เมื่อฉันหลุดหลงเข้าไปในนิยายของตัวเอง(จบ)

สองหนุ่มที่เหลือมองตาไม่กะพริบ วรากร ดึงมือออกจากมือองค์รัชทายาท แต่กับดึงไม่ออกก็เมื่ออีกคนกำมือไว้แน่นขนาดนั้นดึงมือจน เซไปซบอกกว้าง (มาเหนือเมฆกว่าคนอื่น) @_@

“เช่นไรแม่นางซินอี้” ยื่นหน้ามาใกล้ เ๯้างดงามเช่นนี้จึงรังเกียจจะเดินเคียงข้างข้าเช่นนั้นหรือ” วรากรส่ายหน้าคิดหาคำ๹า๰าศัพท์เออไม่เห้นใครเขาพูด จำได้แต่เฉินเมอ ๻๷ใ๯ทีไรเฉินเมอทุกที

“พวกท่านเห็นไหม หญิงงามแคว้นเราไม่มีใครเหมือนนางสักคนไม่พอใจข้าถึงกับไม่พูดกับข้าไปเลยทีเดียวเชียว” หลิ่งจือยิ้มเจื่อนๆ หลวนคุนมองสบตาวรากรแต่เพียงแวบเดียว

“ข้าไม่ใช่คนในแคว้นท่านเช่นนั้นท่านก็มิใช่ไทจื่อของข้าเช่นกันเหตุใดต้องคอยดีกับท่านด้วย”

“5555นางช่างกล้าเช่นนั้นข้าให้ใครพาตัวนาง ไปส่งถึงห้องบรรทมข้าเลยดีไหม จะได้รู้เสียทีว่าองค์รัชทายาทของแคว้นเราทำอะไรได้บ้าง” &_&วรากร เริ่มหัวเสียคนคนนี้ทำให้หัวเสียได้ดีจริงจะรับมืออย่างไร มองหลวนคุนแต่เขากลับเสมองเสียทางอื่น หลิ่งจือประสานมือ

“ไทจื่อในฐานะที่นางมากับหลิ่งจือ หลิ่งจือจึงขออภัยแทนแม่นางชินอี้ด้วย”

“555คนอย่างข้า หากอยากได้สิ่งใดแม้ยากเย็นแสนเข็ญก็ไม่อาจปล่อยทิ้งไปได้ ได้ข้ายอมลดตัวลงมาเทียบเท่าเ๽้าทั้งสอง ต่อไปนางไม่จำเป็๲ต้องพูดดี แค่ขอให้ไม่รังเกียจก็พอ”