างผลงานที่พิเศษกว่าเดิม" ท่านลุงิเดินเข้ามาใกล้นาง "ผลงานที่จะทำให้เ้าได้เงินเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายทั้งหมดของน้องชาย"
หลินฮวารู้สึกใจเต้นแรง "ข้า... ข้าต้องทำอะไร"
"เหมือนเดิม แต่เข้มข้นกว่าเดิม" เขากระซิบข้างหูนาง "เ้าไว้ใจข้าได้ใช่ไหม"
นางพยักหน้าอย่างช้าๆ แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าไปในเขตอันตราย แต่ความ้าเงินและความปรารถนาที่ถูกปลุกเร้าทำให้นางไม่สามารถถอยหลังได้
ท่านลุงิเริ่มช่วยนางถอดเสื้อผ้าอย่างช้าๆ มือของเขาััิัของนางอย่างอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความหมาย ทุกการััทำให้นางสั่นสะท้านเล็กน้อย
"วันนี้เราจะลองท่าใหม่" เขาพูดขณะที่จัดท่าให้นาง "ท่าที่จะแสดงถึงความปรารถนาที่ลึกซึ้งที่สุด"
เขาให้นางนั่งบนขอบโต๊ะ ขาแยกออกเล็กน้อย มือทั้งสองข้างพิงหลัง ท่าทางนี้ทำให้ร่างกายของนางเปิดออกมากกว่าเดิม เผยให้เห็นทุกส่วนอย่างชัดเจน
"สวยงามมาก" ท่านลุงิพูดด้วยเสียงแหบพร่า "แต่ยังขาดอะไรอยู่... ขาดความรู้สึกที่แท้จริง"
เขาเข้ามาใกล้นางมากขึ้น มือข้างหนึ่งวางบนต้นขาของนาง อีกข้างหนึ่งลูบไปตามแก้มอย่างอ่อนโยน "หลินฮวา เ้าต้องให้ความรู้สึกที่แท้จริงกับข้า ไม่ใช่แค่การแสดง"
"ข้า... ข้าไม่เข้าใจ" นางพูดด้วยเสียงสั่น
"เ้าเข้าใจดี" เขาเอนตัวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของเขารดรินอยู่ข้างใบหูของนาง "เ้า้ามันเหมือกับที่ข้า้าเ้า"
ความรู้สึกผิดบาปที่เคยกัดกินหัวใจมาตลอด เริ่มถูกกลบฝังด้วยความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่กว่า นั่นคือความภาคภูมิใจที่ตนเองได้ทำเพื่อครอบครัว นางเริ่มมองว่าสิ่งที่นางทำนั้นไม่ใช่เื่น่าอับอายอีกต่อไป แต่มันคือการเสียสละอันยิ่งใหญ่เพื่อคนที่นางรัก นางคือผู้กอบกู้ครอบครัวให้พ้นจากความยากจน นางคือผู้มอบอนาคตที่สดใสให้น้องชาย
"ข้าทำเพื่อครอบครัว... ข้าทำเพื่อคนที่ข้ารัก" หลินฮวากระซิบกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดเ่าั้เป็ดั่งมนต์สะกดที่ช่วยให้นางยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น หลินฮวาก้าวเข้าไปในห้องทำงานลับของท่านลุงิด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป นางไม่ได้มีแววตาที่หวาดกลัวหรืออับอายอีกต่อไป แต่นางกลับมีแววตาที่มุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว ท่านลุงิสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวนาง เขายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขารู้ดีว่าเขากำลังจะนางได้อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
"พร้อมแล้วหรือหลินฮวา" ท่านลุงิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"พร้อมแล้วเ้าค่ะ... ท่านลุง" หลินฮวาตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น นางถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้นอย่างไม่ลังเล เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรที่เปลือยเปล่าภายใต้แสงไฟสลัว นางพร้อมแล้วที่จะถลำลึกเข้าไปในโลกแห่งราคะและเงินตรา เพื่อแลกกับอนาคตของน้องชายผู้เป็ความหวังของครอบครัว