บทที่ 3 – ถูกปล่อยป่า…ซะแล้ว ?
“งั้นก็คงต้องหวังพึ่งใครสักคนสินะ…”
คนที่อุ้มฉันอยู่หรือก็คือคนที่เหมือนจะเป็แม่ฉันนั่นแหละเธอพูดบางอย่างขึ้นมาแน่นอนว่า.. ไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ว่านะไอ้สูตรนี้ฉันต้องเข้าใจภาษาด้วยสกิลพิเศษอย่างเข้าใจทุกภาษางี้ไม่ใช่เหรอ?
อีกอย่างฉันขอความรู้ทุกอย่างมาแล้วไม่ใช่หรือไงกันน่ะ!
แบบนี้มันโหดร้ายเกินไปนะเทพธิดานั่นกะจะให้ฉันถูกโยนมาโลกที่ไม่รู้จักและไม่เข้าใจภาษาสื่อสารไม่ได้แล้วแบบเผลอไปเซ็นสัญญาทาสอะไรทำนองนั้นสินะ
โหดร้ายเกินไปแล้ว!
ฉันคิดแบบนั้นได้จึงได้แต่รู้สังเวชกับตนเองที่เกิดมาซวยขนาดนี้เหตุผลที่ตอนอยู่โลกเดิมฉันพูดภาษาได้ทุกภาษาทั่วโลก
ก็เพราะกลัวว่าไปเผลอเซ็นต์สัญญาขายบ้านให้พวกโจรโฉดสมัยใหม่นั่นแหละไม่ว่าจะโลกใบนี้หรือใบเดิม ก็โหดร้ายกันทั้งคู่จริงๆ นะ
ถึงจะไม่รู้ว่าโลกนี้มีระบบ ทาสเหมือนในนิยายแฟนตาซีหรือเปล่าก็เถอะนะ แต่ตามปกติแล้วมันต้องมีใช่ไหม
เพราะโลกใบนี้มันไม่ได้สวยหรูนี่น่า!?
“ไม่อยากทำแบบนี้เลย..แต่ว่ามันไม่มีทางเลือกสินะ”
เธอคนที่เหมือนจะคลอดฉันออกมาพูดพึมพำด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้ช่วยไม่ได้นี่คือ ช่วยไม่ได้ที่จะฆ่าฉันหรือทิ้งฉันใช่ไหม!?
ด้วยความตื่นตัวฉันเลยร้องดังกว่าเดิมผสมผสานกับความเครียดและไม่รู้ว่าเพราะเป็เด็กที่พึ่งคลอดด้วยไหมแรงจึงไม่ค่อยจะมี
ว่ากันตามตรงหลังจากนั้นฉันก็สลบลงไป….เพราะร้องหนักเกินไป…
◆◇◆
ข้ามีชื่อว่า เอลร่า เนล ฟาร์เนีย เป็ราชินีมารแห่งอาณาจักรมารฟาร์เนียอาณาจักรนี้ปกครองโดยข้า เอลร่า
แต่เพราะข้าเป็สตรีคนในอาณาจักรจึงได้ต่อต้านข้าและพยายามจะทำให้ข้าสละตำแหน่ง
ในทวีปแห่งนี้ถูกเรียกว่า ทวีปอาเซียทวีปนี้กินพื้นที่กว้างไกลอย่างมาก โดยที่ทวีปนี้แบ่งออกเป็สามดินแดนซึ่งเรียกว่า ดินแดนมนุษย์
ดินแดนกึ่งมนุษย์ และดินแดนปีศาจของพวกเรา
ดินแดนปีศาจกินพื้นที่ไปอย่างไม่ให้จุดสิ้นสุดพวกเราแบ่งออกเป็อาณาจักรมารมากมายนับไม่ถ้วนถ้าจะพูดให้ถูกคืออาณาจักรของข้าเองก็เป็หนึ่งในประเทศจากหลายสิบประเทศของแดนปีศาจนั่นเอง
แต่ไม่ใช่ว่าทุกประเทศที่มีเป็กษัตริย์จะเป็จอมมารข้าก็เป็หนึ่งในจอมมารทั้ง 12 แห่งดินแดนปีศาจ
แต่ด้วยเพราะข้าเป็ผู้หญิงทุกคนถึงได้ไม่ยอมรับข้ากันจนกระทั่งข้าได้พบรักกับชายคนหนึ่งเข้า ข้าเลยมีลูกกับเขา…
ชายคนนั้นไม่ใช่ปีศาจ..แต่ว่าข้าก็ได้มีลูกกับเขาทว่าลูกที่คลอดออกมากลายเป็ผู้หญิงข้าแอบทำนายมาก่อนแล้วว่าลูกคนแรกข้าจะเป็ชายหรือหญิง
การทำนายจะออกผลทำนายตามความปรารถนาของผู้ที่อยากจะทำนายแต่ทว่าในกรณีที่มีเื่รุนแรงกว่ารบกวนการทำนายภาพที่เห็นในนิมิตจะบิดเบือนจากสิ่งที่้า
และสิ่งที่ข้าเห็นในคำทำนายไม่ใช่เพศของลูกข้าแต่เป็พลังของเธอ … พลังความสามารถที่อยู่ในระดับจอมมารั้แ่กำเนิด
ระดับจอมมาร..ในโลกนี้มีจอมมารได้เพียงสิบสองคน การจะเพิ่มนั้นไม่มีทางเป็ไปได้หากไม่จัดการหนึ่งในจอมมารลงและแย่งชิงพลังในฐานะจอมมาร
แต่จอมมารเลยนะพูดถึงจอมมารที่มีเพียงสิบสองคนในโลกใบนี้ฟังดูเยอะเกินจริงแต่จอมมารหนึ่งคนก็เพียงพอที่จะทำลายมวลมนุษยชาติไปจนหมดแผ่นดินได้
หากไม่มี 'พันธสัญญา' นั่นกับเหล่าผู้กล้าน่ะนะสำหรับมนุษย์พวกข้าสามารถกวาดล้างได้อย่างง่ายดาย
ถึงข้าพูดเองมันจะยังไงอยู่ก็เถอะนะแต่ที่พูดไปมันคือความจริง พลังจอมมารนั้นมันมีมากกว่าสามัญสำนึกไปไกลโข….
ข้าวางแผนไว้ว่าจะมอบพลังจอมมารให้ลูกชายตัวเองสืบทอดต่อไปและเขาขึ้นครองฐานะจอมมารแทนข้า ปกครองอาณาจักรมารแห่งนี้
แต่ลูกที่ข้าคลอดออกมาดันกลายเป็จอมมารคนที่13 ไม่พอยังเป็สตรีอีก.. พลังที่ไม่เคยมีมาก่อนปรากฏขึ้นถ้าหากข่าวนี้ถูกเผยแพร่ออกไป เ้าพวกที่ต่อต้านบัลลังก์ของข้า
พวกมันต้องแพร่กระจายข่าวให้จอมมารคนอื่นรู้พวกมันก็คงหวาดกลัวและจะคิดว่าสมดุลของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศจะพังทลายลงแน่เมื่อเป็แบบนั้นพวกมันคงจ้องจะสังหารลูกสาวข้า สุดท้ายลูกสาวข้าก็ต้องถูกปะา
หากเป็แบบนั้น ‘พ่อ’ ของเธอ คงจะโกรธมากแน่ๆข้าจึงมีเพียงแต่ต้องทิ้งลูกสาวข้า… แม้มันจะไม่ยุติธรรมต่อเธอมาก..
แต่หากข้าออกหน้าออกตาเกินไปจอมมารคนอื่นก็คงทำาทันทีการจะแอบเลี้ยงลับๆ ยิ่งเป็ไปไม่ได้ ข่าวแบบนี้มันยากที่จะทำให้คนเชื่อคือ
การทำคลอดล้มเหลว ลูกของข้าตาย…
ข้ามองหน้าลูกสาวตนเองพลางรับเอาเธอมาอุ้มในขณะที่เธอนอนหลับ.. ข้าถอนหายใจออกมา
“ข้าขอโทษนะ…ลูกสาวข้า เลทิเซีย”
อ้อ.. ชื่อของเธอคือ เลทิเซียข้าคิดไว้นานแล้วหากเป็ผู้ชายจะใช้ชื่อ แร็กน่า หากเป็ผู้หญิงจะใช้ชื่อ เลทิเซีย
แต่ก็นะสุดท้ายแล้วลูกข้าก็ต้องไม่อยู่กับข้า..ไม่ได้เห็นการเติบโตของเด็กคนนี้ ถึงแม้จะไม่เคยเลี้ยงลูกมาก่อนแต่นี่คือความรู้สึกของคนเป็แม่สินะ..ความรู้สึกที่ราวกับสูญเสียสิ่งสำคัญนี่น่ะ
“เอาล่ะ… ฝากลูกข้าให้เ้าด้วยนะ”
“รับทราบแล้วค่ะ”
ว่าแล้วข้าก็ลูบหัวของเธอเบาๆข้าหยิบเอาจี้ออกมา จี้นี้เป็หยกสีแดงที่มีเืของข้าและพ่อของเธออยู่ในนี้
พร้อมทั้งตราตระกูลฟาร์เนียที่ยิ่งใหญ่เมื่อไหร่ที่ลูกข้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากละก็..
จี้นี้จะกระตุ้นทำงานทันทีข้าและพ่อของเธอจะรับรู้ทันที พร้อมทั้งประกาศสายเืตระกูลฟาร์เนียหากยังอยู่ในทวีปนี้คงไม่มีใครโลกนี้ที่ไม่รู้จักข้า
ถึงพวกเราสามเผ่าพันธ์ใหญ่แห่งพื้นทวีปจะไม่ได้รักใคร่กลมกลืนกันขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้มีอคติต่อกัน กล่าวกันตามตรงก็คือไม่มีการเหยียดเผ่าพันธุ์นั่นเอง
นี่มันยุคไหนกันแล้วการเหยียดหรืออคติมันล้าสมัยไปแล้วสมัยนี้เขาหันมาพัฒนาทางด้านเวทมนตร์และวิทยาการแทนที่จะทำากันแล้ว
และมีสนธิสัญญายุติาระหว่างจอมมารและผู้กล้าด้วยดังนั้นชื่อเสียงตระกูลฟาร์เนียจึงเป็ที่ยอมรับและรู้จักไปทั่วทวีป
คิดว่านะ…แต่ก็นะใครบังอาจทำร้ายลูกสาวที่น่ารักของข้า ข้าไม่มีวันปล่อยมันไปแน่
“จริงสิ! ถึงข้าจะไม่ได้ดูลูกสาวอยู่ใกล้ๆแต่แอบดูได้นี่น่า!”
ใช่แล้ว หนึ่งในวิชาต่างทวีปที่ลึกลับซึ่งข้าได้เรียนมาจากพ่อของเลทิเซียคือการสร้าง ‘ชิกิงามิ’
ว่าแล้วข้าก็ปล่อยพลังเวทสร้างเป็ผีเสื้อกระดาษแสงขึ้นมามันกระพือปีกบินไปลอยอยู่เหนือหัวของเลทิเซีย
และหายไป แค่นี้ก็เสร็จตราบใดที่ข้ายังว่างข้าก็สามารถดูเลทิเซียได้! แบบนี้ต้องแชร์ผ่านเทเลพาธีให้พ่อเธอดูด้วยสินะ..
“เอาล่ะ ฝากด้วยนะ ลาน่า”
“ค่ะ!”
ว่าแล้วข้าก็ส่งลูกสาวให้ลาน่าลาน่าคือปีศาจสาว ซัคคิวบัส เป็ทั้งหมอร่างกายและหมอจิตใจ เื่ลามกเยียวยาได้ทุกอย่างของจิตใจอะไรของเธอเนี่ยแหละ
“ส่วนสิ่งที่เ้าจะต้องทำคือ….”
ข้าพูดบรรยายสิ่งที่ลาน่าควรทำไปทั้งหมดและมองลาน่าเดินจากไปจนลับสายตาข้าก็ถอนหายใจออกมา
มันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ ..
◆◇◆
ฉันที่หลับสนิทล่องลอยอยู่ในโลกสีแดงเืน่ากลัวไม่น้อย ในตอนนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น
“ฮ่าๆ ในที่สุดก็เป็ตามแผนแล้ว!”
ภาพของเทพธิดาใจโฉดโผล่ขึ้นมากลางโลกสีแดงน่ากลัวเฟ้ย จะน่ากลัวไปแล้ว ว่าแล้วนี่คือความฝัน
แต่รู้ไหมฉันเคยได้ยินว่าความฝันน่ะคือสภาวะตื่นรู้ในจินตนาการหรือ ‘Imaginary’ ซึ่งเ้าสิ่งนี้คือจินตนาการที่สะท้อนออกมาเป็ความจริงอีกที
เช่น ขนมคำว่าขนมนี่อาจจะเกิดจากมนุษย์สร้างหรืออะไรก็ช่างส่วนในจินตนาการหรือความฝันมันมีตัวตนขึ้นมาเพราะว่า ‘เรารู้จักขนม’
แต่ถ้าเกิดว่า จินตนาการทั้งหมดคือ Imaginary Space ล่ะ ว่าง่ายๆ ก็คือทุกๆคนที่อยู่ในโลกแห่งจินตนาการล้วนเชื่อมต่อกันหมด
และที่เื่ที่เราไม่รู้ทำไมปรากฏขึ้นในจินตนาการของเราก็เพราะว่าในจินตนาการของคนอื่นที่เชื่อมต่อกับเรานั่นเอง
เพราะงั้นมันถึงทำให้เราฝันถึงเื่ที่เราไม่รู้ได้สรุปง่ายๆ ที่ฉันฝันแบบนั้นเพราะฉันรู้จักเทพธิดา
แล้วเทพธิดาเธอรู้ว่าตัวเองวางแผนอะไรไว้จินตนาการฉันที่เชื่อมไปยัง Imaginary Space เหมือนกันกับเทพธิดา
ทำให้ฉันฝันเห็นเื่ที่ฉันไม่รู้!เทพธิดานี่น่ากลัวจริงๆ!
เอ่อถึงสิ่งที่ฉันพูดไปจะเป็เื่แต่งมากกว่าครึ่งในนิยายวิทยาศาสตร์ก็เถอะนะ
ฉันก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงหัวเราะอันชั่วร้ายของเทพธิดา..แสงสาดส่องมาใส่ตาของฉัน
เอ๊ะ.. เขียว.. ตรงหน้าเขียวไปหมด..เสียงนกเสียงกา เสียงสิงสาราสัตว์…
ธรรมชาติห้อมล้อม..แม้ฉันจะอยู่ในที่ที่เหมือนตะกร้า แต่ภาพรอบๆ ฉันเห็นชัดเจนมาก..นี่มันแบบนั้นสินะ!
ตามบทที่ตัวละครหลายตัวพบเจอ.. ซึ่งฉันกำลังเจอ
“ถูกตัดหางปล่อยวัดทิ้งไว้หน้าโบสถ์”
อะไรแบบนั้นนะ .แต่ฉันนี่มันโหดร้ายกว่านั้นอีกนะ.. ฉันไม่ใช่เสือน้อยหรือหมาป่าตัวเล็กนะ..ฉันไม่้าโดนปล่อยป่าเพื่อที่จะปลุกสัญชาตญาณดิบแบบเดียวกับสัตว์โว้ย!
ใช่จ้า.. ดูเหมือนฉันจะโดนปล่อยป่าซะแล้วล่ะ
131
