“ลูกสาวของดยุคเเคสโตเวียงั้นรึ? ข้ารู้สึกเกียรติมากที่ได้พบกับคุณหนูครับ พอเห็นตัวจริงเเล้ว ข้านึกว่าตัวเองได้เห็นเทพธิดาตัวน้อยเสียเเล้ว”
“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ ท่านอาเธอร์”
อาเธอร์ใ เเละชื่นชมความงดงามของเธอ เชอร์เบชน้อมตัวลงอีกครั้งพร้อมยิ้มอ่อนให้เขา เเต่คงจะไม่มีใครนอกจากผมที่รู้หรอกว่า เพราะคนประเภทเดียวกันย่อมรอยยิ้มจอมปลอมออกได้ง่าย
“ว่าเเต่ท่านมีธุระเหรออะไร ถึงได้มาที่หมุ่บ้านนอกที่ห่างไกลจากเมืองหลวงเเห่งนี้?”
“ดิฉันเเค่้าดูพรเพียงเท่านั้นค่ะ เเต่ก็ไม่อยากไปดูในวันที่เเออัดไปด้วยฝูงชน จึงเดินทางมายังหมู่บ้านนอรทที่ห่างไกลเเทน ต้องขออภัยที่ดิฉันไม่ได้เเจ้งเื่ล่วงหน้าด้วยค่ะ เนื่องจากฐานะของตนเป็ถึงบุตรสาวเเห่งดยุค อาจทำให้เกิดความเอนเอียงขึ้นได้ในระหว่างพิธีได้ค่ะ”
“ข้าเองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เหล่าสาวกของเทพธิดาทุกคนจะมีจิตใจที่เที่ยงธรรม”
“จึงเป็สาเหตุที่ดิฉันมาให้ช้าที่สุดโดยคาดการณ์ว่าพิธีจะใกล้จบพอดี เพื่อมาขอดูเป็คนสุดท้ายจะได้ไม่รบกวนผู้อื่นค่ะ”
“งั้นข้าจะไม่ถือสาเื่วิวาทครั้งนี้เเล้วกัน เเต่รบกวนสร้างความปรองดองด้วยนะครับ”
“เข้าใจเเล้วค่ะ”
เชอร์เบชยังคงเเสดงบทตุ๊กตาทองคำได้เป็อย่างดี เธอก็เเค่ไม่อยากต่อคิว หรือ ตั้งใจจะใช้อำนาจชนชั้นสูงเพื่อรับอภิสิทธิ์เท่านั้น หลังจากที่เธอได้รับการให้อภัย เธอก็เดินมาหาครอบครัวของผมพร้อมกับคนคุ้มกันของเธอ เธอส่งยิ้มจอมปลอมอีกครั้ง เเละน้อมตัวลงต่อหน้าครอบครัวของผม
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ดิฉันทำตัวไม่สมกับคนชนชั้นสูง”
“ม-ไม่เป็ไร! ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ! ใช่ไหม เนฟ นอล!”
“ใช่ครับ คุณหนูไม่ผิดเลย พี่ชายผม นอล เขาพูดไม่ดีเอง ต้องขอโทษด้วยครับ!”
(เห้ย เนฟ เเกต้องเข้าข้างฉันสิฟะ!)
ผมกลับกลายเป็ผู้รับผิดเเทนเฉย พ่อ เเละน้องชายของผมสั่นกลัว เเละมองหน้าผมด้วยความวิงวอน ผมไม่ผิดด้วยซ้ำ ถึงคำพูดจะฟังดูรุนแรง เเต่มันความจริงล้วน!
“ถ้าอย่างงั้น เรามาคืนดีกันนะคะ คุณนอล”
(หยุดยิ้มเเบบนั้นนะเห้ย โคตรเกลียดเลย เเล้วก็ใครอนุญาตให้เรียกชื่อฉัน!)
เชอร์เบชยื่นมือมาทางผม เเละยิ้มกว้างให้ผม ขนลุกสู้เลยทีเดียว ผมรู้ดีว่าเธอไม่ได้ยิ้มอย่างจริงใจหรอก เเต่ก็ต้องเล่นตามสถานการณ์ที่พาไป
(ซวยฉิบหาย ไม่อยากจะรีบยุ่งกับพวกนางร้ายด้วยซ้ำ เเต่ก็ทำตัวเองไปเเล้ว ช่วยไม่ได้…)
“ทางผมก็อาจพูดอะไรไม่คิดบ้าง ขอโทษด้วยนะครับ คุณหนูเเคสโต..อึก..เวีย!”
ผมปั้นหน้าเเสร้งยิ้มกลับให้กับรอยยิ้มจอมปลอมของเธอ ทันใดที่ผมจับมือเธอ ผมก็รู้สึกได้ถึงเเรงอันมหาศาลจากฝ่ามือของเธอ ใช่เเล้วเธอกำลังระบายความโกรธของเธอด้วยการบีบมือของผมอย่างรุนเเรง
(เจ็บเป็บ้าเลย! ยัยนี่เเค้นฝังใจชัวร์!)
“คุณหนูครับ ในเมื่อเราคืนดีกันเเล้ว มาดูพรไปด้วยกันเถอะครับ”
“นั่นสินะ ขอบคุณนะที่เข้าใจฉัน”
(เออ เข้าใจเเล้ว ปล่อยสักทีสิโว้ย!)
เชอร์เบชปล่อยมือของผมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มครั้งนี้เป็ของจริงอย่างเเน่นอน เธอกำลังสะใจที่ได้ระบายความเเค้น ผมที่เห็นดังนั้นจึงได้กัดฟัน เเละทำตัวหน้าสบายเพื่อไม่เเสดงความอ่อนแอออกมา จากใจผมล่ะโคตรเกลียดยัยรองนางร้ายนี่เลย!
หลังจากที่พวกเราจัดการปัญหาระหว่างสองฝ่ายจบ พวกเราก็ยืนอยู่ตรงหน้าอาเธอร์เพื่อเตรียมดูพร ผมเลือกที่จะอยู่ด้านขวาสุด เพราะไม่อยากเข้าไปมีปัญหากับเชอร์เบชที่อยู่ด้านซ้ายสุด ต้องขอบคุณเนฟที่เป็คนกั้นระหว่างผม กับเชอร์เบช
“เอาล่ะ ถ้าทั้งสามคนพร้อมเเล้ว เรามาเริ่มกันเถอะ นามของข้าคือ ผู้สรรเสริญเเด่ผู้ให้ความรักเเห่งทวงสรรค์ เพนกาเรีย อาเธอร์ เทพธิดาเเห่งความเมตตา ไอริส…”
ในขณะอาเธอร์กำลังท่องบทสวด ผมที่กำลังหลับตาก็รู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวบนหลังมือ ไม่ทันตั้งตัวผมได้เห็นภาพอะไรบางอย่าง
ผมเห็นภาพของผมที่กำลังยืนอยู่ในทะเลทรายยามวิกาล ข้างหน้าคือดวงอาทิตย์ที่ไม่ผิดปรกติ แทนที่เราจะเห็นมันใน่เช้า ผมกลับเห็นมันกำลังส่องเเสงสาดส่องเส้นทางในห้วงราตรี ทันทีที่ผมหันหลังกลับก็พบกับมือที่หลงเหลือเเต่กระดูก เเละดาบมากมายที่ฝังอยู่ในพื้นทรายที่เเห้งเเล้ง
“ลืมตาได้เเล้ว พวกเธอ”
ผมลืมตาขึ้นตามเสียงของอาเธอร์ ผมพบกับมือขวาของตัวเองที่ส่องเเสงสว่างสีขาว ผมพลิกมันดูหลายครั้งด้วยความประหลาดใจ เเม้ว่าภาพสลักบนมือจะไม่ละเอียดชัดเจน เเต่ผมก็รู้สึกตื่นเต้นกับมัน
“เเสงสีทองนั่น!”
ผมใ เเละหันหลังกลับมาดูที่มาของเสียง มิเกลเเสดงสีหน้าใเหมือนคนเเตกเตื่น ไม่ใช่เพียงเเค่เขา ครอบครัวเลวิล องครักษ์ เเละครอบครัวของผม พวกเขากำลังมองไปที่ใครคนหนึ่ง
“สุดยอด สมเเล้วที่เป็บุตรสาวของดยุคเเคสโตเวีย ไม่คาดคิดว่า จะได้รับ ซิกม่า ในยุคของเธอ”
“ซิกม่า! นั้นมัน ซิกม่าของจริง!”
คุณหมอะโออกนอกหน้า เเต่ทุกคนก็ไม่ได้ใส่ใจกับเสียงดังของเขา พวกเขามุ่งเป้าไปยังเเสงสีทองที่ปรากฏออกมาจากมือของเชอร์เบช เส้นผมสีเงินของเธอลอยพลิ้วไหว ร่างของเธอกำลังเรือนเเสงสีทอง ตราสัญลักษณ์ของเธอกำลังถูกบรรจงวาดขึ้นมาด้วยเส้นใยของเเสง
(ก็รู้อยู่เเล้วนะว่ามี ซิกม่า เเต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้เห็นของจริงในพิธีดูพร)
ผมเป็คนเดียวที่รู้สึกธรรมดากับเหตุการณ์นี้ ผมรู้อยู่เเล้วว่าตัวละครใดมีซิกม่าบ้าง เเละยังจดจำความสามารถได้ทุกชนิดด้วย นับว่าเป็เื่โชคดี เเละหายากที่ผมได้เห็นคนได้ซิกม่าอยู่ตรงหน้า
“พ่อ คุณหนูเขาได้อะไรอ่ะ อะไรคือ ซิกม่าเหรอครับ?”
“อ-เออ”
“ซิกม่า คือ การมอบเจตจำนงจากเทพธิดา หรืออีกนัยหนึ่ง พวกเขาคือผู้ถูกเลือกโดยเทพธิดา…”
ผมที่เห็นสีหน้าที่ไม่รู้อะไรของพ่อ ผมจึงอาสาเป็คนตอบให้เนฟเเทน อย่างน้อยผมอยากให้เนฟเข้าใจถึงความเเตกต่างของพร กับซิกม่า ถึงเเม้ว่าเขาจะยังเด็กก็ไม่สาย
“กล่าวง่ายๆ ก็คือ คนที่ได้ซิกม่าจะมีพลัง เเละความสามารถเฉพาะตัวที่เหนือกว่าพรที่เรามีอยู่ ถ้าเกิดเราได้พรเป็นักดาบ ซิกม่าจะให้พรที่เเข็งเเกร่งยิ่งกว่านั้น ยกตัวอย่างเช่น ซิกม่า อำนาจเเห่งกษัตริย์ของราชวงศ์เเอสทาเรีย สามารถอัญเชิญดาบสุริยะในการเเผดเผากองทหารกว่าหมื่นนายให้เป็ขี้เถ้าได้เพียงคนเดียว”
“เเบบนี้ซิกม่าก็สุดยอดไปเลยสิ!”
“ใช่”
(โคตรโกงเลยล่ะ)
ผมอมยิ้มให้กับสายตาลุกวาวของเนฟ เเละลูบหัวเขาด้วยความชอบใจ พรที่ดีคือสื่งที่คนคาดหวัง เเต่ซิกม่าคือสิ่งที่ใครต่างก็ภาวนาว่าสักครั้งในชีวิตอยากที่จะมัน ว่ากันว่า ผู้ใช้ซิกม่าเพียงคนเดียวสามารถทดเเทนกำลังรบนับหมื่นในาได้
“เนล บอกมาเลยนะ! นายเเอบส่งนอลไปเรียนพิเศษใช่ไหม! ขนาดฉันที่อ่านเกี่ยวกับซิกม่าทุกวัน ยังไม่รู้เยอะขนาดนั้นเลย!”
“นอลนี่นะ ฉลาด เอ้! จะว่าไป ลูกฉันไปฉลาดตอนไหนเนี้ย!”
พ่อของมิรินเขามาสวมคอพ่อผมด้วยความตื่นเต้น พอผมที่ไม่รู้อะไร เเละปรับตัวไม่ถูก ก็มองซ้ายขวาไปมาเหมือนคนขี้กลัว
(เเย่ล่ะ ติดเป็นิสัยเสียอีกล่ะ)
กว่าผมจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ก็เมื่อได้เห็นท่าทางวิตกกังวลของพ่อ ในโลกเก่าผมมักจะเป็คนชอบทำไกด์สอนผู้เล่นใหม่เสมอผ่านยูทูปเพื่อหาเงินเติมเกม เลยเพลอลืมตัวพูดออกไปเพราะอยากให้คนอื่นเข้าใจในสิ่งที่สงสัย ผมดันลืมตัวไปว่า ข้อมูลที่ผมพูดไปมันไม่น่าใช่สิ่งที่คนยากจนด้อยการศึกษาขั้นสูงจะรู้ได้
“ผมเเค่เคยอ่านจากหนังสือผ่านๆ เอง ไม่เเน่สิ่งที่ผมพูดไปอาจะจะไม่ถูกก็ได้นะครับ เพราะผมเเค่ลองประดิษฐ์ประต่อ เเละอาศัยการเดาเพียงเท่านั้น”
“ถ้านายบอกว่าตัวเองใช้ข้อมูลที่มีอยู่น้อยนิดในการตีความ สิ่งที่นายพูดมาน่ะ เป็เื่ที่พิสูจน์มาเเล้วทั้งนั้น”
“หรือว่า เธอจะเป็อัจฉริยะ!”
เชอร์เบชมองมาทางผมอย่างไม่ละสายตา ผมที่ถูกมองโดยคนรอบตัวมากขึ้น ทหาร องครักษ์ เเละคนผื่นๆ ก็เริ่มกระซิบพูดคุยเกี่ยวกับความผิดปรกติของผม โดยเฉพาะคุณหมอที่จ้องมองทั่วตัว ร่างกายของผมรู้สึกกดดันจนเต็มเหงื่อไหลพล่าน ตอนนี้ต้องคิดหาเเผนข้ออ้างสำรองเเล้ว!
“อะเเห่ม เห็นหัวข้าบ้างเถอะ ตอนนี้กำลังอยู่ในพิธีดูพรนะ รบกวนช่วยอยู่ในความสงบด้วย”
“ค-ครับ ต้องขออภัยด้วย!”
คุณหมอก้มหัว เเละรีบกลับไปนั่งที่เดิม เขาโดนภรรยาดุเกี่ยวกับพฤติกรรมเเสดงออกอันไม่เหมาะสมของเขา พวกองครักษ์ เเละอัศวินก็ต่างมากันปิดปากยืนนิ่งด้วยความสงบ อาเธอร์เเอบมองผมด้วยหางตา เเละกะพริบตาให้เล็กน้อย
(ขอบคุณครับหลวงพ่อ มันจะไม่มีวันลืมบุญคุณเลย!)
ผมเเทบอยากคุกเข่า เเละกราบไหว้การช่วยเหลืออันยิ่งใหญ่ของหลวงพ่อ เเต่ก็ห้ามใจทำการเเอบส่งนิ้วโป้ง เป็สัญญาณบ่งบอกการขอบคุณเขาทางอ้อมเเทน
“รูปของผู้นั่งบนบัลลังก์แห่งความองอาจ สั่งการข้ารับใช้ไร้โลหิตเพื่อปฏิบัติตามเจตจำนงเเห่งตน สายตาเเห่งความเืเย็นจ้องมองเพียงภาพเเห่งชัยชนะ ยินดีด้วยบุคสาวเเห่งเเคสโตเวีย ซิกม่าของเธอ คือ อาณาเขตเเห่งชัยชนะ เพอร์เฟค คิงดอม (Perfect Kingdom) ”
(มาเเล้วสินะ ซิกม่าที่โคตรจะโกงของรองนางร้าย)
ทุกคนที่อยู่รอบตัวผมต่างมองเชอร์เบชด้วยความอึ้งทึ่ง เเต่ถ้าคนที่รู้ยันไส้ในความสามารถของเฟอร์เฟค คิงด้อมคงได้เเต่อิจฉามากกว่า
Perfect Kingdom คือ การสร้างอัศวินข้ารับใช้อันซื่อสัตย์ต่อสู้เคียงรบไปกับเ้านาย จุดเด่นของพลังนี้คือ อัศวินจะเเข็งเเกร่งขึ้น เเละมีจำนวนมากขึ้นตามพลังเวทของผู้ใช้ ถ้ายิ่งพลังเวทอันมหาศาลมากเท่าไหร่ อัศวินพิทักษ์ก็จะยากที่จะต่อกรมากขึ้น การที่จะต่อสู้ตัวต่อตัวกับเธอ เเทบจะไม่ต่างจากการบุกฝ่าทั้งกองทัพเพื่อเข้าถึงราชินีเลย
(ใช้ตัวหมากป้องกันเ้าของ ความสามารถที่ไม่เหมือนใคร เเละสมดุลในการโจมตี เเละตั้งรับ)
“คุณนอล ดูนิ่งสงบ ไม่มีท่าทางตื่นตระหนกกับซิกม่าของดิฉันเลย จากที่ได้ฟังคุณอธิบายมา คุณคงเชี่ยวชาญซิกม่าพอสมควรสินะคะ”
“ไม่หรอกครับ ผมเเค่อึ้งจนพูดไม่ออกมากกว่า ไม่รู้เลยนะครับว่า คุณหนูผุ้สูงส่ง เเละงดงามจะได้เป็ถึงผู้สืบทอด เพอร์เฟค คิงด้อม อันยิ่งใหญ่ ที่เคยพลิกประวัติศาสตร์ของจากวีรบุรุษเเคสโตเวียเมื่อ 1000 ปีก่อน”
“รู้จักเเม้กระทั่งประวัติศาสตร์ของชาติในเพียงวัยเท่านี้ คุณนี่ช่างน่าสนใจจริงค่ะ ดิฉันขอนับถือเลย”
(ไอปากเฮ็งซวย เอ้ย!)
“อย่ามาให้ค่าตัวผมมากเลยครับ ถ้าเป็ความฉลาดอันปราดเปรื่องของคุณหนู รายละเอียดประวัติศาสตร์เล็กน้อย ก็คงใช้เวลาเข้าใจไม่นาน เเละรอบรู้มากกว่าผมเเน่นอน”
ผมอยากจะเอามือตบปากตัวเองให้สำนึกผิดซะเหลือเกิน นิสัยที่ชอบพูดมากนี่มันเเก้ยากจริงๆ เเม้ว่าเชอร์เบชจะมองผมด้วยไม่เเสดงสีหน้าอะไร เเต่นั่นมันจะยิ่งทำให้คนรอบข้างเธอหันมาสนใจในตัวผมอีกครั้ง ผมไม่มีทางเลือกจึงหันไปมองอาเธอร์ด้วยสายตาเหลือหมาน้อย ที่้าความช่วยเหลือ
“อะเเห่ม เรามาต่อกับพรของสองพี่น้องดีกว่า เริ่มจากคนน้องก่อนนะ”
“ครับ!”
(ขอบคุณครับ หลวงพ่อ!)
ผมซาบซึ้งจนเเทบจะก้มหน้าลงไปกรอบเท้าอาเธอร์เเล้ว เเต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ เพราะผมจะทำเเบบโจ่งเเจ้งในที่สาธารณะเเบบนี้ไม่ได้
“รูปของผู้เเสวงหาในเส้นทางเเห่งดาบ เเละใช้มันเป็อาวุธคู่กายต่อกรกับทุกศัตรูที่เผชิญหน้า พรของเธอคือ นักดาบ ยินดีด้วย”
“น-น-นักดาบ! พ่อ ผมได้เป็นักดาบเเล้ว!!!”
เนฟยิ้มจนปากของเขาเเทบฉีกให้กับความดีใจ เขาวิ่งกลับไปหาพ่อที่นั่งเฝ้ามอง เเละกระโจนกอดพวกเขาด้วยความสุข
“สมเเล้วที่เป็ลูกพ่อ พ่อมั่นใจอยู่เเล้วว่า ลูกจะได้เป็นักดาบ!”
พ่อกอดเนฟด้วยความดีใจ เเละหลั่งน้ำตาออกมา นักดาบเป็พรที่เเข็งเเกร่ง เเละมั่นคง การที่เนฟได้พรเป็นักดาบก็เรียกได้ว่า เขาสามารถพลิกชีวิตของครอบครัวให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง
“อย่าพึ่งดีใจไป ยังเหลือลูกชายคนโตของพวกคุณอีกคนนะ”
“ขอโทษด้วยครับ ท่านอาเธอร์…!”
พ่อของผมที่กำลังร้องห่มร้องไห้ดีใจก็รีบเช็ดน้ำตา เเละโค้งตัวเเสดงความขอโทษที่ขัดขวางการดำเนินพิธี ไม่นานหลวงพ่อก็หันมามองที่มือของผมก่อนที่เขาก็เอ่ยปากออกมา
“อ-เออ…รูปของคนผู้หนึ่งกำลังเดินผ่านสนามรบอันเเห้งเหือดด้วยความโหยหา เส้นทางของเขาเต็มไปด้วยอาวุธนับพัน เปลวเพลิงที่ลุกไหม้ทั่วสารทิศ เเละโครงกระดูกที่จ้องมองเเผ่นหลังของเขาด้วยความอาวรณ์ ภายในจุดจบเเห่งความสิ้นหวัง เหตุใดหัวใจของเขาถึงยังกล้าเเกร่งยากจะพังทลาย ยินดีด้วยพรของเธอคือ ผู้เเบกรับ”
(จิตใจอันกล้าเเกร่ง? พรอะไรกัน!?)
หลวงพ่อดูพูดสะดุดในการอธิบาย่เเรก เเต่เขาก็บรรยายได้จนเห็นภาพ เเต่พอผมได้ยินผลลัพธ์ ผมก็พูดอะไรเเทบไม่ออก จิตใจอันกล้าเเกร่งเป็พรที่ผมยังไม่เคยได้พบมาก่อนตั้งเเต่เล่นเกมมา ไม่มีทางที่ผมจะจำพรไหรในเกมไม่ได้ เพราะผมเคลียร์ทุกอย่างในเกมนี้หมดเเล้ว ยกเว้นว่า…
“นี่มัน พร…ต้นกำเนิดเหรอครับ?”
“ฉลากมาก ถูกต้องนี่เป็พรเฉพาะตัวที่เกิดขึ้นเเค่ตัวเธอเท่านั้น เเต่เท่าที่ข้าตรวจสอบความสามารถ ดูเหมือนมันจะส่งผลในการเพิ่มพูนหลังต่อสู้ มันดูเหมือนทำให้จิตใจเเข็งเเกร่งขึ้นเท่านั้น”
(เป็พรประเภทเสริมความต้านทางจิตใจสินะ…)
“ขอบคุณครับ”
ผมน้อมตัวขอบคุณหลวงพ่อก่อนจะเดินเงียบไปหาพ่อเเม่ ผู้คนรอบตัวต่างมองผมด้วยสีหน้าปกติ ไม่ได้เเสดงความใ ก็นะสำหรับโลกนี้ พรเกิดใหม่นั้นเป็เื่ธรรมดาที่ทุกปีจะมีตลอด เเต่คงมีเเค่ผมคนเดียวที่รู้ว่าพร ผู้เเบกรับ นั่นมันเป็สิ่งที่ไม่เคยพบเห็นในเกมมาก่อน เเละยังเป็พรต้นกำเนิดด้วย
“อะไรกันนึกว่าพรพิเศษ…”
“ผู้เเบกรับ อย่างกับลอกเลียนเเบบ พรผู้กล้า…”
“ไม่ใช่ว่าพรนี้ มันจะกระจอก…”
เสียงซุบซิบนินทาดังทั่วโถงโบสถ์ ผมไม่สามารถได้ยินพวกเขาได้ชัดเจน เพราะมันมาจากหลายกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็คนจากวิหาร หรือบริวารของเชอร์เบช เเต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรคำวิจารณ์ของพวกเขา ผมนั่งจับคางอยู่บนเก้าอี้ คิดทบทวนถึงพรที่ได้รับมา
(ตอนเเรกคิดว่าจะได้พรพ่อค้า ผิดหวังชะมัด)
ถ้าได้พรพ่อค้ามาทักษะการเจรจาก็จะสำเร็จมากขึ้น ทำให้สามารถหาเงินได้มากขึ้น ไม่ต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงสู้มอนเตอร์ เเต่กับผิดคาดที่ได้พรที่ไม่เคยมีมาในเกมเเทน
(ผู้เเบกรับ จากที่ฟังคำอธิบายจากหลวงพ่อ คือมีความสามารถในการทำให้จิตใจเเข็งเเกร่ง เเต่มันก็มันความสามารถคล้ายกับความต้านทานต่อสถานะผิดปรกติ สรุปมันจะเอาไปใช้ทำอะไรได้?)
ผมรวบรวมความคิดมองหา ความเป็ไปได้ในการใช้ประโยชน์จากพรนี้ เเต่คำอธิบายที่อาเธอร์ให้ผมนั้นค่อนข้างกำกวม เเละไม่ชัดเจน อีกทั้งมันยังมีสิ่งที่ไม่ถูกต้องอีก เพราะความต้านทานต่อสถานะผิดปรกติสามารถเสริมสภาพจิตใจได้ด้วย
(เเต่ไม่รู้สึกถึงว่า ตัวเองจะมีพลังเวทเลย ทั้งที่มันควรมีตั้งเเต่ได้รับพรมาเเล้ว)
เเม้ว่าคุณจะได้หอกที่อ่อนเเบบชาวนา เเต่ก็ยังมีพลังเวทสถิติอยู่ มีคนเคยกล่าวว่า มันจะรู้สึกเหมือนมีพลังงานพิเศษปะทุออกมาจากภายในร่างกาย เเต่ผมกลับไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนเเปลงเลย
(ถ้าคิดถึง จิตใจที่กล้าเเข็ง ก็จะสามารถตีความในความหมายว่า จิตใจที่ไม่ท้อถอย หรือสั่นคลอนได้ เเละเมื่อมารวมกับศัพท์เฉพาะในเกมเช่น ความต้านทานต่อสถานะผิดปรกติ ละก็…)
ความเป็ไปได้ที่ผสมระหว่างคำบอกใบ้จากอาเธอร์ เเละข้อมูลของเกมที่มีอยู่ในความทรงจำ ทำให้ผมเริ่มค้นพบเื้ัของพรนี้
(ต้านทานสถานะทางจิตใจสมบูรณ์ หรือถ้าคิดดูดีๆ มันจะมีวิธีใช้ไหม…)
ความคิดไหลผ่านหัวของผมดั่งสายน้ำ ความผิดปรกติที่เกิดขึ้น ทำให้ผมเริ่มสงสัยถึงศักยภาพของพรนี้มากขึ้น ทำอย่างไรถึงจะดึงประสิทธิภาพออกมาได้สูงสุด โดยงัดความรู้เกี่ยวข้องทั้งหมดมาอ้างอิง
(ถ้าประเมินจากพวกสถานะผิดปรกติทางใจเช่น มนต์เสน่ห์ จิตสลาย คลุ้มคลั่ง ตัณหาวิบัติ เเละควบคุมจิต เอ๊ะ หรือว่ามันทำอย่างนั้นได้…)
ผมที่ไล่เรียงความคิดไปทีละน้อย ก็เริ่มเห็นถึงความสามารถที่น่าสะพรึงขึ้นมา มันฉีกกฎทุกอย่างที่ไม่น่าจะเป็ไปได้ในเกมเลย
(ถ้าเราสามารถต้านทานการควบคุมจิตได้ละก็ ไอ้นั่นก็ทำได้อย่างเเน่นอน การป้องกันการถูกเเย่งชิง!)
รอยยิ้มของผมผุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ผมไม่สามารถยิ้มชมเชยให้กับความฉลาดอันล้ำเลิศของผมได้ ผมค้นพบโอกาสในการพลิกกระดาษเปล่าให้เป็ทอง พอคิดได้เเบบนั้นผมก็หลุดยิ้มออกมาไม่รู้ตัว
“คุณดูจะมีความสุขกับพรมากเลยนะคะ คุณนอล”
เชอร์เบชอยู่ห่างผมประมาณ 1 เมตร เธอจ้องมองมาที่รอยยิ้มอันเเสนน่าเกลียดของผม มิเกลที่เห็นดังนั้นก็ทำหน้าไม่สบอารมณ์ทันทีที่เห็นเธอเข้ามาทักผม ครอบครัวของผมที่นั่งอยู่ใกล้กันเมื่อครู่ก็นิ่งเงียบตัวเกร็งเป็หุ่นไล่กา
“นั่นสิครับ ได้พรต้นกำเนิดเเบบนี้ มันช่างน่าเหลือเชื่อเกินกว่าสามัญต่ำต้อยอย่างผมจะคาดหวังไว้เสียอีก”
“งั้นเหรอคะ เเต่ตอนเเรกคุณยังเเสดงสีหน้าผิดหวังหรือเลย”
“คุณหนูคิดไปเองมากกว่าครับ ผมเเค่ช็อตเเล้วพึ่งรู้ตัว การได้พรต้นกำเนิดมันเป็เื่น่าทึ่งมาก”
(ออกไปสักทีสิ ชอบมาขัดอารมณ์สุนทรีย์ของฉันจริง)
ผมเเสร้งทำหน้าไร้เดียงสา เเละโค้งคำนับเธอเหมือนคนไม่เอาไหน ผมหวังว่าพวกเธอจะไปได้สักที ผมรู้สึกรำคาญมากในการเกี่ยวข้องกับเธอ
“คุณนี่มันเเปลกจริงๆ น่าเสียดายที่ดิฉันคงรบกวนเวลาของพวกคุณต่อไม่ได้เเล้ว สำหรับท่านอาเธอร์ ขอบคุณสำหรับการดูพรนะคะ”
“คุณหนูเเคสโตเวียจะกลับเเล้วงั้นหรือครับ?”
“การออกมาข้างนอกทำธุระต้องใช้เวลาเดินทางพอสมควร ดิฉันเกร็งว่าท่านพ่อจะไม่ชอบใจถ้ากลับดึกค่ะ”
“ถ้าตามนิสัยของท่านดยุคเเคสโตเวีย ข้าก็เข้าใจได้ น่าเสียดายจังนะครับ ที่ต้องอดคุยกับคุณหนูคนสวยเเล้ว”
“ถ้าไม่รังเกียจ ท่านสามารถมาเยือนคฤหาสน์เเคสโตเวียได้นะคะ ดิฉันพร้อมจะให้การตอบรับเป็พิเศษเลย”
“ไว้ข้ามีเวลาว่างจะพิจารณาดูนะครับ”
“จะรออยู่เสมอนะคะ”
เชอร์เบชน้อมตัวก้มหัวขอบคุณอย่างสุภาพ โดยเฉพาะกับหลวงพ่ออาเธอร์ เธอจะให้เกียรติเป็พิเศษ ถ้าให้ผมเดาความคิดในใจของเธอ เธอคงคิดจะใช้โอกาสนี้ในการสานสัมพันธ์กับหลวงพ่ออาเธอร์ เพื่อผลประโยชน์ในอนาคต
(คิดว่าฉันจะปล่อยโอกาสนี้เหรอ?)
“พวกผมก็คงต้องกลับเเล้วเหมือนกัน ขอโทษที่สร้างเื่ให้ เเละขอบคุณหลวงพ่อสำหรับทุกอย่างในวันนี้ครับ”
“เ้าก็ด้วยเหรอ? โหๆ ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก เเค่คำขอบคุณก็มากพอเเล้ว”
“ไว้สักวันผมจะไปตอบเเทนท่านเเน่นอนครับ”
“ข้าจะรอละกัน”
ถ้าเชอร์เบชจะตีสนิทกับหลวงพ่อ ผมก็จะทำตามเหมือนกันในวิถีของสามัญชน พวกเราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า วิธีตีสนิทกับคนอื่นอันดับเเรกก็คือ ทำให้เขาจดจำชื่อ เเละหน้าของเราให้ได้ เชอร์เบชที่เห็นดังนั้นจึงดึงกลางเกงอัศวิน เเละกระซิบบางอย่างกับเขา
กริ๊ง
“ไม่นะ เผลอทำเงินตกซะได้”
“นายนี่ไม่ระวังเลยนะ”
“ขออภัยในความสะเพร่าครับ คุณหนู!”
“ไม่ทราบว่าคุณนอลจะช่วยเก็บเหรียญทองคืนให้เขาหน่อยได้ไหมคะ”
เหรียญทองกลิ้งมาชนเท้าผมเเบบไม่ใช่เื่บังเอิญ ดูจากการน้ำเสียงที่สูงผิดปรกติขององครักษ์ของเธอ นี่เป็การจัดฉากอย่างเเน่นอน
(มีเป้าหมายอะไรกัน)
“ได้ครับ คุณหนูเเคสโตเวีย”
ผมก้มลงไปหยิบเหรียญทองตามความประสงค์เธอ ผมรีบวิ่งไปหาองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเชอร์เบช ในระหว่างทางที่กำลังจะถึง ผมก็ถูกอะไรบางสกัดขาขวาจนเสียการตั้งตัว
“ไม่ต้องรีบร้อนหรอกค่ะ เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุ”
เปิดเผยตัวจนจริงของนายออกมาจะดีกว่า (เชอร์เบช)
ผมล้มลงในอ้อมเเขนซ้ายของเชอร์เบช เธอเข้ามากระซิบอย่างเบาๆ ข้างหูผม ผมรับรู้เลยทันทีว่า นี่เป็เเผนของเธอในการเข้ามาพูดกับผมเเบบลับๆ
คิดจะทำอะไรของเธอ (โนวมอล)
ฉันเเค่สนใจในตัวนายน่ะ (เชอร์เบช)
อย่ามามองฉันเป็เบี้ยของเธอ ยัยจอมปลอม (โนวมอล)
หึ นี่สินะธาตุเเท้ของนาย (เชอร์เบช)
“เห้ย เเกจะทำตัวอ่อนเเอไปถึงไหน เลิกเกาะเเกะคุณหนูได้เเล้ว!”
มิเกลเข้ามาหยุดบทสนทนาลับระหว่างผม กับเชอร์เบช สายตาอันดุร้ายของเขากำลังจับจ้องการกระทำอันไม่เหมาะสมของผมต่อเชอร์เบชในฐานะสามัญชนชั้นล่าง
(ชิ ต้องมาหาข้อเเก้ให้ยัยนี่อีก)
“ข-ขขอโทษจริงๆ ครับ ปรกติผมเป็คนร่างกายอ่อนเเอ เลยมักไม่ทันระวังตัว อีกอย่างพอถูกคุณหนูช่วยเเล้ว รู้สึกว่าเธอเท่มากจนผมทำตัวไม่ถูกเลย!”
“เท่เหรอ? ฉันจะยอมความนาย ในฐานะที่นายรู้จักเจียมตัว เเละกล่าวชมคุณหนูถูกทางเเล้วกัน”
“ขอบคุณมากๆ ครับ!”
ผมอยากจะเปิดเผยเื้ัการจัดฉากมาก เเต่ก็ต้องห้ามใจเพราะหลักฐานมันไม่ชัดเจนพอที่จะทำให้ผมเป็ผู้บริสุทธิ์ ใครที่ไม่สังเกตก็จะสรุปไปเองว่าเป็อุบัติเหตุ
“นี่ครับเงินของคุณ”
“ขอบใจมาก”
ผมรีบยื่นเงินคืนคนต้นเื่ที่ก่อเหตุ ผมควบคุมการเเสดงของหน้าให้เนียนที่สุด ระงับความหงุดหงิดไม่ให้ะเิออกมาต่อหน้าทุกคน ยกเว้นคนเดียวที่ยอมให้ไม่ได้
ฉันเกลียดเธอ
ผมขยับปากไร้เสียงปลอกปล่อยความในใจก่อนที่จะเดินจากเธอไป หลังจากที่โนวมอลเดินผ่าน เชอร์เบชก็ไม่ได้ออกตัว เธอเพียงเเค่ยิ้มกรุ้มกริ่ม
หลังจากที่เื่ทุกอย่างสงบลง เชอร์เบชก็ขึ้นรถม้าที่มีตราของตระกูลเเล้วจากไป คนที่มาดูพรก็ทยอยกลับกันทีละกลุ่ม เหลือทิ้งท้ายไว้เเค่ครอบครัวของผม เเละคุณหมอ
“ลูกนี่จิตใจกล้าเเกร่งสมกับพรตัวเองเลยนะ ถ้าเป็พ่อคงไม่กล้าคุยต่อหน้ากับทายาทของตระกูลเเคสโตเวียเเน่นอน”
“เบลลูกนายนี่เกือบทำพวกฉันหัวใจวายเลย ถ้าไม่มีท่านอาเธอร์อยู่ เราคงศพไม่สวยเเน่นอน”
“นายเเค่หัวใจวาย ฉันนี่นึกภาพของตัวเองที่จะโดนเเขวนคอเเล้ว รู้ไหม!”
คุณหมอปาดเหงื่อด้วยผ้าเช็ดหน้า ในขณะที่เนลก็ถอนหายใจยาวออกมา เเละโวยวายด้วยความรักชีวิต สุกท้ายทั้งสอนก็จ้องมองผมด้วยความหวาดกลัว
“ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ผมน่ะคิดไว้เเล้ว ว่ายังไงพวกคุณนางคงไม่กระทำอะไรที่ไม่เหมาะสมต่อหน้าคนของวิหารศักดิ์สิทธิ์หรอก อีกอย่างการที่เราน่ะชื่อว่า ผมไม่อยากให้คนเราถูกเอาเปรียบเพียงเเค่ต้นกำเนิดที่ไม่เท่าเทียมกัน ผม้าให้พวกเขาเห็นคุณค่าในตัวพวกเราสั”
(ถึงจะเเค่ริบหรี่ก็เถอะ)
ความคิดที่จะทำให้พวกขุนนางยอมรับคนที่มีฐานะต่ำเรี่ยดินเเบบผม มันไม่ต่างจากขี่ช้างจับตั๊กแตนหรอก คนพวกนั้นไม่เคยมองเราเป็มนุษย์เหมือนกันด้วยซ้ำ
“เนล ฉันว่าลูกนายนี่ ตั้งเเต่ฟื้นขึ้นมา เขาดูเป็คนละคนเลย คือเเบบว่า…ฉลาดมากไปจนนึกว่าเป็ผู้ใหญ่เสียมากกว่า นี่นายเเอบเก็บลูกขุนนางมาเลี้ยงใช่เปล่า? ไม่ก็นี่เป็ลูกนายจริงดิ?”
“เเจ็ค เเกหาว่าฉันโง่เหรอ ลูกฉันต้องฉลาดได้ฉัน มันผิดปรกติตรงไหนฟะ! อีกอย่างเเกก็เป็คนช่วยทำคลอดให้ลูกฉันไม่ใช่เหรอ?”
“ก็อาจเป็พ่อคนละคนก็ได้…”
“เเกอยากตายมากใช่ไหม ไอ้เวรนี่!”
“อะเเห่ม ถ้าพวกเธอ จะทะเลาะกันละก็ เชิญไปด้านนอกได้ไหม ตอนนี้โบสถ์จะปิดเเล้ว”
“ข-ขอโทษครับ ท่านอาเธอร์ จะกลับเเล้วครับ!”
หลวงพ่อที่เห็นว่าทั้งสองกำลังจะจัดเวทีมวยสดกันจึงเข้ามาห้าม เเละตักเตือน ทั้งสองทำหน้าเจื่อน เเละรีบน้อมตัวขอโทษอย่างรวดเร็ว เเละเเยกย้ายกันกลับทันที
อาเธอร์ยิ้มมุมปากให้กับเด็กหนุ่มผมสีครามคนหนึ่งที่ได้เดินจากไปพร้อมกับครอบครัวของเขา เขาถอนหายใจ เเละเงยมองท้องฟ้าอย่างน่าสงสัย
“ท่านอยากจะสื่ออะไรกับข้า เทพธิดาไอริส”
อาเธอร์เป็คนผู้มีความสามารถในการได้ยินเสียงกระซิบของเทพธิดา ด้วยเหตุนี้เขาจึงถูกยกย่องเป็บาทหลวง ตั้งเเต่ปีเเรกที่เข้าวิหารศักดิ์สิทธิ์
“ท่านอยากรู้อนาคตที่ข้าได้เห็นหรือ? ข้าปกปิดท่านไม่ได้จริงๆ”
ซิกม่าของอาเธอร์คือ พยากรณ์ มีความสามารถในการเห็นชิ้นส่วนของอนาคตที่จะเกิดขึ้น เเต่ไม่สามารถใช้ตามอำเภอใจได้ เพราะมันจะต้องมีสิ่งกระตุ้นในการเข้าถึงคำใบ้นั้น
“ข้าเห็นการล่มสลายของอาณาจักรหนึ่ง รากของต้นไม้เเห่งความเเค้น เเทรกซึมทวงคืนความเป็ใหญ่ของมัน นับหลายคราผู้คนตกเป็เครื่องสังเวยต่อความรู้ต้องห้าม มีอยู่ 4 ชิ้นในการประกอบฉากจบที่สมบูรณ์”
“ชิ้นส่วนเเรก หญิงสาวผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ อ่อนเเอ มืดมิด เเละน่าเวทนา เธอคือกุญเเจเเห่งความหวัง”
“ชิ้นส่วนที่สอง หญิงสาวผู้ลุ่มหลงในความรัก อดีต เเละการทรยศ เธอคือกุญเเจเเห่งสายสัมพันธ์”
“ชิ้นส่วนที่สาม หญิงสาวผู้มืดมน อ่อนไหว เเละเศร้าโศก เธอคือกุญเเจเเห่งความทุกข์”
“เเละชิ้นส่วนสุดท้าย…”
อาเธอร์หยุดนิ่งไปสักพักก่อนที่เขาจะถอนหายใจ ชิ้นส่วนทั้งสามนั้นสามารถบอกได้ถึงลักษณะของคนในคำใบ้ เเต่ชิ้นส่วนกลับไม่มีความลับอะไร เเต่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“เอลเดล นอล กุญเเจเเห่งหายนะ…”
---
“ไหนๆ ก็มาเเล้ว ไม่คิดจะหาเวลาไปดื่มด้วยกันหน่อยเหรอ”
หลังจากที่พวกเราออกมาจากบริเวณโบสถ์ คุณหมอเข้ามาทักพ่อในตอนที่ยกผม กับเนฟขึ้นรถเข็น ดูเหมือนว่าเขาจะมีอะไรค้างคาอยู่เลยกลับมา เขามาโอบไหล่พ่อตามประสาเพื่อนสนิท
“ไหนๆ นายก็มาเเล้ว ไม่ไปดื่มด้วยกันหน่อยล่ะ”
“ลูกฉันอยู่ด้วย คงไม่ได้หรอก อีกอย่างก็จะค่ำมืดเเล้ว ถ้าเรย์รู้ว่าฉันเเอบไปดื่มกับนาย มีหวังได้นอนนอกห้องบ้านเเน่…”
“คุณก็เพลาๆ หน่อยเถอะ เรย์ยิ่งเข้มงวดกับการดื่มอยู่”
“ฮ่าๆๆ นั่นสินะ”
คุณหมอปล่อยมือออกจากไหล่พ่อ เเละยิ้มหัวเราะอย่างชอบใจ ในใจเขาคงอยากไปดื่มกับเพื่อน ถ้าวันนี้เป็วันธรรมดา
“นอล เนฟ กลับกันเถอะ”
“ครับ~”
“เดินทางปลอดภัยน้า”
“โชคดีครับ~”
พวกเราหันหน้ากลับส่งยิ้ม เเละโบกมืออำลาครอบครัวคุณหมอ ในขณะที่กำลังเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านนอรทอย่างช้าๆ สายตาของสังเกตโดยรอบเท่าที่เป็ไปได้ ผม เเละเนฟก็มองหันสำรวจทิวทัศน์ความเจริญที่นานจะได้เห็น จนในที่สุดก็หลุดออกจากตัวเมือง เเละพบถนนที่ทอดยาวผ่านทุ่งหญ้าสีเขียว เส้นทางกลับของบ้านผมจะไม่อยู่ในเส้นทางหลัก เพราะอาศัยอยู่ในเขตติดป่านอกเมือง
“หมู่บ้านนอรทมันสุดยอดไปเลยนะพี่ ทั้งบ้านอิฐปูนที่ดูเเข็งเเรงนั่น เเถมอาหารที่น่าอร่อยพวกนั้นอีก สักวันผมจะต้องได้ทำงานเป็คนของหน่วยป้องกันดินเเดนที่นั่นให้ได้”
“เเต่ถ้านายกลายเป็อัศวินของอาณาจักร มันจะดูเท่กว่าไม่ใช่เหรอ?”
“นั่นสิ เป็อัศวินดีกว่า!”
ผมจ้องมองเนฟที่ลุกวาวด้วยสายตาช่างฝันของเด็กน้อย เห็นท่าทางอันน่ารักของเขาเเล้ว ผมก็อยากที่จะลูบหัวเขาเหลือเกิน เเต่จะทำบ่อยก็ไม่ดี เพราะเนฟเขาไม่อยากให้ผมปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็กสักเท่าไหร่
“นอล ลูกนี่ทำตัวไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะ ถึงมันจะทำให้ลูกมั่นใจในตัวเอง เเต่ลูกทำเกินขอบเขตเกินไปในฐานะสามัญชน…ไม่สิ เราต้องใช้คำที่เข้าใจง่ายกว่านี้”
“คุณพ่อกำลังหมายถึง เื่ที่ทะเลาะกับคุณหนูใช่ไหมครับ”
“…ลูกรู้ตัวดีสินะ”
ในขณะที่พ่อกำลังเข็นรถกลับ เขาก็เปิดประเด็นขึ้นมา น้ำเสียงของเขาสั่นไม่คง เเต่ก็ยังมองผมด้วยสายตาห่วงใย ผมรับรู้ได้ถึงความจริงใจจากถ้อยคำของเขา มันทำให้ผมนึกถึงสัญญาที่เราได้ให้คำมั่นไว้ก่อนหน้านี้
“ผมขอโทษครับ ครั้งหน้าผมจะนคำนึงถึงความปลอดภัยให้มากกว่านี้ครับ”
“ไม่รู้หรอกนะว่าไปเรียนการพูดจากไหน เเต่หวังว่าลูกจะไม่ช่วยทำให้พ่อกลัวไปมากกว่านี้นะ ลูกไม่รู้หรอกว่าว่าพวกขุนนางน่ากลัวเเค่ไหน เพียงเเค่เขาเอ่ยปากครอบครัวเราก็หายจากพื้นดินเเล้ว”
“ผมเชื่อในตัวคุณหนูเเคสโตเวียครับ”
“ลูกมั่นใจเหรอ?”
พ่อถอนหายใจให้กับคำตอบของคนหัวรั้นเเเบบผม ผมก็ไม่อาจปฏิเสธได้หรอกว่า สิ่งที่ตัวเองทำมันเป็สิ่งถูก้าที่เราไปท้าทายอำนาจกับคนที่สามารถตัดสินชีวิตได้เพียงปลายนิ้ว มันเป็ความคิดที่โง่เขลาสิ้นดี เเต่เพราะเธอคือ เเคสโตเวีย มิว เชอร์เบช นางร้ายรองของเกมที่ผมรู้จักเป็อย่างดี
“ตระกูลเเคสโตเวีย ใครต่างก็ทราบว่าเป็ ดยุคทรงคุณธรรม พวกเขาอาจจะมีชื่อเสียเื่การข่มเหงขุนนาง เเต่ถือคติในความถูกต้อง ถ้าเกิดตัวเองเป็ฝ่ายผิดก็จะยอมรับ เเต่ถ้าตัวเองถูกปองร้าย พวกเขาก็จะดำเนินการตัดสินด้วยความยุติธรรมของตัวเอง ทายาทคนปัจจุบันอย่างคุณหนูที่ได้รับผลการเรียนดีเยี่ยม เเละชื่อเสียงที่ดีจากการช่วยเหลือชาวบ้านยากจนนับครั้งไม่ถ้วน เธอไม่ลงโทษคนอื่นโดยปราศจากความผิดหรอกครับ”
(ถึงจะบริจาคไปเพื่อเอาหน้าตาทางสังคมก็เถอะ)
“ลูกไปรู้ได้ยังไง ทั้งที่พ่อกับเเม่ยังไม่เคยพาเข้าสังคมเลย!?”
(สร้างหลักฐานหน่อยดีกว่า)
“หนังสือ เเละหนังสือพิมพ์ที่พ่อซื้อจากเมืองทุกอาทิตย์ ก็เพียงพอในการปะติดปะต่อข้อมูลเเล้วครับ”
“สุดยอดไปเลย พ่อไม่อยากเชื่อมาก่อนเลยว่าลูกจะฉลาดถึงขนาดนี้!”
(ถึงจะรู้สึกหลอกให้เขาเชื่อ เเต่เรามั่นใจว่า เพื่อนนางร้ายอย่าง เชอร์เบช คงไม่ลงมือจัดการสิ่งที่ไม่เห็นประโยชน์อยู่เเล้ว)
“ผมก็เเค่ไม่อยากทำตัวเด่นน่ะครับ”
“นั่นสิ ลูกคงไม่ลงมือทำอะไรโดยไม่คิดหรอก…”
เชอร์เบชเป็เพื่อนนางร้ายที่คอยสนับสนุนเฟรย่าจนตลอดรูทเ้าชายมิลลิเลี่ยน เธอเป็พวกลงมือทำในสิ่งที่ตัวเองจะได้รับผลประโยชน์เพียงเท่านั้น ถ้าไม่ใช่คนที่เธอสนิทสนม เธอจะไม่เเสดงความเห็นใจเเก่เขาเลย เเต่ถ้าเกิดสนใจอะไร เธอจะเก็บไว้พิจารณาว่าจะเป็ของสนุก หรือ ของที่อยากได้ ดังนั้นเธอที่ให้ความสนใจกับผม คงจะชอบเพราะไหวพริบ เเละสติปัญญาวัยเดียวกันที่ทัดเทียมกับเธอ เเต่ก็คงมองว่าเป็สามัญชนที่สร้างประโยชน์ไม่ค่อยได้ อาจจะลองหยอกล้อเล่นเพราะความสนุก เเล้วค่อยจัดการทีหลัง แต่อย่างไรก็ตามผมก็ได้ทำประกันกับหลวงพ่อไว้เรียบร้อย ถ้าเกิดมีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวผม เขาก็คงไม่ยอม เเละต่อต้านตระกูลเเคสโตเวียเเน่นอน การสูญเสียความเชื่อใจกับวิหารศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่เื่ที่คุ้มค่าพอกับการเเก้เเค้นเด็กทุ่งนาอวดฉลาด พอกาลเวลาผ่านไป มันก็คงนานพอให้ลืมเื่บาดหมางระหว่างผมกับเธอ เเละเมื่อเธอโตขึ้นคงคิดว่า มันเป็เื่วิวาทของเด็กที่ไร้สาระ ถึงคุณพ่อจะเป็ผู้ใหญ่เเต่เขาคงไม่เชื่อว่าโดนเด็กหลอกอยู่ เพราะข้อมูลปรุงเเต่งที่ผมให้เขา เเต่ถึงยังไงก็ตามสีหน้าเขาก็ดูมัวหมองเล็กน้อย
(เเต่ว่านะ เราควรระวังตัวไว้ดีกว่า)
เเต่วันนี้ก็เป็สัญญาณไม่ดีมาก จากการสังเกตพฤติกรรมของเธอวันนี้ มีสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเหมือนกัน เชอร์เบชพูดคุยกับผมค่อนข้างบ่อย มีทั้งการส่งคำถาม ให้ความเห็น เเละขอโทษ มันเป็สิ่งที่หายากในเกม เเละชีวิตจริงเมื่อขุนนางตอบโต้สามัญชน
(มีโอกาสที่เธอจะใช้เราเป็หมาก…ถ้าเราไม่เเข็งเเกร่งมากกว่านี้ เราต้องกลายเป็เบี้ยล่างของเธอเเน่)
ภายใต้ความสุขุม เเละไร้สีหน้าทางอารมณ์ของเธอ มันเเฝงไปด้วยความลึกลับอันดำมืดของเธอ มีโอกาสเป็ไปได้ว่า เธอจะปล่อยผมให้เติบโต เเละบ่มเพาะความสามารถมากพอในการใช้เป็เครื่องมือในอนาคต เราต้องมีพลังมากพอในการหลุดจากการเป็ทาสของเธอ
(ไม่มีทางที่เราจะยอมตกอยู่ใต้เท้าเธอเด็ดขาด!)
เนฟหันไปเห็นโนวนอลที่กัดฟัน เเละทำสีหน้าจริงจังจนดูน่ากลัว เขาเข้าไปสะกิดไหล่ จนโนวมอลรู้สึกตัว เขาเเสดงสีหน้าใ เเละถามเนฟกลับไป
“ถึงพี่จะฉลาก เเต่ก็ไม่ควรทำผิดสัญญานะ”
(สัญญาเหรอ…)
“นั่นสินะ….นายพูดถูกเนฟ ผมขอโทษนะครับคุณพ่อ ผมผิดไปเอง”
“หืม ในที่สุดลูกก็ขอโทษออกมาเเล้วสินะ พ่อนึกว่าลูกจะไม่ยอมเสียเเล้ว”
หลังจากเนฟเข้ามาเตือนสติ ผมก็นึกขึ้นได้ว่า เื่ทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้นถ้าผมยอมปล่อยผ่าน คุณพ่อถอนหายใจ เเละหยุดรถฉับพลัน เขาหันมือมาลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน
“พ่อก็ไม่อยากโทษลูกเหมือนกัน สิ่งที่ลูกทำน่ะ พ่อกลับชอบมากกว่า”
“ทำไมล่ะครับ ผมผิดสัญญาไม่ใช่เหรอ?”
คุณพ่อยิ้มอย่างไม่สมเหตุผล ตามหลักเเล้วเขาควรจะโกรธในสิ่งที่ผมทำผิดลงไปสิ ทำไมยิ่งมองเขา ภาพของคนที่ควรลืม เเละเริ่มต้นใหม่ก็วนเวียนกลับมาในหัว
“ลูกเป็ตัวของตัวเองดีที่สุดเเล้ว เมื่อก่อนลูกเป็คนที่ไม่กล้าลงมือทำอะไร จนพ่อคิดว่าตัวเองเลี้ยงดูลูกมาไม่ดีพอ…”
(นี่มันข้อมูลของนอล)
ถึงผมจะเริ่มคุ้นชินกับโลกนี้ เเต่การจะปรับตัวเป็นอลนั้นยากเย็น ผมไม่รู้จักนิสัยของเขาอย่างชัดเจน ผมสงสัยอยู่เสมอมาว่า ทำยังไงถึงจะเป็นอลคนเดิมได้
“ขี้กลัว โอ้อวด เเละซื่อบื้อ ถึงจะไม่ขี้เเย เเต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเป็ชิ้นเป็อัน จนกระทั่งลูกตกไม้ในวันนั้น ตั้งเเต่ลูกหายาเ็ก็กลายเป็คนอีกคน ไม่ออกไปเล่นด้านนอกเหมือนเด็กน้อยคนอื่น ชอบอยู่คนเดียวในห้อง เเละหันมาช่วยงานที่บ้านโดยไม่ต้องเรียก เเต่ไม่ว่าจะคุยกับลูกกี่ครั้ง พ่อก็คิดว่ากำลังคุยกับคนที่ไม่รู้จักอยู่ ราวกับลูกกำลังปกปิดตัวตนบางอย่างจากพ่อ”
(เพราะผมไม่ใช่ลูกของคุณไง…)
คุณพ่อพูดด้วยใบหน้าที่เศร้าโศก เนฟที่ฟังอยู่ก็นิ่งเงียบคล้อยตามเขา ในใจผมก็อยากบอกพวกเขาว่า ผมไม่ใช่คนของโลกนี้เหมือนกัน
“เเต่พ่อไม่เสียใจหรอกนะที่ลูกทำผิดสัญญาวันนี้ เพราะพ่อได้รู้จักตัวตนของลูกยังไงล่ะ”
คุณพ่อยิ้มอย่างอ่อนโยน เเละหันหน้าไปทางดวงอาทิตย์ตก เขาชี้นิ้วไปยังดวงอาทิตย์สีส้มยามเย็นสวยงาม เขาคงอยากสื่อถึงตัวตนของผม
“วันนี้ลูกได้เเสดงถึงความสามารถที่เเท้จริงของตัวเองต่อหน้าตัวตนที่เรามิอาจต่อรองได้ น่าขันใช่ไหม เเทนที่พ่อสามารถห้ามลูกเพื่อไม่ให้ไปก้าวก่ายคนชั้นสูง เเต่พ่อกลับนิ่งเฉย เเละกลับชอบใจมองลูกที่เปล่งประกายดั่งกับดวงอาทิตย์ มันเจิดจ้าจนพ่อเผลอเชื่อใจลูกไปชั่วขณะว่า ลูกไม่ได้ผิด เเต่เป็ฝ่ายถูก พอคิดได้เเบบนั้นพ่อก็ทำใจยอมรับไม่ตัวเองไม่ได้…”
สิ่งที่เขาเห็นนั่นคือธาตุเเท้ของผมที่ปิดบังมาโดยตลอด ผมเเค่อยากทำตัวเป็นอลเพื่อความสบายใจของพวกเขา เเต่วินาทีนั้นที่ผมรับไม่ได้จากการเอาเปรียบ ผมจึงต้องเลิกถอย เเละเลือกที่จะสู้ในวิถีของผมจนปลดปล่อยด้านที่เเท้จริงออกมา
(ไม่ต่างจากเขาเลย พ่อคนเก่าของเราเลย)
“งั้นต่อไปนี้ ผมคงแอบอู้ได้เเล้วสินะครับ”
สิ่งที่เขาพูดมาเป็ถ้อยคำที่ผมเคยได้ยินทำนองเดียวกันในโลกก่อน นั่นทำให้ผมย้อนคิดถึง เเละรู้สึกผ่อนคลายจนหลุดขำเล็กน้อย ก่อนที่จะลงไปนอนยืดตัวในรถเข็น คุณพ่อ เเละเนฟที่เห็นดังนั้นเลยใ เเต่ผมก็อมยิ้ม เเละพูดต่อ
“พ่อรู้ไหม หน้าร้อนนี่เเย่ที่สุดเลย เป็ไปได้ผมอยากจะนอนในห้องเฉยๆ เเล้วรอเเม่เรียกมากินข้าว”
“พี่ต้องช่วยงานเเม่ไม่ใช่เหรอ!”
“ไม่เอาร้อนอ่า นายไปทำเเทนละกัน ฉันจะไปตกปลาในร่มกับพ่อดีกว่า”
“เอ๊! ไม่เอา ผมก็ไม่ชอบเเสงเเดด พี่กลับมาเป็คนเดิมเถอะ!”
เนฟหน้าซีดเมื่อเห็นผมจะเปลี่ยนบทบาท เขาที่ชอบล่าสัตว์ พอได้นึกว่าต้องใช้ชีวิตทำฟารมอาบเเดดร้อนๆ ในหนึ่งวัน มันคงน่าเบื่อ เเละทรมานเเน่นอน
“ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดลูกก็จะออกไปหาอาหารกับพ่อ เเบบนี้เนฟต้องสลับงานกับพี่เเล้วล่ะ”
“ไม่เอา!”
“นายจะร้องก็เชิญตามสบาย ฉันนอนล่ะ ครอก…”
“เดี๋ยวก่อนสิพี่ ตื่นมาคุยกันก่อน!”
ในฐานะเกมเมอร์สถานการณ์ไหนก็ต้องนอนได้ ต่อให้ป้าข้างบ้านจะโซโล่กีตาร์เพี้ยนทำนอง ผมก็ฝืนนอนผ่านมาเเล้ว ยิ่งพอได้ปลดปล่อยตัวเองเเล้ว ก็รู้สึกว่าความอึกอักในใจได้หายไปสักที
ผ่านไปสักพัก พวกเราก็กลับมาถึงบ้านอย่างปลอดภัย ต้องขอบคุณพ่อที่รีบออกเดินทางกลับ พวกเราจึงถึงบ้านโดยที่ฟ้าไม่มืดเกินไป พ่อเก็บรถเข็นเข้าโกดัง โดยที่ผม เเละเนฟเข้าไปกอดเเม่ที่ยืนต้อนรับอยู่หน้าประตู
“เป็ยังไงบ้าง วันนี้ได้พรดีไหมคะ คุณ?”
“เกินคาดหวังเลยล่ะ!”
“ผมน่ะได้สิ่งที่อยากได้ล่ะ!”
“สุดยอดไปเลย เเล้วนอลล่ะ”
“ก็ดีมั้งครับ”
“ข่าวดีเเบบนี้ มื้อนี้เเม่จัดเต็มเอง ทั้งสามคนไปอาบน้ำก่อนได้เลย”
“ครับ~”
เเม่ยิ้มทักทาย เเละตอบพวกเราอย่างสนุกสนาน พ่อเดินนำผม เเละเนฟตรงไปยังห้องอาบน้ำของครอบครัว พวกเราพากันถอดชุดไว้ในตะกร้า เเละหยิบผ้าเช็ดตัวบนชั้นวางก่อนเข้าจะเปิดประตูเข้าไปด้านใน
ภายในบริเวณห้องนั้นมีออ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ๆ ที่ทำมาจากไม้ ข้างในมีน้ำร้อนที่ถูกจัดเตรียมไว้เเล้ว เเม่คงใส่เเร่ยูไนตเป็เชื้อเพลิงให้ความร้อนเรียบร้อยเเล้ว
“รีบๆ อาบน้ำเถอะ พ่อทนรออาหารเย็นอร่อยๆ ไม่ไว้เเล้ว!”
พ่อผมเดินตรงไปตรงโอ่งสี่เหลี่ยมที่กักเก็บน้ำสะอาด เเละหยิบขันตักน้ำราดตัวเอง ก่อนที่จะหาเก้าอี้ขนาดจิ๋วนั่งลง เเละเริ่มถูสบู่ ผม เเละเนฟที่เห็นดังนั้นจึงค่อยล้างตัวเสร็จ เเละนั่งใกล้ๆ เขา
“พ่อคิดว่าเเม่จะดีใจไหมที่รู้ว่าผมได้พรนักดาบ!”
“พ่อมั่นใจว่า เเม่จะต้องดีใจเเน่ ที่ได้รู้ว่าลูกกำลังจะกลายเป็นักดาบ”
เนฟกับพ่อที่กำลังถูสบู่ด้วยความสบายใจ เเละพูดคุยตามภาษาพ่อลูก ในขณะที่ผมกำลังสระผมด้วยสบู่ เเละจ้องมองขุมพลังภายใต้สะดืออยู่อย่างตึงเครียด
(จะมองกี่รอบก็ไม่่ชินเเหะ ไอ้ครอบครัวเรานี่มันสืบทอดมรดกักันมาเหรอวะ)
ครั้งเเรกผมก็ใเมื่อกันว่าทำไมของลับของผมมันถึงยิ่งใหญ่ไซซ์เ้าั (ร่างเด็ก) เเต่พอได้อาบน้ำร่วมกับพ่อ เเละเนฟบ่อยๆ ก็ได้ค้นพบครอบครัวผมนี่สืบทอดเ้าัมารุ่นต่อรุ่นเเน่นอน นี่ยังไม่รวมตอนัลืมตา มันคงจะโคตรน่ากลัวเลย…
หลังจากที่พวกเราทำความสะอาดร่างกายเสร็จ ก็ได้ลงอ่างอาบน้ำไปพร้อมกัน ถึงเเม้ตอนนี้จะมีพื้นที่เหลือลงได้พร้อมกันสามคนเเบบสบาย เเต่ในอนาคตถ้าผมโตกว่านี้ คงจะอาบน้ำพร้อมกันอึกอักน่าดู
“อ่า ร้อนกำลังดีเลย ์ชัดๆ ~”
“นั่น…สินะครับ”
(ไอ้พวกนี้ ทนไปได้ไงวะเนี่ย ร้อนฉิบหาย!)
“เอ้า นอลเป็อะไรล่ะ เย็นไปเหรอ?”
“เออ...อุ่นดีครับ”
ในขณะที่พ่อ กับเนฟกำลังทำหน้าฟินกับความเเช่น้ำร้อน ผมก็กัดฟันเเสร้งทำตัวปรกติ เพื่อไม่ให้พวกเขาจับสังเกตได้ ก็รู้นะว่าคนญี่ปุ่นชอบเเช่น้ำร้อน เลยนำมาเป็ปมาตรฐานในเกม เเต่ให้ผมเเช่กี่ครั้งก็ตามก็ไม่ชินสักที ปรกติผมจะไม่ใช้น้ำร้อน เเละเลือกสาดน้ำเเทน ถ้าเป็การอาบน้ำเย็นในหน้าร้อน มันคงจะดีกว่ามาก
“จะว่าไปรอยเเกะสลักนั้นน่ะ ลูกอยากให้พ่อลบมันออกไหม? พ่อว่าลูกในตอนนี้คงอายกับสิ่งที่สลักลงไปเล่นๆ น่าดู”
สายตาของพ่อจ้องมองไปยังข้อความสลักบนกำเเพง มันคือข้อความที่ตัวผมในโลกนี้ได้สลักไว้ ทุกครั้งที่ใครในครอบครัวเข้าห้องน้ำนี้มา มักจะได้พบเห็นมันเป็สิ่งเเรก
(ฉันจะเป็ที่หนึ่ง โดดเด่นกว่าใคร ฉันนี่เเหละจะเป็คนเเรกของหมู่บ้านนอรท ที่จะสร้างความภูมิใจโดยการเป็นักเรียนยศเพชรของโรงเรียนเเอสทาเรียเอง…)
“ไม่ต้องหรอกครับ เพราะนั่นคือ ความตั้งใจของผมเอง”
(จะลบได้ไง เพราะนั่นคือสิ่งที่เ้านั้นหลงเหลือไว้)
“หืม ต่อให้ลูกเขียนเล่น พ่อก็ไม่จริงจังหรอกนะ”
ผมยิ้มตอบกลับพ่อไปอย่างสบายใจ เเละเฝ้ามองคำสลักนั้นอย่างเเน่วเเน่ ผมไม่อยากที่จะลบมันทิ้ง เพราะนั่นคือสิ่งสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียว ที่เป็สิ่งอำลาการหายไปของ เอลเดล นอล
“ผมจะเป็นักเรียนยศเพชรอยู่เเล้ว ไม่มีคำว่าล้อเล่นในเป้าหมายของผมหรอก”
“ฮ่าๆๆๆ ลูกล้อเล่นเหรอ? พวกเราไม่มีทางสู้พวกขุนนางได้หรอกนะ”
พ่อหัวเราะอย่างชอบใจกับความฝันที่ไม่ไปไม่ได้ของนอล เเต่เขาคงไม่รู้ว่า คนที่อยู่ในร่างของนอลคือ เซียนพิชิตเกมจีบหนุ่มสุดห่วย
“ในฐานะ เเกรน ออฟ มาสเตอร์ ออฟ เดอะ เกรทเทสท์ จีเนียส (Grand of master of the greatest genius) ไม่มีเื่เพ้อฝันในความเป็ไปได้ของผมหรอกครับ”
ผมลุกออกจากอ่างน้ำเป็เเรก พร้อมกับทิ้งวลีเด็ดทิ้งท้ายก่อนออกประตูไป เเต่ความเป็จริงคือ ผมทนน้ำร้อนไม่ไหว เลยชิ่งหนีออกมาก่อนต่างหาก
---
“วันนี้เป็วันพิเศษของทั้งสองคน เเม่เลยเตรียมอาหารชุดใหญ่เลย~”
“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ คุณเเม่!”
พวกเรารีบนั่งลงเก้าอี้ เเละเริ่มกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เนื่องจากครอบครัวที่มีฐานะจนอย่างพวกเรา ไม่ได้มีการรับการอบรมทางศาสนา จึงไม่มีการขอบคุณอาหารเหมือนคนอื่น ทำให้เราจะเลือกที่จะขอบคุณเเม่ซึ่งเป็คนทำอาหารเเทน
ผมค่อยๆ บรรจงกินอาหารเเต่ละอย่าง ขนมปังที่มีััที่หยาบ เเต่ความหอมของเนยที่ได้จากฟารมช่วยกระตุ้นความอยากอาหารมากขึ้น สตูลเรดฮอร์นที่ผ่านการตุ๋นมาหลายชั่วโมงทำให้เกิดเนื้อที่อ่อนชุ่ย เคี้ยวรับประทานได้ง่าย ถึงเเม้ยังจะขาดบางส่วนผสมที่ทำให้รสชาติน้ำซุปลงตัว เเต่ก็จัดได้ว่าเป็การทำอย่างพิถีพิถัน เเละใส่ใจต่อผู้รับประทาน
ส่วนสลัดสดก็ยอดเยี่ยม ผักกาดกรอบเหมือนเขี้ยวขนม มะเขือเทศเต็มไปด้วยความชุ่มฉ่ำ ที่สร้างความสดชื่นเมื่อรับประทาน ที่สำคัญ นมสดอุ่น นี่คือของดีเลย ความหอมสดใหม่จากเต้านมที่ผ่านการต้มเป้นมอุ่นๆ สร้างความอบอุ่น เเละความมันที่ลงตัว จนหาที่เปรียบไม่ได้ นี่สินะผลลัพธ์จากการดูเเลวัวด้วยใจรัก พอทานรวบกันเเล้วมันก็อร่อยเเบบสมบูรณ์เเบบ
“เป็ยังไงบ้างจ้ะ?”
“อร่อย! อร่อย!”
“อร่อยมากเลยครับ!”
“สมเเล้วที่เป็อาหารฝีมือเรย์!”
“ได้ยินเเบบนี้เเล้ว รู้สึกหายเหนื่อยเลย~”
เเม่ที่เห็นพวกเรากินอย่างอร่อย เธอก็ยิ้ม เเละเฝ้ามองพวกเราด้วยความอ่อนโยน สีหน้าของคนในครอบครัวที่เต็มไปด้วยความสุข มันช่างรู้สึกอบอุ่นเหลือเกิน
“ว่าเเต่พวกลูกได้พรอะไรกันเหรอจ๊ะ?”
“ผมได้นักดาบล่ะ!”
“ของผมเป็ ผู้เเบกรับน่ะครับ”
“ผู้เเบกรับ?”
“เป็พรต้นกำเนิดน่ะครับ”
เนฟยื่นหน้าอกด้วยความภูมิใจ ในขณะที่ผมก็ทำตัวสบายเหมือนเดิม เเม่ที่ได้ยินว่าพวกเราได้พรอะไร ก็เเสดงสีหน้าดีใจออกมาจนถึงขีดสุด น้ำตาของเธอเอ่อล้นออกมาจากดวงตา
“น-นักดาบ! คุณคะ! น-เนฟได้นักดาบ! เเถมนอลยังได้ พรต้นกำเนิดอีก!”
“จ้าๆ ใจเย็นไว้นะ ลูกของเราน่ะสุดยอดไปเลย”
พ่อเข้ามาปลอบเเม่ที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ พ่อสวมกอดเเม่ไว้ในอ้อมอก เธอหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่มีทีท่าจะหยุดง่ายๆ เป็เวลานานกว่าเเม่จะสงบลง
“ซิ..ก ถ้าอยากงั้น เนฟ กับนอลอยากจะเป็อะไรเหรอจ๊ะ?”
เเม่ที่เริ่มกลับมาเป็ปรกติก็ได้ถามคำถามกับพวกผม เเม้ว่าขอบตาของเธอจะมีรอยช้ำเล็กน้อย เเต่ก็ยิ้มให้พวกเราอย่างมีความสุข
“ผมอยากจะเป็อัศวินเเหละ ผมจะสร้างชื่อเสียง เเละดูเเลครอบครัวของเราให้ดีขึ้นเอง!”
เนฟมองพ่อเเม่ด้วยเเววตามุ่งมั่น เเสดงถึงความปราณนาอันเเรงกล้าของเขา ไม่นึกเลยว่าเขาจะนำข้อเสนอผมไปคิดทบทวน เเละยกระดับเป้าหมายของตัวเองขึ้น
“ส่วนผม อยากจะเป็นักผจญภัยน่ะครับ ผมตั้งใจจะออกเดินทางเมื่ออายุครบ 15 ปี เพื่อเเสวงหาความเเข็งเเกร่งในเเบบของตัวเอง”
“ลูกตั้งใจจะออกจากบ้านงั้นเหรอ?”
เเม่มองผมด้วยสีหน้าใ ส่วนพ่อที่ได้ยินดังนั้นเหมือนจะรู้ใจผมเลยนิ่งเฉย ผมลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ เเละเข้าไปกุมมือของเเม่ไว้เพื่อให้เธอสงบลง
“ผมมีเป้าหมายจะเข้าสถาบันเเอสทาเรียให้ได้ ผมคงอยู่ที่เดิมไปไม่ได้ตลอดหรอกครับ ขอร้องนะครับ เเม่!”
“นอล…”
เเม่หันหน้าไปขอความเห็นกับพ่อ เขายิ้มอย่างอ่อนโยน เเละพยักหน้าเป็คำตอบให้เธอ เธอวางมือไว้ที่อก ถอนหายใจยาว ก่อนที่จะทำใจให้คำตอบ
“สัญญานะ ถ้าลูกสอบเขาโรงเรียนได้เเล้ว ต้องรีบกลับมาบอกพ่อเเม่”
“สัญญาครับ ผมจะกลับมาหาเเน่นอน”
เเม่ลุกจากเก้าอี้เข้ามากอดผม เธอไม่ได้ร้องไห้เเสดงความโศกเศร้า ไออุ่นจากอ้อมกอดของเธอทำให้ผมสบายใจ จนนึกเสียดายที่ต้องพรากจากมันไป
“พี่ชาย…จะไม่อยู่ด้วยกันจริงเหรอ?”
“ไว้ฉันเรียนจบ จะกลับมาที่นี่เอง”
“ไม่โกหกเเน่นะ!”
“อ่า”
“ฮือๆๆ ถ้าพี่ไม่กลับมา ผมจะเกลียดพี่!”
หลังจากที่หลุดออกจากความอบอุ่นของเเม่ ผมก็ต้องเดินไปลูบหัวปลอบใจเนฟ เขาคงเป็คนเดียวที่เสียน้ำตาให้ผม เนื่องจากความเป็เด็กที่ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้
“มีความสุขจังเลยที่ลูกของเเม่กำลังโตขึ้น เเบบคงพลาดเมนูพิเศษที่เตรียมไว้เพื่อเวลานี้ไม่ได้เเล้ว!”
(เมนูพิเศษ?)
เเม่ร่าเริง เเละเดินไปหยิบหม้อใบหนึ่งบริเวณห้องครัวออกมา หัวของผมว่างเปล่าโดยฉับพลัน เพราะตั้งเเต่อาศัยอยู่กับครอบครัวนี้มา ผมยังไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเมนูพิเศษเลยสักครั้ง
“ซุปเเห่งความสุข เชิญทานตอนร้อนๆ ได้เลยทุกคน!”
“ว้าว กลิ่นหอมจัง”
“จะทานเเล้วนะครับ”
เนฟกับคุณพ่อต่างใช้ทัพพีตักน้ำซุปสีดำลงชามตัวเอง เเต่ผมยังไม่กล้าลองชิม ซุปหม้อนี้มันเเปลกประหลาด น้ำซุปที่เป็ดำเข้ม ไม่มีผัก หรือเนื้อลอยขึ้นมา อีกทั้งกลิ่นยังเหม็นสาบไม่น่ารับประทาน
“กินสินอล เดี๋ยวซุปเย็นเสียก่อน”
“ค-ครับ…”
ผมรับถ้วยจากเเม่ที่เต็มไปด้วยน้ำซุปสีดำ ผมกลืนน้ำลาย เเละกลั้นใจซดมันเข้าไป ถึงกลิ่นจะเเย่ เเต่รสชาติพอรับประทานได้ เเต่ทันใดนั้นมันเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างติดลำคอผม จนต้องสำลักออกมา
“เเอวะ อวก!”
ผมอ้วกน้ำซุปออกมาเพราะหายใจไม่ออก พอมองลงไปก็พบกับก้อนกลมสีขาวที่ไม่เคยเห็นผสมอยู่กับของเหลวสีดำ ด้วยความสงสัยผมจึงหยิบมันขึ้นมาดู มันมีพื้นผิวััที่นุ่มนิ่ม เเละเละคามือได้เพียงเเค่ใช้เเรงนิดหน่อย เเต่ทันใดนั้นมันก็มีอะไรขยับ ก้อนเนื้อที่ไร้พิษภัยหันมาจ้องมองผม
“ลูกตา!!!”
ผมทรุดตัวกระเเทกกับพื้น เเละปล่อยมือจากลูกตา เเต่ก็เกิดเื่สยองขวัญขึ้น เพราะน้ำสีดำที่กินลงไปกำลังเเปลงเป็สีเเดงเหมือนดั่งเืสด ลูกตาที่ควรอยู่นิ่งก็กลับหมุนตัวหันมามองผม เเละผมก็ได้ยินเสียงบางอย่างออกมาจากหม้อ
น่าสงสาร ยังมีชีวิตอยู่อีกเหรอ
“เเกเป็ใคร!!!”
ผมไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้จึงร้อนรนรีบปัดหม้อที่เป็ตัวต้นเหตุตกจากโต๊ะ ซุปที่อยู่ข้างในไหลออกมาพร้อมกับชิ้นส่วนมนุษย์มากมาย จนผมทนไม่ไหว เเละสำลักออกมา
“อ้วกกก อ้วก อ้วกกกก!”
อาหารที่กินลงไปวันนี้ถูกขับออกมาหมดจนไร้เรี่ยวแรง หัวใจเต้นเร็วเกินไปราวกับจะทะลุออกมา ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง เเละพบพ่อเเม่ที่กำลังเเสดงสีหน้าสิ้นหวัง
“น-น-นอล ไม่ชอบอาหารฉั--”
ตึก ตึก ตึง!
เเม่คร่ำครวญ เเละตาลอยยังกับคนขาดสติ เธอชนข้าวของไปมา ก่อนที่จะสะดุดล้มหัวฟากโต๊ะเเล้วล้มลงไปนอนบนพื้น พ่อที่เห็นภาพไม่เชื่อสายตาจึงหันมามองผม
“นอล…เนฟ…เรย์!!!!!!!!!!!!!..เร..”
ตุบ!
พ่อเรียกจับหน้าอกด้วยความเ็ปเรียกชื่อของครอบครัวด้วยความสิ้นหวัง ก่อนที่จะะโเรียกชื่อเเม่เป็ครั้งสุดท้าย เเล้วตาขาวสลบกระเเทกโต๊ะลงไปนอนข้างเเม่
“พ่อเเม--! อ๊ากกก!!!”
ผมที่กำลังจะวิ่งเข้าไปดูอาการก็ถูกฟันด้วยอะไรบางอย่างจนเเขนขวาหลุดการเชื่อมต่อกับไหล่ ผมร้องออกมาด้วยความทรมานเเต่สักพักมันก็หายเ็ปอย่างรวดเร็ว ผมหันหลังพบกับเนฟที่ต้องมองผมด้วยน้ำตา
“ทำไมพี่ถึงต้องฆ่าพ่อเเม่ด้วย!”
“ไม่ใช่ฉันสักหน่อย!”
ผมกลิ้งตัวหลบดาบทันที ไม่รู้ว่าเพราะร่างกายผมอยากมีชีวิต หรือ ไม่ใช่ความผิดของตัวเอง ผมรีบตรงไปเปิดประตูเพื่อหนีออกจากบ้าน
“เกิดบ้าอะไรขึ้นกันวะ!”
ทุ่งหญ้าสีเขียวเต็มไปด้วยศพ เเละโครงกระดูกมากมาย ห่างไปเเสนไกลผมพบกับเเสงสว่างปริศนา บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยกลิ่นควันทำให้หายใจลำบาก
ตึกๆๆ!
“เเค่กๆ ต้องรีบหนี!”
ผมไม่มีเวลามาสังเกต เพราะเสียงเท้าของเนฟดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ผมใส่เเรงสุดฝีเท้าวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดที่เคยทำมา นำทางตัวเองเเสงสว่างไม่รู้ที่มา
“เเห่กๆๆๆๆๆ …เเหก..เห..ต้องเร็วกว่านี้!”
ผมวิ่งไปอย่างไม่หยุด ความเหนื่อยล้าค่อยๆ หายไปพร้อมกับความเร็วที่เพิ่มขึ้น ผมใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาก็ถึงที่มาของเเสงสว่างปริศนา
“ไม่จริง…หมู่บ้านนอรทกำลังมอดไหม้!”
ผมรีบวิ่งผ่านประตูหมู่บ้านด้วยความเร็วสูงเข้าไปตรวจสอบดูด้านใน สิ่งที่พบเจอคืออีกหนึ่งโศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่ในหน้าประวัติศาสตร์เท่าเคยมีมา
“ช่วยด้วย!!!!”
“อย่าฆ่าฉันเลย ขอร้อง!!!”
“หนีไป!!!”
ทุกคนต่างถูกไฟรอบบริเวณเผาจนไม่เหลือขี้เถ้า ภาพของคนที่เคยเห็นผ่านตากำลังตายไปทีละช้าๆ ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้จึงได้เเต่ยืนนิ่งมองคนตายไปอย่างไร้ความหวัง
“ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!”
(เสียงนั่นมัน!)
ผมได้ยินเสียงที่เคยรู้จัก ผมไม่รอช้ารีบเร่งฝีเท้าไปตามเเหล่งเสียงทันที ผมพบกับคุณหมอที่ถูกทับอยู่ใต้ซากบ้านพัง ในขณะที่มิรินกำลังนั่งร้องไห้อย่างสิ้นหวัง
“คุณหมอ ผมมาช่วยเเล้ว!”
ผมพุ่งตัวไปจับมือเขาเพื่อที่จะดึงออก เเต่ทันทีที่ปลายนิ้วัับนมือของเขา ร่างกายของเขาก็ได้เเตกสลายกลายเป็เฝ้าธุลี
“เเก…เเกมันไอ้ฆาตกร!!!”
“ม…ไม่ใช่ ฉันไม่ได้เป็คนทำ!”
“อย่ายืนมือมานะ!!!”
“เดี๋ยวก่อน อย่าพึ่--อั๊ก!”
มือขวาของผมสั่นจนควบคุมไม่ได้ ผมพยายามเดินเข้าไปใกล้มิรินเพื่อจะยืนยันความบริสุทธิ์ เเต่มิรินหวาดกลัว เเละจะหนีจากผม ผมจึงเอื้อมมือไปเพื่อจะหยุดเธอ เเต่ก็ถูกอะไรบางอย่างตัดมือขวาจะกระเด็นออกไป มีชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้าผม
“นายมีสิทธิ์อะไรมาจับต้องมิริน”
“น..เนฟ…”
ร่างกายสูงใหญ่ ถึงหุ่นจะดูบอบบาง เเต่ก็มีกล้ามเนื้อผสม ดวงตาสีเหลือง เเละผมสีน้ำตาลที่ได้มาจากเเม่ ทำให้ผมรู้ว่า เขาคือน้องชายของผม เนฟมาด้วยสายตาที่ไม่เป็มิตร พร้อมกับดาบคาตานะ
“ทำมาเป็อ่อนเเอ บาดเเผลเเค่นั้น ร่างกายเเกฟื้นฟูได้อยู่เเล้ว”
“นี่มัน…เกิดอะไรขึ้นกับเรา!”
ผมก้มลงไปมองก็พบกับเเขนทั้งสองกลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เเต่กับกลายเป็เเขนที่เต็มไปด้วยบาดเเผลมากมายจนน่าหวาดกลัว ด้านข้างเท้าที่มีเเหล่งน้ำเเสงที่ถูกเเสงจากกองเพลิงสะท้อนตัวผมในร่างผู้ใหญ่
“เเกน่ะ ไม่สมควรอยู่บนโลกใบนี้!”
เนฟพุ่งเข้ามาหาผมด้วยความรวดเร็ว ดาบคาตานะของเขาเเทงทะลุหัวใจจนผมสำลักเืออกมา นี่คงเป็จุดจบของผมเเล้วสินะ
“ทำไม…ฉันเป็พี่นายของ…นาย…ไม่ใช่เหรอ..?”
ตาที่มัวหมอง เเละปิดเเคบลง สติของเริ่มหายไปอย่างช้าๆ เเต่เพราะอะไรหัวใจถึงยังไม่หยุดเต้น สมองยังถึงทำงานอยู่ถึงเเม้จะคิดอะไรไม่ออก
“อย่ามาล้อเล้น เเกไม่ใช่พี่ชายฉันสักหน่อย เเกเป็ใครกันเเน่!”
(เราคือ!)
ตาที่กำลังจะปิดกลับมาลืมตาตื่นอีกครั้ง มือของผมจับดาบคาตานะโดยไม่สนว่ามันจะคมเเค่ไหน ฟันของมันกัดอย่างรุนเเรงด้วยอารมณ์ที่ลุกโชน มือขวาของผมกลายเป็พรสีฟ้าเจิดจรัส
“ฉันคือ โนวมอล!”
ผมตระโดนออกมาอย่างสุดเสียง เเละบีบดาบคาตานะเเตกสลายคามือ ทันทีที่ดาบเเตกหักจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม มันก็ราวกับว่าภาพฝันร้ายพังทลาย เเละหวนคืนสู่เเสงสว่าง
[ตื่นเเล้วเหรอ? ไอ้หนู]
ผมลุกตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อที่ท่วมเต็มตัว เสียงที่คุ้นหูดังมาจากดาบสีเเดงดำที่วางอยู่หัวมุมของห้อง เเสงอาทิตย์คงสาดส่องเข้ามาในหน้าต่างอย่างอบอุ่น
“เกลียดฝันร้ายเป็บ้า…”
[ข้าถึงบอกเเล้วไงว่า อย่านอนก่อนสอบ]
“ก็คงมันไม่ได้นอนมาหลายวันเเล้ว อุตส่าห์ได้นอนที่นอนดีๆ ใครจะห้ามใจได้ล่ะ”
ผมไม่ได้สนใจอะไรเขา ผมชำเลืองส่องกระจกที่ติดบนผนังด้านข้างก็เห็นเเผลเต็มร่างอันน่าสยดสยองของตน หลังจากที่ปรับอารมณ์ได้ ผมจึงรีบตัดสินใจไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ตู้ สวมใส่เสื้อขาวเก่าๆ กางเกงที่ทะนุถนอม เเละเข็มขัดที่เต็มไปด้วยที่ติดปลอกมีดด้านข้าง เเล้วปกปิดด้วยผ้าคลุมที่เต็มไปด้วยรอยเย็บอีกครั้ง
"มันผ่านมานานเเล้วสินะ"
[มัวเพ้ออะไรอยู่ เดี๋ยวก็สายหรอก!]
“รู้เเล้วน่า กริม หุบปากสักทีเหอะ”
[เขาเรียกว่าเตือนสติ คู่หู มากกว่านะ]
“ช่างเถอะ นายไม่ต้องกังวลหรอก หลอมรูป!”
ผมใส่รองเท้าไปพร้อมประชันปากเสียงกับกริม จากนั้นก็เดินตรงไปหยิบกริมในรูปเเบบดาบใหญ่ เเละทำกลายเป็มีดสั้นภายในชั่วพริบตา ผมเก็บมีดนี้ไว้ในปลอกมีดข้างลำตัว ไม่นานรอยยิ้มอันเเสนมั่นใจก็ผุดขึ้นมา
“เพราะยังไงฉันก็สอบผ่านอยู่เเล้ว”
---
67K
