ณ สถานที่แห่งนึง
ตอนนี้ริวคังค่อยๆได้สติขึ้นมาในสถานที่แห่งนึงที่ไม่คุ้นเคย ริวคังค่อยๆยันตัวเองขึ้นมาแล้วพบว่าตอนนี้เขากำลังนอนอยู่ในบ้านของใครก็ไม่รู้
“ที่นี้มันที่ไหนล่ะเนี้ย?” ริวคังพูดด้วยความสงสัย
เขาลองตรวจดูร่างกายของตนเองพบว่าเขานั้นอยู่ในชุดที่ได้มาจากไคโอ และรวมไปถึงกำไลทอง 10 วงที่ไคโอให้เขามาด้วย
‘นี้คือเื่จริงสินะ……..ที่เราตายแล้วได้มาเกิดใหม่ที่ต่างโลก และกลายมาเป็อวตารของเทพัไคโอเพื่อปกป้องโลกน่ะ….’ ริวคังกล่าวในใจด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าตนเองจะได้มาเกิดใหม่พร้อมหน้าที่ที่ใหญ่ขนาดนี้
ระหว่างที่กำลังคิดอยู่ก็มีใครบ้างคนเปิดประตูเดินเข้ามาในห้อง
“อ่าว……รู้สึกตัวแล้วหรือคะ” สาวผมยาวผิวเข้มตาสีฟ้า ใส่ชุดแบบจอมยุทธจีนสีฟ้าแขนสั้น สวมปลอกแขนสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีขาว พร้อมกับสวมรองเท้าบูทสีฟ้า
เธอได้พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าริวคังได้สติแล้ว
“เอ่อคือ…….คุณเป็ใครหรือครับ?” ริวคังถามหญิงสาวตรงหน้า
“ดิชั้นชื่อ ทีร่า คะดิชั้นเป็คนที่คอยดูแลคุณใน่ที่คุณไม่ได้สติน่ะคะ” ทีร่ากล่าวด้วยท่าทางอ่อนน้อมสุภาพ
ตอนนั้นก็มีอีกคนเดินตามเข้ามาในห้องเช่นกัน เป็สาวผมสีดำไว้ผมทรงหางม้าผิวเข้มตาสีฟ้า สวมเสื้อแบบจอมยุทธจีนสีฟ้าแขนกุด สวมปลอกแขนสีดำ สวมกางเกงขาสั้นสีดำ และรองเท้าบูทสีดำ ที่สำคัญที่สุดเลยคือ หน้าอกเธออึ๋มมาก
“โอ้ว…….ว่าไงพ่อคนแปลกหน้าฟื้นแล้วหรอ นึกว่าตายแล้วซะอีกนะเนี้ย” เธอพูดด้วยคำที่บงบอกถึงนิสัยแบบสาวฮ่าวของเธอ
“เดี๋ยวเถอะท่านพี่ ซอร่า อย่าพูดแบบนั้นสิคะมันเสียมารญาตินะคะ” ทีร่ากล่าวเตือนพี่สาวของเธอ
“จ้าๆๆขอโทษทีนะน้องพี่” ซอร่ากล่าวแบบขอไปที
“เห้ย…….ขอโทษด้วยนะคะที่ท่านพี่ของดิชั้นพูดไม่สุภาพแบบนี้น่ะคะ” ทีร่าหันไปกล่าวขอโทษริวคังกับเื่นิสัยชอบพูดตรงๆของซอร่า
“เอ่อ……..ไม่หรอกครับผมไม่ว่าอะไรหรอกครับ………แต่จะว่าไปที่นี้มันที่ไหนหรอครับ?” ริวคังถามด้วยความสงสัยว่าที่ที่พวกเขาอยู่คือที่ไหน
“ที่นี้ก็คือ หมู่บ้านไผ่์ คะ” ทีร่ากล่าวตอบริวคังอย่างสุภาพ
“หมู่บ้านไผ่์หรอ?” ริวคังพูดขึ้น
“ใช่แล้วล่ะ เมื่อไม่นานมานี้เราบังเอิญไปพบนายกำลังนอนลอยน้ำอยู่ในทะเลระหว่างออกไปหาปลาพอดีน่ะ ตอนแรกนึกว่าตายแล้วซะอีก” ซอร่ากล่าวตามนิสัยของเธอ
“จะว่าไปคุณจำได้ไหมคะว่าตัวเองชื่อะไรน่ะคะ?” ทีร่ากล่าวถามริวคัง
“ชื่อเอ่อ…….ผมชื่อ คาซึมะ ริว แต่เรียกว่า ริวคัง ก็ได้นะครับ” ริวคังกล่าวแนะนำตัวเอง
“เห?……..ชื่อแปลกจังเลยนะ” ซอร่ากล่าว
“เอ่อคือ…….คาซึมะเป็นามสกุลน่ะ ส่วนริวคังเป็ชื่อจริงของผมเอง”
“เอ๋?…….นามสกุลขึ้นหน้าก่อนชื่อหรอคะ” ทีร่า
“งั้นนายก็มาจากแดนตะวันออกงั้นสินะ” ซอร่าพูดเพราะฟังจากชื่อของริวคัง
“แดนตะวันออก…..เอ่อ…..คงงั้นแหละครับ” ริวคังไม่รู้จะพูดยังไงดีเลยตอบตามน้ำไปก่อน
“แล้วมาทำอะไรที่แดนเหนือนี้หรอ?” ซอร่าถามอีกครั้ง
“เอ่อคือว่า………อ่อ! ผมตั้งใจออกเดินทางไปที่ต่างๆน่ะเพราะอยากจะรู้จักโลกมากขึ้นประมาณนั้นล่ะนะ” ริวคังตอบแบบคิดเอาเองล้วนๆ
“งั้นถ้าไม่รังเกียจมาพักอยู่ที่นี้ไปก่อนดีไหมคะ” ทีร่ากล่าวชวนริวคังให้มาอยู่พักที่นี้
“จะ…..จะดีหรอครับ?” ริวคังถาม
“ดีสิคะ หมู่บ้านของเราน่ะยินดีตอนรับแขกทุกคนอยู่แล้วล่ะคะ เนอะท่านพี่” ทีร่าพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มน่ารัก
“ก็ได้ๆ ถ้าทีร่าพูดแบบนั้นก็จะให้อยู่ที่นี้ด้วยก็ได้” ซอร่าตอบแบบตามน้ำไป
“ขอบคุณมากเลยนะทั้งสอง” ริวคังกล่าวขอบคุณพร้อมยิ้มให้
สองสาวก็แอบหน้าแดงนิดๆ
“มะ…..ไม่ต้องขอบคุณก็ได้ย๊ะ!! เื่แค่นี้เอง” ซอร่าพูดด้วยท่าทางเขินๆ
“งั้นเดี๋ยวจะพาไปเดินชมรอบๆหมู่บ้านก็แล้วกันนะคะ” ทีร่า
“อ่า…….ฝากตัวด้วยนะ” ริวคัง
หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนก็ได้ออกมาจากบ้านเพื่อมาเดินชมหมู่บ้าน
ซึ่งก็ตามชื่อหมู่บ้านไผ่์ รอบๆหมู่บ้านเต็มไปด้วยไม้ไผ่มากมายถูกปลูกตบแต่งไว้อย่างสวยงาม บรรยากาศภายในหมู่บ้านก็สงบสุขดีมาก และด้วยความที่หมู่บ้านนี้อยู่ติดกับทะเลจึงมีลมทะเลพัดมาตลอดเวลาทำให้รู้สึกชื่นใจมาก
ผู้คนในหมู่บ้านก็เป็มิตรกันมาก ทำให้ริวคังรู้สึกดีแบบสุดๆ ระหว่างที่กำลังเดินชมอยู่ริวคังก็ได้สังเกตเห็นว่า คนในหมู่บ้านบ้างคนสามารถควบคุมน้ำได้ ทำให้ริวคังรู้สึกสงสัย
“เอ่อนี้ทีร่า…….คนมนหมู่บ้านนี้สามารถควบคุมน้ำได้ด้วยหรอ?” ริวคังหันไปถามทีร่า
“คะ ที่หมู่บ้านนี้มีคนที่สามารถใช้พลังธาตุน้ำได้หลายคนเลยคะ” ทีร่าตอบกลับ
“พลังธาตุหรอ?” ริวคังทำหน้างงๆ
“เอ๋? นี้หรือว่านายไม่รู้จักรพลังธาตุงั้นหรอ?” ซอร่าพูดขึ้น
“เอ่อคือ……ไม่รู้อะ” ริวคังพูดพร้อมเอามือเกาหัวตัวเอง
“เอ๋!!!!!!” ทั้งสองสาวถึงกับใเลยที่ริวคังไม่รู้จักรพลังธาตุ
“นี้นายไปอยู่ไหนมาเนี้ย ถึงไม่รู้จักรพลังธาตุเลยน่ะ” ซอร่าพูด
“ช่างเถอะน่า ช่วยอธิบายทีจะได้ไหม?” ริวคังพูดขอให้ช่วยบอกให้ที
“พลังธาตุคือ พลังที่ทำให้เราสามารถควบคุมสิ่งต่างๆได้คะ เช่น ดิน น้ำ ลม ไฟ เป็ต้นคะ โดยเราสามารถใช้พลังธาตุของเราพัฒนาเป็วิชาต่างๆได้ด้วยคะ” ทีร่ากล่าวอธิบายให้ฟัง
“แต่ว่าก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าคนๆมีโซลในตัวแบบไหนน่ะคะ” ทีร่าพูดต่อ
“โซลหรอ?” ริวคัง
“โซลก็คือขุมพลังที่สถิตอยู่ในตัว ทำให้สามารถใช้พลังธาตุได้คะ อย่างเช่นชั้นที่มีโซลประเภทธาตุน้ำอยู่ในตัว ชั้นก็จะสามารถควบคุมน้ำได้คะ” ทีร่าพูดพร้อมโชว์พลังในการสร้างน้ำให้ดูเป็ตัวอย่าง
“อ่อ….อย่างงี้นี้เอง” ริวคังเริ่มเข้าใจแล้ว
“แต่ว่านะ ก็มีหลายคนที่ไม่มีโซลในตัวเลยทำให้ไม่สามารถควบคุมธาตุ ตัวอย่างเช่นชั้นไง” ซอร่าพูดขึ้น
“เอ๋?……ซอร่าใช้พลังธาตุไม่ได้งั้นหรอ ทั้งที่เป็แฝดกับทีร่าแท้ๆ” ริวคังแปลกใจเล็กน้อย
“ก็นะ…….ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีโซลในตัวกันหมดนี้นา แต่ถึงชั้นจะไม่มีพลังธาตุ ชั้นก็ฝึกใช้อาวุธมาตลอดจนชั้นแข็งแกร่งขึ้น พวกที่มาดูถูกชั้นเพราะชั้นไม่มีพลังก็โดนชั้นซัดไปหมดเลยล่ะ” ซอร่าพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวเอง
“พอจะเข้าใจแล้วล่ะ……ดีล่ะงั้นช่วยสอนชั้นใช้พลังทีได้ไหม?” ริวคังถาม
“เอ่อ…..มันก็ได้อยู่หรอกนะคะ….แต่ว่าคุณมีโซลรึเปล่าคะ” ทีร่าถามต่อ
“ชั้นเองไม่รู้เหมือนกันอะนะ” ริวคัง
“นึกแล้วเชียว” ซอร่าพูดด้วยท่าทางเหนื่อยใจ
“มีวิธีที่ทำให้รู้ไหมว่าตัวเองมีโซลประเภทอะไรน่ะ?” ริวคังหันไปถามทีร่า
ทีร่ายืนคิดซักพักก่อนที่เธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้
“งั้นลองใช้เ้านี้ไหมคะ” ทีร่าพูดพร้อมหยิบบางอย่างออกมา
เป็คำภีร์ 5 เล่ม โดยแต่ละเล่มจะเขียนชื่อธาตุต่างๆไว้หน้าปก
“ลองใช้วิธีในคำภีร์พวกนี้ดูก็แล้วกันนะคะ ต่อให้ยังไม่รู้ว่าตัวเองมีโซลแบบไหน ถ้าทำตามวิธีการในคำภีร์พวกนี้ก็จะสามารถใช้พลังธาตุได้เลยล่ะคะ แต่ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่าคุณมีโซลธาตุอะไรด้วยนะคะ” ทีร่าพูดอธิบาย
“เข้าใจแล้ว งั้นอยู่ยืมดูหน่อยนะ” ริวคังพูดพร้อมขอยืมคำภีร์ธาตุน้ำมาดู
เมื่อเขาอ่านวิธีร่ายพลังธาตุน้ำแล้วเขาก็ลองทำตามนั้น
“เอาล่ะนะ…….พลังธาตุน้ำ!!!!!” ริวคังทำการร่ายพลังและตอนนั้นเอง
ฟู้ว!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
“เหวอ!!!!!!” ริวคังถึงกับใเลย เพราะว่า……..
ได้มีน้ำจำนวนมากพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขา ยิงพุ่งขึ้นฟ้าไปกลายเป็น้ำพุเลย
“อะ……เอ๋!!!!!!!!!!!!!!” ทั้งสองสาวถึงกับใเลยที่ริวคังสามารถใช้พลังธาตุน้ำได้ทันทีเลย
“เอ่อ……..ทีร่าร่าขอยืมคำภีร์ธาตุอื่นๆหน่อยได้ไหม” ริวคังหันไปถามทีร่า
“ดะ…..ได้คะ….” ทีร่าพูดด้วยท่าทางที่ใเล็กน้อย
จากนั้นพวกเขาก็ได้มาทดสอบพลังกันที่ลานกว้างแห่งนึง และผลที่ได้คือ……..
“พลังธาตุไฟ!!!!!” ริวคังทำการร่ายพลังธาตุไฟ
ฟู้ว!!!!!!!!!!!!!
ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!
ลูกไฟยังถูกยิงออกมาจนเกิดะเิ
“เอ๋!!!!!!!!!!!!!” สองสาวถึงกับใกับสิ่งที่เห็นมาก
“พลังธาตุดิน!!!!!” ริวคังทำการร่ายพลังธาตุดิน
ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!
พื้นดินก็ได้ลอยขึ้นมาตามที่ริวคังร่ายพลัง
“พลังธาตุลม!!!!!!!” ริวคังทำการร่ายพลังธาตุลมต่อ
ฟู้ว!!!!!!!!
เกิดเป็ลมพายุขึ้นมาทันที
สองสาวพี่น้องที่ยืนดูอยู่ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นริวคังสามารถใช้พลังธาตุหลักทั้งสี่ได้หมด
“อะ…..อะไรกันเนี้ย!!!!!!!?” ซอร่าถึงกับร้องะโออกมาด้วยความใ
“ใช้พลังธาตุหลักทั้งสี่ได้หมดเลย…….” ทีร่าพูดด้วยความรู้สึกอึ้งมากในตัวของริวคัง
“เอ่อ……ทั้งสองคนเป็อะไรไปหรอ?” ริวคังที่เห็นสองสาวดูแปลกๆเลยถามไป
“นี้นายเป็ใครกันแน่เนี้ย!!!?” ซอร่าถามด้วยความใ
“คุณริวคังใช้ธาตุหลักทั้งสี่ได้หมดเลย ชั้นพึ่งจะเคยเห็นคนแบบคุณเป็ครั้งแรกเลยนะคะ”
“จะ……จริงหรอ” ริวคังพูดด้วยสีหน้าลำบาคใจเล็กน้อย
‘จะว่าไปตอนที่ใช้พลังธาตุกำไลทองของเราก็เปล่งแสงเล็กน้อยด้วยนี้นา……….’ ริวคังพูดคิดในใจ
‘แสดงว่านี้อาจเป็หนึ่งในความสามารถของกำไลทองทั้งสิงก็ได้นะ……….แต่ทำไมรู้สึกเหมือนตัวเองขี้โกงยังไงก็ไม่รู้นะ’ ริวคังพูดในใจ
ตอนนั้นริวคังก็สังเกตเห็นคำภีร์อีกเล่มที่หน้าปกเขียนว่า ธาตุที่ 5 เขาจึงหันถามทีร่า
“ทีร่าธาตุที่ 5 นี้คืออะไรหรอ?” ริวคัง
“ธาตุที่ 5 คือพลังธาตุที่มีความพิเศษคะ” ทีร่าอธิบาย
“พิเศษยังไงหรอก?” ริวคังสงสัย
“เป็ธาตุที่มีน้อยคนมากเลยที่ใช้ได้น่ะคะ เรียกได้ว่ามีไม่ถึงสองคนเลยคะที่ใช้ได้เหมือนกัน จะต้องเป็คนที่มีโซลที่พิเศษมากๆเลยล่ะคะ เช่น ธาตุความมืดหรือธาตุแสง พลังธาตุที่สามารถควบคุมสายฟ้าได้ หรือการควบคุมโลหะ ประมาณนี้คะ” ทีร่าได้พูดอธิบายแบบคร่าวๆ
“งั้นเองหรอ ขอดูหน่อยสิ” ริวคังได้หยิบคำภีมาอ่าน
ภายในคำภีมีการบอกถึงพลังธาตุแปลกๆไว้มากมาย แต่เขาก็ไปสะดุดตาอยู่ที่พลังธาตุนึง
“ธาตุมิติ หรอ?” ริวคังพูด
“ธาตุมิติคือ พลังธาตุที่สามารถสร้างประตูมิติที่ทำให้เราสามารถเดินทางไปที่ต่างๆ ที่เราเคยไปได้อย่างสะดวกเลยล่ะคะ” ทีร่ากล่าวอธิบายให้ฟัง
“น่าสนใจดีนะ…..งั้นก็……” ริวคังคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้
เขาได้ทำตามวิธีในคำภีร์และจากนั้น…….
ฟึบ!!!!!
ก็ได้เกิดเป็ประตูมิติขึ้นมาจริงๆ
“มะ…..ไม่จริงน่า!!!!!!!!!” สองสาวที่เห็นก็ถึงกับอ่าปากค้างเลย
โดยที่ที่ประตูมิติเชื่อต่อไปนั้นก็คือห้องที่ริวคังได้สติกลับมานั้นเอง
“ดูถ้าจะไปได้สวยเลยนะเนี้ย” ริวคังพูดด้วยท่าทางภูมิใจในตัวเองเล็กน้อย
ทีร่าที่เห็นริวคังสามารถใช้พลังธาตุได้หมดก็รู้สึกสนใจในตัวของชายตรงหน้าเธอขึ้นมา
‘ริวคัง…….นายเป็ใครกันแน่เนี้ย?’ ซอร่ารู้แปลกใจกับชายที่พึ่งได้รู้จักกันไม่นาน แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะเป็ไม่ดีอะไร
ระหว่างที่กำลังใกันอยู่นั้นเอง
ตึ้งๆๆๆ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
จู่ๆก็มีเสียงระฆังดังขึ้นทั่วหมู่บ้าน
“เอ๋?…..เสียงอะไรน่ะ?” ริวคังถามด้วยความสงสัย
“เสียงระฆังเตือนภัยคะ!!!” ทีร่าบอก
“เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอ?” ริวคังถามต่อ
“เ้าพวกนั้นมาอีกแล้ว……..” ซอร่าพูดด้วยสีหน้าโกรธ
“ใครงั้นหรอ?” ริวคังหันไปถามซอร่า
“พวกที่ชอบมาบุกหมู่บ้านของพวกเราและสร้างความเดือนร้อนให้ไม่หยุดหย่อน…………..” ซอร่าพูดด้วยสีหน้าที่โกรธแค้นมากๆ
“เ้าพวกโจรสลัดสีชาติ”
-โปรดติดตามตอนต่อไป-
81K
