“สวัสดีครับคุณโชค มีอะไรหรือเปล่าครับ”
พีรฉัตรทักทายแขกที่มาหา่สายของวันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม โชค หรือ โชคชัย เป็เ้าของไร่ชาที่อยู่ข้างๆรีสอร์ต ทั้งสองเจอกันเพราะโชคชัยพาแขกมาพักที่รีสอร์ตแล้วบังเอิญพีรฉัตรออกจากบ้านพักไปอยู่แถวน้ันพอดี ใบหน้าสวยั์ตาหวานปนเศร้าจึงสะดุดตาโชคชัยเข้าและเข้ามาทำความรู้จักและขอเป็เพื่อน ซึ่งร่างบางก็ไม่รังเกียจที่จะรับไมตรี
“พอดีผมพาแขกมาพักครับ แล้วก็คุณแม่ผมทำขนมจีนน้ำเงี้ยว ท่านเลยฝากมาให้คุณพรีนชิม ไม่รู้คุณพรีนจะทานเป็หรือเปล่า” โชคชัยยกถุงของฝากขึ้นโชว์เ้าของบ้าน
“อุ๊ย ขอบคุณมากครับ ฝากขอบคุณคุณแม่ของคุณโชคด้วยนะครับ พรีนไม่เคยทานแต่จะลองทานนะครับ คุณโชครีบหรือเปล่าครับ เข้ามาข้างในก่อนไหมครับ” เ้าของบ้านเชื้อเชิญแขกหนุ่มตามมารยาท ถึงแม้บางทีจะรู้สึกอึดอัดบ้างที่โชคชัยรุกเขาหนักเกินไปทั้งๆ ที่เคยบอกไปแล้วว่าคบได้แค่เพื่อนร่างอวบอิ่มจากการตั้งครรภ์ยังไม่พร้อมจะมีใคร
“คุณพรีนทำอะไรอยู่เหรอครับ ผมมารบกวนหรือเปล่า”
“พอดีเมื่อครู่พรีนเอนหลังอยู่ครับ เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนเ้าตัวเล็กในท้องดิ้นทั้งคืน”
“งั้นผมว่าผมไม่รบกวนคุณพรีนดีกว่านะครับ ให้คุณพรีนพักผ่อนดีกว่า แต่อย่าลืมทานขนมจีนน้ำเงี้ยวของคุณแม่นะครับ ผมไปล่ะ”
โชคชัยจำใจกล่าวลาเ้าของบ้านอย่างคนมีมารยาทถึงแม้อยากจะอยู่ต่อก็เถอะเ้าบ้านเค้าพูดขนาดนั้นแสดงว่าเค้าไม่สะดวกที่จะให้เข้าบ้าน
“แต่เดี๋ยวผมขอถ่ายรูปคุณพรีนคู่กับถุงขนมจีนน้ำเงี้ยวหน่อยได้ไหมครับ เดี๋ยวคุณแม่ไม่เชื่อว่าผมเอามาให้ถึงมือคุณพรีนแล้ว”
“ได้ครับ”
พีรฉัตรเลยต้องยกถุงขนมจีนน้ำเงี้ยวโชว์กล้องพร้อมกับยิ้มหวานให้กล้อง
“ขอบคุณครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณพรีนอย่าลืมทานนะครับ คนแก่เค้าจะได้ดีใจ ชิมแล้วอร่อยไม่อร่อยติชมได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะครับ”
“โอเคครับเดี๋ยวตอนกลางวันพรีนทานนะครับ ฝากขอบคุณคุณแม่ของคุณโชคอีกครั้งนะครับ”
รอส่งชายหนุ่มเ้าของไร่ชาเสร็จร่างอวบอิ่มก็รีบปิดประตูบ้านเพราะไม่้ารับแขกอีก ร่างอุ้ยอ้ายเดินไปนั่งที่โซฟาเบดพร้อมกับอ่านหนังสือเกี่ยวกับการเลี้ยงดูเด็กทารกแรกเกิดเพื่อเตรียมเลี้ยงลูกน้อยตอนคลอดออกมา
“สวัสดีครับคุณนิลกาฬ ผมเชิดชัยนะครับ ผมได้ข่าวคุณพีรฉัตรแล้วครับ”
นักสืบที่นิลกาฬจ้างให้สืบเื่ของภรรยาโทรเข้ามาแจ้งทำให้ร่างสูงที่นั่งเม่อด้วยความคิดถึงร่างบางของภรรยาถึงกับสะดุ้งพอได้ยินเื่ที่นักสืบเชิดชัยบอกร่างสูงยิ้มด้วยความยินดีเหมือนต้นไม้ที่ขาดน้ำกำลังเหี่ยวเฉาพอได้รับน้ำฝนก็เริ่มสดชื่นเริ่มแข็งแรงพร้อมที่จะเติบโตและออกกิ่งก้านผลิบานใหม่ได้อีก มิน่าล่ะคุณพ่อกับคุณจุมพลพ่อตาของเขาถึงได้ไปเชียงรายบ่อยโดยอ้างว่าไปดูรีสอร์ตที่กำลังมีปัญหาเป็เพื่อนคุณพ่อตาที่ไหนได้แอบซ่อนเมียของเขาไว้ที่นั่นนี่เอง เพราะเขาไม่ได้ให้นักสืบตามคุณพ่อทั้งสองแล้วเลยไม่ได้รู้เื่ที่คนแก่เ้าเล่ห์ท้ังสองที่ปกปิดเขา ตอนนั้นที่เขาเข้าไปขอขมาคุณพ่อตาพร้อมกับเล่าที่เกิดขึ้นให้ฟังพร้อมทั้งขอร้องให้พ่อตายอมบอกที่อยู่ของร่างบางถึงแม้พ่อตาจะให้อภัยเขาแต่ก็ไม่ยอมบอกว่าภรรยาเขาอยู่ที่ไหนเพราะว่าร่างบางขอร้องไว้ห้ามบอกใครและร่างบางก็ไม่ได้ติดต่อใครอีกเลย ทำให้เขาต้องจ้างนักสืบตามหาเอง ตอนนี้เขาได้ที่อยู่ของร่างบางมาแล้วจากนักสืบเชิดชัยที่บอกว่าน้องชายของเขาส่งรูปว่าที่น้องสะใภ้มาให้ดูเป็รูปที่ร่างบางถือถุงขนมจีนน้ำเงี้ยวยิ้มให้กล้อง นิลกาฬรีบเคลียร์งานทันทีและพร้อมที่จะขับรถไปเชียงรายตอนค่ำนี้เลยโดยที่จะไม่บอกพ่อๆทั้งสอง
“คุณพรีนเดินระวังนะครับมันลื่น ค่อยเดินนะครับ” โชคชัยที่เดินตามหลังคุณแม่ท้องโตพูดขึ้นหลังจากที่อาสาพาร่างอวบอิ่มไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจครรภ์ตามกำหนดบังเอิญที่โชคชัยได้ยินคุณแม่ท้องโตสั่งคนขับรถของรีสอร์ต ชายหนุ่มเลยเข้ามาขันอาสาพาไปเอง และพากลับมาส่งที่รีสอร์ต
“ขอบคุณนะครับคุณโชค ทานกลางวันด้วยกันที่รีสอร์ตไหมครับ ถือว่าพรีนเลี้ยงตอบแทนที่พาพรีนไปหาหมอ”
“ก็ได้ครับ”
ความสนิทสนมของทั้งคู่อยู่ในสายตาที่ไม่ค่อยพอใจของแขกหนุ่มคนใหม่ของรีสอร์ตที่เพิ่งมาถึงเมื่อตอนเช้าและขอเช็คอินบ้านพักหลังที่อยู่ใกล้กับบ้านพักของเ้าของรีสอร์ตมากที่สุด หมอหนุ่มเดินออกมาทานอาหารกำลังจะกลับไปนอนคิดแผนง้อเมีย แต่บังเอิญเจอร่างอวบอิ่มของภรรยากับไอ้หนุ่มไร่ชาน้องชายของนักสืบเชิดชัยเสียก่อนเลยได้แต่เฝ้ามองอย่างไม่พอใจนัก แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ไม่ให้วู่วามเดี๋ยวเมียจะหนีอีก และที่สำคัญเขามองเห็นร่างที่เคยบางที่ตอนนี้ไม่บางกลับอวบอิ่มเพราะตั้งครรภ์ลูกของเขา ทำให้เขาตื่นเต้นดีใจมากนั่นในท้องกลมของเมียนั่นคือลูกของเขา เื่ยินดีนี้เขาเพิ่งรู้เมื่อตอนที่เขาจะมาเพราะนักสืบเชิดชัยบอกมา พอมาถึงรีสอร์ตเมื่อเช้าเขาถึงโทรไปถามท่ี่พ่อของเขาคุณอาทิตย์ถึงได้ยอมบอก ตอนเมียเขาสวยมีน้ำมีนวลมาก เขาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่พอเห็นเมียรักท้องโตเด็กน้อยในท้องเป็ลูกชายที่เขาอยากได้ มันอัศจรรย์มากที่เมียเขาท้องได้ เดี๋ยวเขาขอไปตั้งหลักก่อน ก่อนที่เมียจะรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่แล้ว คุณหมอหนุ่มจึงได้หลบออกไปกลับไปที่บ้านพัก
ส่วนทางด้านพีรฉัตรเห็นด้านหลังของแขกเมื่อครู่เหมือนอดีตสามีมาก แต่ร่างสูงไม่ผอมขนาดนี้ เราคงคิดถึงเขามากจนตาฝาดเห็นใครลักษณะคล้ายก็คิดว่านิลกาฬไปหมด เขาไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้
พอทานกลางวันกับโชคชัยเสร็จคุณแม่ท้องโตก็ขอกลับไปพักผ่อนที่บ้านพัก โดยที่ให้รถบักกี้ของรีสอร์ตมาส่ง พอลงจากรถบักกี้แล้วจะเดินเข้าบ้านต้องหยุดชะงักเพราะเสียงเรียกที่คุ้นเคย
“พรีน พี่ขอคุยด้วยได้ไหมครับ”
“ผมไม่สะดวกคุยกับสามีชาวบ้านครับ ขอโทษที ขอตัวนะครับ”
พีรฉัตรตอบร่างสูงของอดีตสามีแสดงว่าเมื่อครู่เขาไม่ได้ตาฝาดแต่ทำไมร่างสูงที่เคยหุ่นดีมีซิกแพ็คที่สวยงามที่เขาชอบลูบเล่นเป็ประจำตอนนี้ถึงได้ซูบผอมมาก ไหนจะใบหน้าตอบลงที่เศร้าๆนั้นด้วย เห็นแค่นี้ไอ้ใจไม่รักดีก็พร้อมที่จะให้อภัยเขาเสียแล้ว ทำไมเจ็บไม่เคยจำเลยนะไอ้เ้าหัวใจนี่ แค่ได้ยินเสียงเรียกก็เต้นระริกระรี้แล้ว
ส่วนคนที่โดนปฏิเสธถึงกับหน้าชา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ท้อเขาจะตื้อจนกว่าจะภรรยาจะใจอ่อนคืนดีกัน
“พี่ไม่เคยเป็สามีของใคร พี่เป็สามีของพรีนคนเดียว ที่ผ่านมาพี่ขอโทษนะครับที่รัก”
ที่รักงั้นเหรอไม่เคยรักกันก็อย่ามาเรียกกันว่าที่รักเลย เพราะมันอดที่จะใจสั่นไม่ได้
“ขอโทษนะครับ ผมไม่ใช่ที่รักของใคร ผมขอตัวครับ”
ร่างอวบของคุณแม่รีบขอตัวเข้าบ้านก่อนที่ตัวเองจะอดใจอ่อนไม่ไหว แล้วรีบเปิดประตูบ้านเข้าไป เพิ่งรู้ว่าพลาดตอนที่มีร่างสูงของอีกคนตามเข้ามาตอนที่จะปิดประตูนี่แหละ
“คุณเข้ามาในบ้านของผมทำไม กรุณาออกไปด้วยครับ เดี๋ยวแฟนผมเขาเข้าใจผิด”
คุณแม่ท้องโตรีบกล่าวอ้างถึงแฟนจอมปลอมเพื่อที่จะให้อดีตสามีออกจากบ้าน มีหรือคนหน้ามึนจะสนเขาสืบมาหมดแล้ว ไอ้คุณโชคชัยที่มาส่งนั่นก็น้องของนักสืบเชิดชัดที่มาขายขนมจีบให้แต่โดนเมียเขาปฏิเสธเหมือนกัน
“เขาเป็แค่แฟนครับที่รัก แต่พี่เป็สามีหรือผัวนั่นแหละพี่ย่อมมีสิทธิ์มากกว่า หรือหนูว่ายังไง”
“คุณมันแค่อดีตสามีครับ ลืมไปหรือเปล่าว่าเราหย่ากันแล้ว ไม่มีความผูกพันกันแล้วครับ”
พีรฉัตรพยายามที่จะเตือนสติอีกฝ่ายถึงสถานะของพวกเขาสองคน
“พี่ไม่ได้เป็อดีตสามีครับแล้วเราก็ยังไม่ได้หย่ากัน มีหนูคนเดียวที่เซ็นชื่อมาพี่ไม่มีทางเซ็นเด็ดขาดและพี่ก็ฉีกที่หนูเซ็นมาเรียบร้อยแล้ว ใบนั้นถือเป็โมฆะ”
คุณแม่ได้แต่อึ้งในความเ้าเล่ห์ของสามี ทำไงได้ล่ะเมื่อใจมันง่ายอยากจะให้อภัยเขายิกๆ พอเขาง้อเข้าหน่อยใจมันเหลวเป๋วหมดแล้วลืมที่ตัวเองเคยบอกว่าจะอยู่แค่สองคนกับลูกซะแล้ว ลืมที่เขาทำให้ตัวเองเกือบแท้งลูกไปหมดแล้ว
“มานั่งพักเถอะครับอย่ายืนนานเลยเดี๋ยวเมื่อย”
ร่างสูงของสามีเข้ามาโอบเอวคนท้องมานั่งพักที่โซฟา ตอนนี้คนท้องก็ไม่งอแงเพราะเริ่มเมื่อยแล้วเหมือนกัน พอนั่งเรียบร้อย
“เราหันมาคุยกันดีๆนะครับ หนูนั่งเฉยๆก่อนฟังพี่เล่าอย่างเดียวให้จบก่อนนะครับ หนูจะตัดสินใจยังไงพี่แล้วแต่หนูเลย”
716
