Is this Love? รักโคตรงง ตกลงรักหรือเปล่า

       Is this Love: Special 3

         [บทบรรยาย : แพน]

        ผลของการนั่งร้องไห้ตากน้ำค้างทั้งคืนมันทำให้ฉันไข้ขึ้นสูง ฝนพาฉันไปหาหมอพอกลับมาก็ต้องนอนพักผ่อนให้เต็มที่ อาจารย์บอกว่าให้หยุดพักจนกว่าจะหายส่วนเรื่องงานไม่ต้องห่วง เพราะช่วงสองสัปดาห์สุดท้ายจะเป็นการลงพื้นที่จุดเดิมเพื่อเก็บข้อมูลที่ตกหล่น

        แต่ฉันก็เกรงใจทุกคนไงเพราะนี่ก็หยุดมาสองวันแล้ว

        และก็ยังเป็นสองวันที่ฉันยังติดต่อวินไม่ได้เหมือนเดิม...

        ทั้งป่วยทั้งเครียด นี่คงเป็นเหตุผลนึงที่ทำให้ไม่หายขาดจากการเป็นไข้สะที

        Rrrrrr rrr

        - Tiww -

        ฉันมองหน้าจอโทรศัพท์เมื่อมันส่งเสียงแล้วกดรับทันที

        “ฮัลโหล”

        ‘โอ้โห เสียงแหบมากครับเพื่อน’

        “ก็กูไม่สบาย”

        ‘รู้แล้ว ไอ้โอมันไลน์มาบอกว่ามึงป่วย’

        ไม่แปลกหรอกที่ทิวจะรู้จักโอทั้งที่ไม่ได้เรียนภาควิชาเดียวกัน เคยบอกแล้วไงว่าทิวรู้จักคนแยะเยอะไหมหมด

        “อื้อ นอนซมมาสองวันแล้ว”

        ‘แดกยายัง’

        “เรียบร้อยแล้ว กูดูแลตัวเองอยู่หรอกน่ะ”

        ‘แพน...ที่ถามเพราะกูเป็นห่วงนะ’

        พอได้ยินเพื่อนพูดแบบนั้นจากที่เฉยๆก็เหมือนมีอะไรไปกระตุ้นความรู้สึกที่ฉันพยายามกดมันเอาไว้ให้ค่อยๆปะทุออกมา

        การได้คุยกับเพื่อนที่เราสนิทและทำให้เราสบายใจได้มันดีมากเลยนะเพราะอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่รู้จะระบายกับใคร

        “ทิว...ฮึก กูอยากกลับกรุงเทพ”

        ไม่ได้อยากร้องไห้แต่ช่วงนี้อารมณ์อ่อนไหวเป็นพิเศษ แล้วพอเริ่มร้องฉันก็หยุดตัวเองไม่ได้ ปล่อยโฮและสะอื้นจนเจ็บหน้าอกไปหมด

        ‘มึงใจเย็นๆ’

        “อึก ฮึก กูอยากเจอวิน อยากคุยด้วย ทำไมวินต้องทำแบบนี้กับกูด้วย”

        ‘...’

        “มึง... ฮึก กูทนไม่ไหวแล้ว”

        ‘แพน มึงตั้งสติก่อน’

        “กูไม่ อึก อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮึก”

        ฉันสะอื้นจนพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ได้ยินเสียงไอ้ทิวพูดกับใครบางคนซึ่งฉันก็จำได้ว่าเป็นเสียงของพัฟ

        สักพักนึงทิวก็ตอบกลับมา

        ‘เตรียมเก็บของแล้วรออยู่นั่น กูกับไอ้พัฟจะไปรับกลับมา’

        “แต่ ฮึก กูไม่อยากให้อาจารย์ขาดคนทำงาน”

        ถึงจะอยากกลับแค่ไหนแต่ฉันก็ควรแยกเรื่องส่วนตัวกับงานให้ออกไม่ใช่หรอ

        ‘เดี๋ยวกูอยู่แทนมึงเอง ให้พัฟมันขับรถกลับ’

        “มึงพูดจริงนะ”

        ‘อืม พวกกูคุยกันแล้วเดี๋ยวกูบอกอาจารย์เองไม่น่าจะมีปัญหาอะไร’

        “ทิว...”

        ‘แต่มึงต้องหยุดร้องก่อน ไม่งั้นกูไม่ไป’

        “ฮึก กูหยุด อึก แล้ว” ฉันรับปากเพื่อนแล้ววางสายเพื่อเตรียมตัวเก็บของ

        รักพวกมันสองคนจัง...

        แล้วแค่คิดว่าจะได้เจอวินฉันก็รู้สึกอุ่นๆในใจขึ้นมาทันที ความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ข้างในมันอัดแน่นไปหมด

        คิดถึง...

        โหยหา...

        อยากขอโทษ...

        ถ้าผ่านครั้งนี้ไปได้ฉันสัญญาเลยว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกแล้ว!!

        ...............................................................