2 วันต่อมา หลังจากศึกในร้านกาแฟ
ณ ห้องทำงานของ วี วีระกร
ชายหนุ่มกำลังนั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาในห้องทำงานอย่างสบายใจ
ในมือก็มองนามบัตรของหญิงสาวที่ให้กับเขาไว้ พรางนึกถึงเื่ศึกร้านกาแฟเมื่อสองวันก่อน
ก็ฉีกยิ้มอย่างสบายใจ นึกถึงหน้าหญิงสาวที่กำลังโกรธ
ยิ่งทำให้ชายหนุ่มสะใจ...อยากเจอเธออีกจนแทบทนไม่ไหวเลยทีเดียว
" ไอ้ไทด์....มึงขึ้นมาหากูหน่อย " ชายหนุ่มโทรเรียกลูกน้องคนสนิท
ให้ขึ้นมาหาที่ห้องทำงานเพื่อจะสั่งงาน ผ่านไปไม่นาน ลูกน้องคนสนิทก็มาถึง ..
" ว่าไงครับนาย.." ไทด์เอ่ยขึ้น พร้อมกับยืนรอคำสั่งเ้านาย..
" มึงเอาเอกสารสัญญานี่..ไปให้...กวางน้อออย เอ้ย! เ้าของร้านกาแฟคนนั้นที... "
ชายหนุ่มเอ่ยสั่งลูกน้องก่อนจะยื่นเอกสารให้..
" คุณ...แพรวา..ใช่ไหมครับนาย " ไทด์ถามยํ้าเพื่อความแน่ใจ
เพราะสองวันที่ผ่านมาเ้านายของเขา ให้คอยติดตามการเคลื่อนไหวของหญิงสาว
เ้าของร้านกาแฟมาโดยตลอด...ในใจก็คิดว่าเ้านายคงจะกลัวว่าหญิงสาวจะหนี..
" เออ...นั่นแหล่ะ " เ้านายหนุ่มเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิดนิดหน่อยเมื่อได้ยินลูกน้องถามกลับ
" ครับนาย.. " ไทด์ก้มหัวเล็กน้อย เพื่อเป็การตอบกลับว่ารับทราบ
พร้อมกับรับเอกสารมา และจึงเดินออกจากห้องเ้านายไปทันที
ณ ร้านกาแฟ แพรวา
เจน..เมื่อเห็นเ้านายสาวนัั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะประจำของเธอ ก็..อดสงสัยไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาเ้านายสาว
" พี่แพร...ไม่สบายหรือเปล่าคะ? เจนเห็นพี่นั่งเหม่อตั้งนานแล้ว "
เจนเอ่ยขึ้นด้วยความเป็ห่วงเ้านาย เพราะสองวันมานี้เห็นเ้านายตัวเองนั่งเหม่ออยู่บ่อยๆ
" เฮ้ออ..เปล่าหรอกจ่ะ...พี่แค่...มีเื่ให้ปวดหัวนิดหน่อย.."
เ้านายสาวถอนหายใจก่อนจะเอ่ยตอบลูกน้องที่มาถามไถ่
"พรึบบบ....." เสียงประตูหน้าร้านกาแฟเปิดออก
เจน...เมื่อเห็นลูกค้าเดินเข้ามาจึงรีบไปบริการทันที
" สวัสดีค่ะ.....รับอะไรดีคะ " เจนเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มอย่างเป็มิตร
ให้กับหนุ่มตรงหน้า ที่ใส่สูทสีดำ หน้าตาดูดี
" ไม่ทราบว่า..คุณแพรวา เ้าของร้านอยู่ไหมครับ " ชายหนุ่มถามหญิงสาวพนักงานที่กำลังยิ้มให้กับเขา
". อ่อ...พี่แพรวาคะ...มีคนมาหาค่ะ " หญิงสาวเดินไปเอ่ยบอกเ้านายเบาๆ
เมื่อ แพรวา ได้ยินลูกน้องบอกว่ามีคนมาหา จึงหันไปหาชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่
" นี่นาย!.." เ้าของร้านสาวอุทานขึ้นมา ภาพความทรงจำตอนที่โดนนายชุดสูทคนนี้ต่อว่า
ก็ผุดขึ้นมา ทำให้หญิงสาวเ้าของร้านหงุดหงิดทันที
" นายมาทำไม!.." แพรวาเอ่ยขึ้นพร้อมกับกอดอก และตามด้วยสีหน้าที่ไม่รับแขก
" เอ่อ..เ้านายสั่งให้ผมเอาสัญญา..มาให้คุณแพรวา..เซ็นครับ" ชายหนุ่มเอ่ย
พร้อมกับยื่นซองเอกสารให้หญิงสาวตรงหน้า
" เอกสารอะไรมิทราบ!...ฉันไม่เคยไปทำสัญญาอะไรกับเ้านายของนาย! " สาวเ้าของร้านเอ่ยขึ้น
พร้อมกับกอดอกและเมินหน้าไปทางอื่น แต่ในใจเธอก็พอจะเดาออกว่าคือเอกสารอะไร
แต่แค่อยากกวนประสาทให้ตัวเองคลายเครียดบ้างเท่านั้น....
" เอ่อ...คุณแพรวา..ไม่ทราบหรอครับ..ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน..".
"งั้นเดี๋ยวผมโทรบอกเ้านายว่าให้มาด้วยตัวเองดีกว่านะครับ.. "
ชายหนุ่มพูดเสร็จ จึงทำท่าหยิบโทรศัพท์ของตัวเอง เตรียมตัวจะกดเพื่อจะโทรหาเ้านาย
" เอ่อ..ไม่..ไม่ต้อง..ฉันจำได้แล้ว! " หญิงสาวเอ่ยด้วยนํ้าเสียงหงุดหงิด
เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้ากำลังจะโทรหาเ้านายของเขา
เพราะเธอยังไม่อยากเจอหน้าเ้านายของเขาในตอนนี้
เพียงแค่นึกถึงหน้าเขา ก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดเข้าไปใหญ่ พรางคิดในใจ
"คนอะไร.. ภายนอก หล่อ เท่ ใสๆ แต่ภายในนี่ ซาตานชัดๆ คนเรานี่ดูแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆชิ!"
เมื่อเ้าของร้านสาวบ่นพึมพำในใจเสร็จ จึงรีบอ่านเอกสารสัญญา
ผ่านไปไม่นาน.....
เมื่อเ้าของร้านสาวอ่านสัญญาเสร็จ จึงเซ็นเอกสาร เพื่อตกลงว่าเธอยินยอม
แล้วจึงนำเอกสารไปให้ชายหนุ่มในชุดสูท ที่ยืนรออยู่..
เมื่อชายหนุ่มชุดสูท เดินออกจากร้านไป หลังจากได้ลายเซ็นของเ้าของร้านแล้ว
เ้าของร้านสาวก็กลับมานั่งที่โต๊ะประจำเหมือนเดิม
พร้อมกับคิดวิธีหาเงิน ห้าแสน ภายในสองอาทิตย์ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก ..
จนบางครั้งก็นึกน้อยใจว่า ทำไมเธอไม่เกิดมารวยแบบคนอื่นบ้าง
ถ้าเธอรวย เธอคงไม่ต้องมานั่งเครียดแบบนี้....
" พรึบ..." เสียงเปิดประตูร้าน
เมื่อเจนพนักงานสาวได้ยิน จึงรีบเดินเข้าไปต้อนรับทันที
"อะ..อ่าว..สวัสดีค่ะ...คุณนัท..วันนี้รับอะไรดีคะ..." พนักงานสาวเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามา
หนุ่มตี๋ ดีกรีคุณหมอ พนักงานสาวนั้นจำได้ดี เพราะเขาชอบมาหยอดเ้านายของเธอบ่อยๆ
"เหมือนเดิมคับ.." หมอหนุ่มเอ่ยกับพนักงานสาวที่มาต้อนรับเขา
หลังจากบอกสิ่งที่หมอหนุ่ม้า ให้กับพนักงานสาวเสร็จแล้ว
หมอหนุ่มก็หันไปจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาว ที่กำลังเหม่อมองไปยังหน้าต่างด้านนอก
ถูกต้องแล้วเธอคือหญิงสาวที่เขาหมายตาไว้ และก็คือคนที่เขามาหยอดขนมจีบบ่อยๆ
แต่วันนี้ หญิงสาวที่เขาหมายตาไว้ ดูเศร้าๆ ซึมๆ เหม่อลอย
ขนาดพนักงานพูดชื่อของเขา เธอก็ยังไม่หันมามอง...
" เจนๆ..เ้านายเราเป็อะไรอ่ะ" หมอหนุ่มเอ่ยถามพนักงานสาว ที่กำลังง้วนอยู่กับการชงกาแฟให้เขา
" เอ่อ..ถ้าคุณนัทอยากรู้..ไปถาม พี่แพร เองดีกว่าค่ะ..จะได้ทำคะแนนไปด้วยในตัวไงคะ..อิอิ"
พนักงานสาวตอบ พร้อมกับยิ้มแบบกรุ้มกริ่ม ให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"อ๋อ..." หมอหนุ่มเอ่ย พร้อมกับยิ้มให้พนักงานสาว เป็แนวๆขอบคุณที่เธอช่วยแนะนำเขา
ทางด้าน แพรวา
" แพร......" เสียงที่คุ้นหู ดังมาจากข้างหลังของเธอ ทำให้แพรวาหลุดออกจากภวังค์ทันที
แล้วหันหลังไปมองตามเสียงที่เรียกชื่อเธอ ภาพตรงหน้าคือ หมอหนุ่มที่เธอคุ้นเคยกำลังเดินเข้ามาหาเธอ
" อ่าว...พี่นัท...มาั้แ่เมื่อไหร่คะ..." หญิงสาวเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้ม ให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ
" พี่..มาได้ซักพักแล้ว........เห็นแพร..นั่งเหม่อๆอยู่.."
"แพรมีเื่กลุ้มใจอะไรหรือเปล่า?...บอกพี่ได้นะ.."
ชายหนุ่มเอ่ย พร้อมกับทำหน้าจริงจังให้กับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า
" อ๋อ.....เปล่าหรอกค่ะ แพรแค่มีปัญหากวนใจนิดหน่อยค่ะ...แพรจัดการได้ค่ะ.."
หญิงสาวตอบกลับ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
" โอเค..แต่ถ้าไม่ไหว ...แพรต้องบอกพี่เลยนะ...พี่พร้อมจะช่วยแพรแน่นอน.. "
ชายหนุ่มเอ่ยขึ้น เพราะอยากให้เธอพึ่งพาเขา
" ค่ะ.. " สาวเ้าของร้านตอบแบบปัดๆไป เพราะเธอรู้ว่าเขาต้องช่วยเธอแน่อ ถ้าเธอขอ..
แต่ที่เธอไม่ขอให้เขาช่วย เพราะไม่อยากให้คนอื่นต้องมาเดือดร้อนกับปัญหาที่เธอเป็คนสร้างเอง
อีกอย่างถ้าเธอขอให้เขาช่วย เขาคงคิดว่าเธอกำลังเปิดโอกาสให้เขาแน่ๆ
เธอจึงเลือกที่จะเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เพราะไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเองเพิ่ม นั่นเอง...
1K
