ฮ่าวเทียนยามนี้มีความกระวนกระวายอยู่เต็มอก ไม่อาจเอ่ยคำใดออกจากปาก เพียงหยิบยื่นหยกครามาให้แก่าุโด้านหน้ามัน
“ สิ่งนี้ พี่นางฟ้ามอบให้ข้า กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ให้มอบแก่ผู้คุมสอบ และตามหาตัวท่านาุโ กู่หลิง ” ได้เห็นสมบัติแห่งราชวงศ์ ชายชราออกปากทันที
“ ฮ่าวเทียน เื่ราวของเ้า องค์หญิงได้บอกกล่าวข้าหมดสิ้นแล้ว บัดนี้ได้พบเ้านับว่ามิผิดเพี้ยน ผนึกบนร่างเ้ากุมชะตาความลับมากมายนัก ทั้งไอพลังิญญาบนตัวเ้า ไม่อาจนับรวมกับผู้ฝึกตนปุถุชนทั่วไปได้ ” ได้ฟังดังนั้นฮ่าวเทียนมิอาจไม่ถามไถ่ชายชราตรงหน้ามัน
“ ท่านาุโ ตัวข้า เป็มาเช่นไรกันแน่ พลังปราณนี้ คือสิ่งใด และท่านจะสามารถช่วยข้าได้หรือไม่ ? ” ชายชรามองเข้าไปยังสองดวงตาของเด็กหนุ่มเนิ่นนานสุดท้ายได้แต่ทอดถอนใจ
“ ทุกสิ่งที่เ้าถาม เป็เ้าต้องหาคำตอบด้วยตัวเอง ข้าเพียงรู้ว่า ผนึกบนตัวเ้าไม่เคยปรากฏบนโลกหล้ากว่าสามพันปีแล้ว ไม่มีระดับพลังใดในปัจจุบัน จะใช้ออกด้วยตราผนึกแ่าราวประตู์นี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ใดจะคลายผนึกนี้ได้ อีกทั้ง...พลังปราณเ้ายามนี้ ถูกปิดกั้นไว้สิ้น ชีพจรตีบตัน กลับมีไอมารระดับสูงส่งหมุนวนรอบตัว ข้าบอกได้เลย แม้เบาบาง แต่นั่นคือไอมารบริสุทธิ์ จากผู้ฝึกตนวิถีมารโดยแท้ ”
“ าุโ ท่านกล่าวว่า ไอมารบริสุทธิ์ หมายความเช่นไร มารก็คือมารมิใช่รึ ? ” ฮ่าวเทียนถามไปด้วยความไม่รู้
“ เด็กน้อย โลกนี้ไหนเลยแบ่งแยกสิ่งใดได้ชัดเจน ดำขาวดีชั่ว ล้วนเคียงคู่ดั่งหยินหยาง พลังปราณบริสุทธิ์ที่ปุถุชนทั่วไปใช้คือพลังงานฟ้าดินรูปหนึ่ง ปราณทมิฬเองก็เป็พลังฟ้าดินรูปหนึ่ง เพียงฝึกฝนต่างวิถี ผู้ใดกันนับว่าเป็คนดีรึชั่ว ไม่อาจแบ่งแยกด้วยชนิดปราณ แม้โลกนี้มีวิธีต่ำช้ามากมายเปิดประตูหนทางสู่ปราณทมิฬ ไอพลังบนร่างเ้ากลับไม่เป็เช่นนั้น มันบริสุทธิ์ถึงขีดสุด มิได้สังเวยมาด้วยสิ่งใด ” …เด็กหนุ่มคล้ายจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
“ พลังนี้ ผู้เยาว์ไม่อาจใช้ออกได้ ท่านพอมีวิธีใดช่วยเหลือผู้เยาว์หรือไม่ ผู้เยาว์จะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้ชั่วชีวิต ” ชายชราตอบกล่าว
“ ข้าได้บอกเ้าไปแล้วว่าไม่อาจคลายผนึกได้ หากเพียงแค่ ทะลวงเปิดจุดชีพจรที่ตีบตันนั้น ย่อมทำได้...” ไม่ทันสิ้นคำ ฝ่ามือที่เหี่ยวย่นของชายชราประทับลงบนศรีษะของฮ่าวเทียน ไอพลังสีเขียวเรืองรองครอบคลุมหมุนวนทั่วร่าง ชายชรายามนี้ใช้ออกด้วยพลังถึงแปดส่วน ไม่กี่อึดใจจึงคลี่คลาย ฮ่าวเทียนที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยความเ็ป ยามนี้สองตาเอ่อนองด้วยหยาดน้ำตาเอ่อท้น
“ ท่านาุโ ข้า...ข้าใช้พลังปราณได้แล้วใช่หรือไม่ ข้าััถึงมันได้แล้ว! ” ชายชราเก็บงำความรู้สึกบางอย่างไว้ก่อนเอ่ยปาก
“ ฮ่าวเทียน เ้าและข้าไม่เคยรู้จักพบพานมาก่อน ทั้งเรามิได้มีบุญคุณใดต่อกัน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ล้วนเป็พระประสงค์ขององค์หญิงทั้งสิ้น หากจะตอบแทนผู้ใดก็ตอบแทนนางเถิด ชายชราเช่นข้าปิดตนไม่ขอพบพานโลกภายนอกมาเนิ่นนาน และจะเป็เช่นนี้ต่อไป เสร็จธุระแล้ว เ้าไปเถอะ ” ฮ่าวเทียนโขกศรีษะคำนับชายชราตรงหน้า ก่อนเอ่ยปากถาม
“ ท่านาุโ กล่าวถึงพี่นาง...องค์หญิง นางได้บอกกล่าวแก่ท่านบ้างหรือไม่ว่าเหตุใดจึงต้องดีกับข้าเพียงนี้ ” เด็กหนุ่มไถ่ถามด้วยความสงสัย
“ นางเอ่ยถึง เพียงสิ่งนี้ไม่อาจบอกกล่าวต่อเ้าในยามนี้ อนาคตเ้าจะรู้ด้วยตัวเอง จงหมั่นฝึกฝนพากเพียร ไม่ให้โชคที่เ้าประสบครานี้ต้องสูญเปล่า และจดจำไว้ ปราณทมิฬสำหรับสำนักศึกษาและราชวงศ์คือขั้วตรงข้าม เ้าจะถูกตีตราเป็พวกลัทธิมารไม่เพียงถูกขับไล่แต่ยังมีอันตรายถึงชีวิต! ” จากนั้นฮ่าวเทียนถูกส่งกลับออกมา ตัวมันยามนี้แม้คลายใจลงบ้างบางส่วน ทว่าในใจกลับวุ่นวายสับสนด้วยเื่ราวมากมาย
“ เอาเถอะ! ยามนี้ข้าใช้พลังปราณได้แล้ว ย่อมฝึกตนต่อไปได้ วันนี้ข้ายังต่ำต้อย วันหน้าหากเข้มแข็งมากพอย่อมตอบแทนพี่นางฟ้าได้ ! ” เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ฮ่าวเทียนพบว่าทัศนียภาพโดยรอบแปลกตานัก ชั้นหนังสือตำราที่ถูกจัดเรียงสูงท่วมหัวอย่างสวยงามบัดนี้พังพินาศ ชั้น 1 ของหอตำราแทบจะทั้งชั้นไม่อาจใช้การได้ พลันรู้สึกถึงััที่คุ้นเคยกำลังตรงมาหามัน
“ ศิษย์น้อง เ้า เ้าปลอดภัยดีหรือไม่? ไม่ได้รับาเ็ใช่ใหม พี่เป็ห่วงเ้านัก ” ฮ่าวเทียนมองดูสภาพพี่หญิงมันหายใจรุนแรงสองคิ้วขมวดตึง นับว่าเป็ครั้งแรกที่ใด้เห็นพี่หญิงของมันในบริบทอื่น
“ ศิษย์พี่หญิง ท่านใจเย็นลงก่อน เ้าตัวโง่งมในมือท่านจะตายเอาแล้ว ท่านช่วยสงบใจหน่อย! ” เด็กหนุ่มรับรู้ทันที ที่แท้เป็นางทุบทำลายไปทั่วบริเวณ ผู้คนที่นอนกองร้องระงมก็คงฝีมือนาง พี่หญิง นี่...ไม่เหมาะสมกับรูปร่างท่านแม้แต่น้อย
“ พี่ในัก อยู่ๆเ้าก็หายตัวไป ทั้งััถึงเ้าก็หายไปไร้ร่องรอยคล้ายคนตายแล้ว พี่ไม่อาจระงับโทสะได้ ที่แท้เ้าถูกใครจับตัวไป บอกพี่ พี่จะไม่ให้มันตายดี! ” ฮ่าวเทียนรีบตอบกลับ
“ พี่หญิง าุโท่านหนึ่งเรียกข้าไปพบด้วยชี้แนะบางสิ่งแก่ข้า ท่านมิต้องห่วง ข้าขอโทษด้วยที่ไม่ทันบอกกล่าวท่าน ...” ชิงเสวียนได้รับฟังเช่นนี้ค่อยเบาใจ
“ เช่นนั้นพี่ค่อยวางใจ หากใครรังแกเ้า ต้องบอกกล่าวต่อพี่ทันทีเข้าใจรึไม่ ?” ฮ่าวเทียนยิ้มตอบด้วยความเคารพ
“ ศิษย์น้องเข้าใจแล้ว พี่หญิงท่าน ดีต่อข้านัก ได้พบเจอท่าน คือวาสนาชั่วชีวิตของข้า ” ชิงเสวียนผายมือหยิบหนังสือเล่มนึงมาให้เด็กหนุ่ม
“ กระบวนยุทธ์ขั้นต้น : หมัดทะลวงฟ้า มีทั้งหมด 7 ขั้น วิชานี้ไม่ใช่วิชาชั้นต้นทั่วไป หากฝึกฝนจนครบเ้าจะใช้ออกด้วยพลังยุทธ์ที่สูงส่งกว่าระดับของตนเอง นี่เป็วิชาชั้นเลิศสำหรับเริ่มฝึกยุทธ์ เ้าอยู่ในระดับปราณริเริ่มขั้นที่ 1 อย่างไรการฝึกควบคุมลมปราณสำคัญที่สุด วิชานี้บรรลุได้ต้องอาศัยพร์และการฝึกฝนเื่คุมลมปราณเป็หลัก อย่าให้พี่ผิดหวังในตัวเ้ารู้มั้ย ” ฮ่าวเทียนรับหนังสือมาพร้อมกล่าว
“ พี่หญิงดีต่อข้าปานนี้ จะทำให้พี่ผิดหวังได้เช่นไร พี่วางใจ ข้าแม้ไร้พร์ แต่หากตั้งใจทำสิ่งใดแล้วย่อมต้องสำเร็จลุล่วง ” ชิงเสวียนไม่ได้สนใจคำกล่าวของเด็กหนุ่มเท่าใดนักก่อนเอ่ยปาก
“ วันนี้เ้ากลับไปพักผ่อน พรุ่งนี้พี่จะพาเ้าท่องเที่ยวทั่วตำหนักภายนอก มะรืนนี้ เ้าจะต้องย้ายจากหอรับรอง ไปอยู่ในหอพักนักเรียนฝึกหัด รวมกับเพื่อนร่วมชั้นของเ้า ทุกวี่วันมุ่งเน้นศึกษาและฝึกฝน พี่คงไม่มาพบเจอเ้าอีกนาน ”
่เวลาที่ฮ่าวเทียนได้พบเจอความสงบสุขนี้ช่างผ่านไปรวดเร็ว ฮ่าวเทียนที่ชะตากรรมไม่สู้ดีนัก กลับได้พบเจอหญิงสาวที่เรียกได้ว่าเป็ดัง ครอบครัว ของตน ทำให้่เวลานี้จดจำอยู่ในใจเด็กหนุ่มยากลืมเลือน ทว่าในที่ห่างไกลอีกมิติหนึ่ง ปรากฏสุ้มเสียงแค่นต่ำ ไอพลังสีแดงหมุนวนไม่สิ้นสุดกัดกินเรือนร่างของชายหนุ่มผู้นึงไม่หยุดหย่อน
“ ข้า...ตัวข้า ในอดีตอันไกลโพ้นก็เคยมีความสุขเช่นนี้ กับคนที่ข้ารักดังเช่นเ้า ตัวข้ามีความฝันที่เลิศเลอหอมหวานเช่นเดียวกับเ้า ลั่วเอ๋อร์...ผ่านพ้นห้วงเวลาเนิ่นนาน เ้าที่แท้ไปอยู่ภพชาติใดแล้ว สุขสบายดีรึไม่ ทายาทเ้างดงามดังเ้ารึปล่าว... เหตุใดข้ายังคงติดพันอยู่ในบ่วงกรรมนี้ ต้องเป็ข้าที่รับเคราะห์ในนรกไม่สิ้นสุดนี้เพียงผู้เดียว มองดูตัวข้าที่มิใช่ตัวข้าอีกต่อไป ความแค้นเนิ่นนานปีนี้ จะมอบให้แก่เขาได้อย่างไร ข้า ข้าควรทำเช่นไร ลั่วเอ๋อร์...”
วันวานผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ฮ่าวเทียนท่องเที่ยวไปทั่วสำนักกับพี่หญิงของมันอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ล่วงเลยจนดึกดื่น
“ พี่หญิง จากวันนี้ไป ข้าสามารถพานพบท่านได้อีกหรือไม่ และจะหาท่านเจอได้ที่ใดในสำนักที่กว้างใหญ่นี้ ” ชิงเสวียนเดินตรงไปข้างหน้าไม่ได้มองกลับมายังเด็กหนุ่ม
“ เด็กโง่ เราอยู่สำนักเดียวกัน แม้อยู่คนละชนชั้น แต่คือโลกใบเดียวกัน ต้องมีวันที่เ้าเข้มแข็งพอจะพบเจอพี่อีกครั้ง...ดึกมากแล้ว เ้าไปเถอะ เตรียมตัวสำหรับชีวิตใหม่ของเ้า เื่ใดสอนสั่งได้พี่บอกกล่าวเ้าจนหมดสิ้น ให้เ้าโชคดี ” ฮ่าวเทียนไม่ได้เอ่ยคำใด ยืนนิ่งสับสนงุนงงกับความรู้สึกมากมายอยู่กับที่ มองดูหญิงสาวเหินเหาะจากไปจนสุดตา
“ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ั้แ่พรุ่งนี้ไป ชื่อของฮ่าวเทียนจะทำให้โลกนี้ต้องจดจำ! ”
จบตอน
190
![นับถอยหลังสู่การประหารราชาปีศาจ (Yaoi) [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738730247_77587199.webp)
