บทที่11
ขอโทษ
ภาพของกรันกับเพชร และสิ่งที่ัได้ยิน มันทำให้เขาแทบจะเก็บความโกรธเอาไว้ไม่อยู่ เพราะสุดท้ายแล้ว คนเลว ยังไงมันก็คือคนเลว มันไม่สามารถเปลี่ยนอะไรได้เลย กรันเคยทำกับเขาไว้แบบไหน มันก็ยังคงเป็แบบนั้นไม่เปลี่ยน ภาพเหตุการณ์ในวันนั้น หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา ภาพวันที่เขาต้องนอนจมกองเืแล้วมองคนรักเดินจากไปกับชู้รักอย่างโดดเดี่ยวและเ็ป มันกลับมาวนฉายซ้ำเข้ามาให้ความแค้นที่เกือบจะหายไปกลับมาอีกครั้ง
"คุณไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ กรัน"
เหมือนความโกรธ จะทำให้ดวงตาของัเริ่มร้อนผาวขึ้นมา ในตาเริ่มแดงพร้อมกับน้ำสีใสที่เออนองอยู่ในดวงตาจนเกือบจะล้นออกมา แต่ก็พยายามกลั้นมันเอาไว้ไม่อยากให้ใครเห็นถึงความอ่อนแอ..
"พี่กร" ร่างบางของอินทัชเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเอ่ยเรียกเขาจากด้านหลังเบาๆ ก่อนจะใช้มือเรียวสวมกอดเขาเอาไว้จากด้านหลัง เมื่อถูกััที่ปลอบโยนนั้นเข้า ความอ่อนแอที่มีในตัวก็เผยออกมา ร่างหนาสั่นเทาคล้ายคนสะอื้น น้ำตาที่กลั้นเอาไว้เริ่มไหลออกมาช้าๆ
"พี่ขอโทษนะอิน พี่อยากอยู่คนเดียว" ร่างหนาเอ่ยขึ้น ก่อนจะแกะมือของอินทัชออก แล้วเดินไปยังชั้นด้านล่างของบ้านหลังใหญ่ ที่มีบาร์ส่วนตัวอยู่ เขาเดินไปหยิบไวน์ราคาแพง ก่อนจะเทมันลงกับแก้วแชมเปญตรงหน้า พร้อมกับยกกระดกขึ้นดื่มให้หมดในรวดเดียว
ด้านกรัน
เวลาล่วงเลยผ่านไปเข้ามาได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว ที่กรันกลับมาอยู่ในบ้านหลังนี้ ชีวิตของเขาก็ดำเนินไปตามปกติ ัก็ดูเงียบผิดปกติเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันก็ดีแล้วที่เป็แบบนั้น ส่วนเพรชนั้นถึงจะบังเอิญเจอกันบ้าง เพชรก็ไม่แม้แต่จะหันมองกรันเลยแม้แต่น้อย ...
"วันนี้ผมจะออกไปที่บริษัท คุณจะไปด้วยไหม" ัเอ่ยขึ้น ระหว่างที่กำลังนั่งทานข้าวกัน
"แล้วแต่คุณ" กรันตอบกลับไปเพื่อตัดความรำคาญ เพราะถ้าัอยากให้ทำอะไร เขาก็ไม่เคยจะขัดได้อยู่แล้ว จะมาถามความเห็นจากเขาทำไม
"งั้นทานข้าวเสร็จ ก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุด ผมจะรออยู่ที่รถ"
"อืม"
หลังจากทานข้าวเสร็จ ัก็ได้พากรันออกไปจากตัวบ้าน ปล่อยให้อินทัชกำหมัดแน่นมองตามรถที่ขับเคลื่อนออกไปด้วยความโกรธแค้น ทำไมัถึงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆที่เห็นกับตาขนาดนั้นแล้ว
"โง่!!" อินทัชตวาดออกมาเสียงดังเพื่อระบายความอัดอั้นใจ ก่อนจะเดินหายเข้าไปในตัวบ้านด้วยความไม่พอใจ..
เวลาล่วงเลยผ่านไป ทั้งัและกรันก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรกัน ัก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา ออกจะเงียบขรึมด้วยซ้ำ ไม่รู้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ทางด้านของอินทัช หลังจากครุ่นคิดแผนมาทั้งวัน ในที่สุดเขาก็คิดออก กาอนที่เขาจะเดินเข้าไปหยิบเอาตัวยาบางอย่างจากในลิ้นชักที่ถูกล๊อคเอาไว้อย่างดีออกมา มันคือยาที่เขาเคยใช้กับัอยู่บ่อยๆ เวลาที่ัไม่สนใจเขา ยาปลุกเซ็กส์ที่มีฤทธิ์แรง แค่เพียงสามหยด ใส่ผสมน้ำดื่ม คนที่ได้กินไปก็จะร้อนรุ่มจนทนไม่ไหว แล้วรีบหาที่ระบายทันที เขาจะใช้มันกับเพรชและกรัน ทีนี้ัจะได้ตาสว่างแล้วไล่สองคนนี้ออกไปสักที เพราะขนาดได้ยินที่ทั้งสองคนนั้นพูดกันขนาดนั้นแล้ว ัก็ยังคงนิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่ดี..
"เรียกผมมามีอะไรครับ" เพรชเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอินทัช ก่อนจะเอ่ยขึ้น หลังจากที่อินทัชได้เรียกให้เขามาหา
"ไม่มีอะไรหรอก ฉันคิดไปคิดมาแล้ว ฉันคงจะทำรุนแรงกับนายมากเกินไปจริงๆ ขอโทษนะเพรช อย่าโกรธพี่เลยนะ"
อินทัชพูดพร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของเพรชเอาไว้
"ไม่เป็ไรครับ"
"งั้น ถือว่าเราคืนดีกันแล้ว ดื่มไวน์กับฉันสักแก้วสิ" อินทัชพูดพร้อมกับยื่นแก้วไวน์ให้กับเพรช ซึ่งเพรชก็รับมันมาแต่โดยดี ถึงจะสงสัยที่จู่ๆอินทัชก็เปลี่ยนไป แต่คนที่มีประสบการณ์อย่างเพรช ย่อมรู้ว่ามันผิดปกติแน่ๆ แต่ก็ยอมดื่ม
"ขอบคุณครับ"
"อืม ดื่มเถอะ"อินทัชพูดพร้อมกับใช้มือดันแก้วที่เพรชถืออยู่ให้เขาดื่ม จนเห็นว่าเพรชนั้นดื่มหมดแล้ว เขาจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"เอาล่ะ ไปทำงานของนายต่อเถอะ"
"ครับ" เพรชก้มหน้ารับคำ ก่อนจะเดินออกไป
"อ่ะ! จริงสิเพรช นายช่วยไปหาเก้าอี้เก่าๆที่พอใช้ได้ในโกดังเก็บของให้หน่อยสิ ฉันว่าจะเอาไปบริจาคให้เด็กๆที่บ้านกำพร้าน่ะ"
"ครับ"
อินทัชยกยิ้มออกมาอีกครั้งหลังจากที่เพรชเดินออกไป คนโง่ยังไงก็ต้องตกเป็เหยื่อของคนฉลาดอยู่วันยังค่ำ เขาคิดแบบนั้นก่อนจะยกกระดกไวน์เข้าปากจนหมด
หลังจากผ่านไปได้พักใหญ่ เสียงรถของัก็แล่นเข้ามา อินทัชรีบทำตามแผนแกล้งเมาเพื่อให้ัพาเขาขึ้นไปบนห้อง จะได้หลอกให้กรันเข้าไปหาเพรชได้อย่างสะดวกมากขึ้น
"พี่รัน พี่กรกลับมาแล้วเหรอครับ" อินทัชเดินถือเเก้วไวน์ในมือข้างหนึ่งเดินเซตรงมายังที่กรันกับัยืนอยู่ ดางตาปรือแก้มแดงเพราะฤทธิ์ไวน์ ก่อนจะเดินเข้าไปหากรันแล้วล้มตัวลง
"อิน ทำไมถึงดื่มไวน์แต่เช้าแบบนี้ล่ะ พึ่งจะห้าโมงเอง??" กรันที่ไม่เคยเห็นอินทัชเป็แบบนี้จึงถามขึ้น ก่อนจะพยุงร่างของอินทัชไปนั่งยังโซฟา
"อินเครียดๆนะครับ เลยดื่มไปนิดหน่อย"
"อิน ลุกขึ้นเดี๋ยวพี่พาขึ้นไปพักที่ห้อง เลิกดื่มได้แล้ว" ัพูดขึ้นก่อนจะพยุงร่างของอินทัชให้ลุกขึ้นยืน
"ไม่เป็ไรครับพี่กร เดี๋ยวอินไปเองก็ได้ พี่กรอยู่กับพี่รันไปก่อนเถอะครับ"
อินทัชผละตัวออกจากั ก่อนจะเดินออกไป แต่เขาก็ล้มลง จนัต้องรีบเข้าไปคว้าตัวอินทัชเอาไว้
"อิน! มานี่ เดี๋ยวพี่พาขึ้นไปเอง" ัตวาดเสียงดังก่อนจะช้อนร่างอินทัชมาอุ้มเอาไว้แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป เขาปลายตามองกรันเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
กรันถอนหายใจอย่างโล่งอก นี่สิถึงจะเรียกว่าคู่พระนาง ไม่ใช่เขากับั อินทัชคงจะไม่ชอบใจ ที่เขากับัออกไปข้างนอกด้วยกันเลยทำให้ดื่มหนักขนาดนี้
"หืม?" ระหว่างที่กำลังนั่งลง มือกรันก็ไปััเข้ากับกระดาษโน๊ตที่วางอยู่ มันเป็โน๊ตที่ถูกเขียนขึ้นมาโดยอินทัช ใจความบอกให้เขาไปช่วยเพรชที่กำลังโดนซ้อมทรมานอยู่ในโกดังเก็บของหลังบ้าน เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน ัแอบได้ยินที่ทั้งสองคนคุยกัน จึงลากเพชรเข้าไปทำร้าย
"เพรช" กรันไม่รอช้า เขารีบลุกพรวดขึ้น แล้ววิ่งไปยังโกดังที่ว่าทันที
ผ่านไปไม่นาน เขาก็มาถึง แล้วรีบเปิดประตูเข้าไป ก่อนจะเห็นเพรชที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น
"เพรช!!" กรันรีบวิ่งถลาเข้าไปหาเพรชทันที แต่กลับถูกเพรชผลักร่างออก จนเขาล้มไปด้านหลัง
"คะ คุณมาที่นี่ได้ยังไง ออกไป!!"
"เพรช นายเป็อะไร?!"
"ผมบอกให้ออกไปไง!!"
"ไม่!! นายจะไล่ฉันทำไม ฉันกำลังมาช่วยนายนะ อินทัชบอกว่านายถูกขังเอาไว้ที่นี่ ัทำร้ายนายใช่ไหม! บอกฉันมาสิ" กรันยันร่างลุกขึ้น ก่อนจะจับไปยังมือของเพรช แต่ก็ถูกสบัดทิ้ง
"ผมไม่ได้เป็ไร อึก! อะ ออกไป"
"ไม่!!"
"ผมบอกให้ออกไปไง!!" เพรชคว้ามือของกรันแล้วดึงร่างเขาให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะลากกรันให้ออกจากโกดังไป
"โธ่เว้ย!!" แต่เมื่อมาถึง กลับพบว่าประตูถูกล๊อคเอาไว้จากด้านนอก ทำให้เพรชโมโหแล้วตวาดออกมา
"พะ เพรช นายเป็อะไร" กรันเริ่มวิตก เอ่ยถามออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ ก่อนจะเอื้อมมือไปหวังจะเช็ดเหงื่อที่ซึมไหลออกมาให้คนตรงหน้า
ทำให้เพรชอารมณ์เย็นลงแล้วถอนหายใจออกมา
"ผมขอโทษนะคุณรัน คุณไม่น่ามาเจอเื่แบบนี้เลย"
"นายหมายความว่าไง แล้วทำไม เหงื่อนายถึงได้ออกเยอะขนาดนี้"
"คุณฟังผมนะคุณรัน ผมโดนวางยา อินทัชวางยาผม เขา้าให้ผมกับคุณมีอะไรกัน เขาไม่ได้เป็คนดีอย่างที่คุณคิด"
"วะ ว่าไงนะ" กรันเบิกตากว้าง อย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน เขารีบหันไปทางประตูแล้วเขย่ามันแรงๆ ก่อนจะพบว่ามันถูกล๊อคเอาไว้จริงๆ
"เขาทำแบบนี้ทำไม"
"เพราะเขาอยากได้คุณั อยากได้สมบัติอยากทุกอย่าง คุณรัน ความจริงแล้วผมกับพี่อิน เราเป็พี่น้องกัน เขาวางแผนทั้งหมดมาโดยตลอด ผมขอโทษครับ" เพรชก้มหน้าลง พร้อมกับจับมือของกรันที่ััใบหน้าเขาเอาไว้อยู่
"นะ นาย หลอกฉันเหรอ ละ แล้วพ่อแม่นายล่ะ"
"คนพวกนั้น ผมจ้างมาเอง"
"นี่นายทำแบบนี้ทำไมเพรช! งั้นแสดงว่าที่ผ่านมา ที่นายบอกว่ารักฉัน นั่นมันก็อยู่ในแผนของนายด้วยงั้นเหรอ!" กรันสบัดมือออก
"ไม่ใช่แบบนั่นนะครับ! เื่ที่ผมรักคุณ ผมรักคุณจริงๆ" เพรชรีบคว้าร่างกรันเอาไว้ ก่อนจะดึงเข้ามากอดแน่น ด้วยฤทธิ์ของยา ทำให้เขากล้าที่จะทำมัน เพรชผละกอดออก ก่อนจะเริ่มก้มต่ำมองไปยังริมฝีปากบางของคนตรงหน้าอย่างคนไร้สติ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมาสบตากรันเอาไว้
"ผมรักคุณจริงๆนะครับ คุณรัน" พูดจบ เพรชก็โน้มลงไปประทับจูบให้กับกรันเบาๆ ไม่ได้มีการล่วงล้ำใดๆ ก่อนจะผละออกมาเพื่อดูปฏิกิริยาตอบสนองว่าอีกฝ่ายจะยอมหรือไม่ ซึ่งกรันไม่ได้พูดหรือขัดขืนอะไร เขาเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาที่เอ่อล้นมันไหลออกมา เขารักเพชรเข้าแล้วจริงๆ เขาก็ไม่สนด้วยซ้ำว่าเพชรจะเป็น้องของอินทัช คนที่คิดจะทำร้ายเขาแล้ววางแผนชั่วทั้งหมด เขาให้อภัยเพชรได้เสมอ เพราะที่ผ่านมา เพชรดูแลเขามาเป็อย่างดีถึงจะต้องทำตามคำสั่งของอินทัช ส่วนอินทัชก็คงจะเป็คนเลวที่กรันคนเก่าเคยบอกเขาไว้ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ
"ผมขอโทษนะครับ ผมรักคุณจริงๆ ผมยอมแพ้.."
"ฉันไม่คิด ว่าอินทัชจะเป็คนแบบนี้ทำไมนายต้องทำตามคำสั่งไม่ดีๆของเขาด้วย"
"ผมต้องทำครับ คุณรันเราหนีไปต่างประเทศกันนะครับ เหมือนที่ผมเคยสัญญากับคุณไว้ เราไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันนะครับ"
พูดจบเพรชก็ประทับจูบไปยังริมฝีปากบางอีกครั้ง ในครั้งนี้ เขาเริ่มที่จะลุกล้ำเข้าไป ใช้ลิ้นชื่นดันแทรกริมฝีปากบางเบาๆ ก่อนจะวนๆมาช้าๆให้คนตรงหน้าได้เปิดปากออก อารมณ์ที่เริ่มพุ่งสูงด้วยฤทธิ์ของยา ทำให้มือเริ่มอยู่ไม่นิ่ง เขาใช้มือทั้งสองข้างลูบวนไปมายังแผ่นหลังเนียน ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ผ้า แล้วัักับผิวนุ่มเนียนนั่นเต็มมือ ริมฝีปากยังคงทำหน้าทีเป็อย่างดี เมื่อคนตัวเล็กตรงหน้าเริ่มขยับเอียงหน้าตามให้เข้าที่ เขาจึงดันร่างบางให้ถอยหลังช้าๆจนติดกับกำแพง ก่อนจะผละออกมาพร้อมอาการหอบกระหาย
"ถะ ถ้าคุณไม่โอเค คุณช่วยมัดผมไว้ได้ไหม ผมเริ่มจะไม่ไหวแล้ว" เพรชพูดเสียงกระเส่าทั้งที่ริมฝีปากยังัักับริมฝีปากบางอยู่ คนร่างบางตรงหน้าทำตาปริบๆก่อนจะเอ่ยเสียงเบา
"ฉะ ฉัน"
"นะครับ ผมห้ามตัวเองไม่ได้แล้ว" เพรชพูดพร้อมกับผละออก แล้วเดินวนหาเชือกในห้องให้กรันมัดเขาเอาไว้อย่างกระวนกระวาย
"พะ เพชร ฉันโอเค" กรันพูดขึ้นเบาๆ นั่นทำให้เพชรชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมา แล้วดึงร่างบางที่ยั่วยวนตรงหน้าเข้ามารับรสจูบอีกครั้ง
"ผมรักคุณ" เพรชพูดคำว่ารักไม่หยุดปาก พร้อมๆกับที่ริมฝีปากยังบดขยี้ปากบางเอาไว้ เขาเริ่มเปลี่ยนมาจูบเบาๆซับน้ำสีใสที่เลอะเปรอะเปื้อนข้างๆ ก่อนจะจูบไล่ลงมาเรื่อยๆจนถึงซอกคอขาวเนียน มือทั้งสองข้างก็เลื่อนลงไปััก้นงอนอวบอิ่ม แล้วบีบขย้ำมันเบาๆไปตามอารมณ์
"อื้อออ" เสียงอือหลุดออกมาจากริมฝีปากบางอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนจะรีบใช้มือปิดมันเอาไว้ แต่ก็ถูกมืออีกข้างข้างเพชรจับแล้วดึงมันลงมา
"ไม่ต้องกลั้นเสียงเอาไว้หรอกครับ ผมอยากได้ยินเสียงคุณ" เพชรพูดเสียงกระเส่า ก่อนจะระงมจูบไล่จากซอกคอ ลงมายังแผงอกเนียน เเลบลิ้นออกมาเลียไม่ยังตุ้มไตภายใต้เสื้อที่กั้นอยู่เบาๆ ก่อนจะขบกัดมันไม่แรงมากนักให้เ้าของร่างได้พอเสียวซ่าขนลุกไปทั้งตัว
"อึก เพรช" ร่างบางเรียกชื่อชายหนุ่มตรงหน้าออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เพราะเขาเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงอารมณ์ความเสียวซ่านขึ้นมาแล้ว มือเรียวจับขย้ำไปยังกลุ่มผมตรงท้ายทอยของชายหนุ่ม เเรงขย้ำแรงขึ้นตามแรงแห่งไฟโลกีที่ลุกโชนมันถูกจุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มปล่อยมือออกจากมือที่จับล๊อคไม่ให้คนร่างบางปิดปากเอาไว้ ก่อนจะปลดกระดุมกางเกงของคนร่างบางออกช้าๆ
"ผมจะทำให้คุณไม่เจ็บ ผมสัญญา"
"อึก อือออ"
คนร่างบางไม่ขัดขืน ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามแรงอารมณ์ กางเกงขายาวสีดำถูกถอดออก พร้อมกับลำตัวส่วนกลางอันพอดีมือสีชมพูอ่อนที่ตอนนี้ มันลุกขึ้นตั้งโด่อย่างหน้าอายจนเ้าของต้องบิดหน้าหนี
"นะ นายจะทำอะไร อึก อื้อออออ อืออ พะ เพชรเดี๋ยวก่อน อือออ"
ไม่ทันจะพูดจบ ริมฝีปากของชายหนุ่ม ก็ครอบคลุมเข้ากับส่วนกลางพอดีมือตรงหน้า ทำให้เ้าของมันถึงกับร้องเสียงหลงแล้วขย้ำผมชายหนุ่มแรงขึ้นพร้อมกับร่างกายที่บิดเบี้ยวไปมาเพราะความเสียวซ่าน ริมฝีปากหนายังคงรูดรั้งอยู่แบบนั้นไม่หยุด เริ่มจากช้าเป็แรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ มือทั้งสองข้างก็ใช้มันขย้ำก้นเนียนอยู่ไม่ขาด
"เพชร อึก มะ ไม่ไหวแล้วเพชร!"
"อือออ" ชายหนุ่มช้อนตาขึ้นสบตากับเ้าของส่วนกลางที่เขารูดรั้งอยู่ เพื่อบอกเป็นัยว่าให้ปล่อยออกมาได้เลย แล้วเร่งจังหวะให้เเรงขึ้นเรื่อยๆ
"เพชร อึก อึก อื้อ อือออ อึก อ่ะ อ่าาาาห์" ร่างบางแทบจะทรุดตัวลงนั่ง เพราะขาที่อ่อนแรงและสั่นเทาแต่ก็ยังดีที่ใช้มือดันร่างหนาเอาไว้ เขาปลดปล่อยมันออกมาจนในหัวขาวโพลนเมื่อถึงจุดสูงสุดของความเสียวซ่าน ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดแค่นั้น เขาคายน้ำสวาทสิ่งที่อยู่ในปากออกมา ก่อนจะใช้มันป้ายไปกับช่องทางสวาทด้านหลังให้คนร่างบางได้สดุ้ง
"พร้อมไหมครับ" เสียงกระเส่าเอ่ยถามเป็เชิง ก่อนจะจับตัวร่างบางให้ผลิกหลังกลับมา ใช้มือทั้งสองข้างดึงเอวบางให้ขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งที่พอดี ก่อนจะให้คนตัวเล็กเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย
"ผมจะเข้าไปแล้วนะครับ" ชายหนุ่มรีบผละกางเกงของตัวเองออก เผยให้เห็นส่วนกลางที่มีขนาดใหญ่กว่าของคนร่างบางตรงหน้าถึงสองเท่าแล้วมันก็พร้อมที่จะปลดปล่อยออกมาเต็มทนแล้ว
"อึก อืมม" ร่างบางตอบรับ ก่อนจะดึงเสื้อขึ้นมาคาบเอาไว้ไม่ให้เกะกะ แล้วใช้มือทั้งสองข้างดันกำแพงด้านหน้าเอาไว้
"อึก อืออ" เสียงครางกระเส่าหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม เมื่อเขาเริ่มจ่อปลายส่วนกลางเข้าวนๆกับช่องทางสวาทแล้วกดมันเข้าไปช้าๆ จนสุด
"อ่าาา"
"อื้ออออ"
เสียงร้องเเห่งความเสียวซ่านดังออกมาพร้อมๆกัน จนในที่สุด เพลงรักสวาทก็ได้บรรเลงขึ้น เสียงเนื้อที่กระทบกัน ดังตามจังหวะการกระแทกทำให้ยิ่งมีอารมณ์พุ่งทยานขึ้นเรื่อย เหงื่อทั้งสองไหลซึมออกมาด้วยอากาศที่ร้อนรุ่ม พร้อมกับความเสียวซ่านที่ได้รับ
"อึก อือออ อึก เพชร อืออออ"
"ครับ อึก รู้สึกดีไหม"
"อืออ ดะ ดี ดีมากเลยเพชร อึก อืออ"
"คุณรัน อึก ผมรัก อือ คุณนะครับ อืออ อืออ"
"ฉันก็รักนาย อะ อาาา"
ราวกับโลกนี้มีเพียงสองเรา เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่มีใครจำ ร่างบางร่างหนานัวเนียกันอยู่แบบนั้นไม่มีหยุด เสียงครางกระเส่าดังขึ้นเป็ระยะไม่สนว่าใครจะมาได้ยิน
"คุณรัน ผมไม่ไหวแล้ว อึก อึก อะ อ่าาาาาาส์"
น้ำสีขาวขุ่นได้ถูกปลดปล่อยออกมา มันได้ซึมเข้าไปในช่องทางรักจนหมด ก่อนจะทลักย้อนออกมาเมื่อแกนกลางถูดดึงออก พร้อมกับร่างบางที่ทรุดลงไป ชายหนุ่มรีบประครองร่างบางเอาไว้ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น
"ผมรักคุณนะครับ"
"อืม นายบอกสิบกว่ารอบแล้วมั้ง" ร่างบางพูดพร้อมกับยิ้มออกมา เขามีความสุขที่สุดั้แ่เข้ามาอยู่ในโลกนี้ และหวังว่ามันจะเป็แบบนี้ตลอดไป
"นายวางแผนไว้ยังไงเหรอ"
"เื่หนีเหรอครับ"
"อืม"
"คุณคงต้องออกไปข้างนอกก่อน จากนั้นผมจะตามออกไป แล้วเราค่อยไปเจอกันที่จุดนัดพบดีไหมครับ"
"อื้ม ขอบใจนะเพชร ฉันรักนาย รักนายจริงๆ"
"ผมก็รักคุณครับ"
ปัง!!!! เสียงถีบประตูดังขึ้นทำให้ทั้งสองสะดุ้งเฮือกแล้วรีบคว้ากางเกงมาใส่ ก่อนจะเห็นว่าคนที่กำลังพังประตูเข้ามา นั่นก็คือั
"ั"
"คุณรันหลบหลังผมไว้ครับ" เพชรรีบคว้าร่างกรันไปหลบไว้ด้านหลัง
"มึงคิดว่ามึงสองคนจะหนีไปได้งั้นเหรอ!!!"
ัพูดพร้อมกับยกปืนเล็งไปยังเพชรที่ยืนกันหน้าให้กรันอยู่ ก่อนจะลั่นไกแล้วยิงออกไปทันทีอย่างรวดเร็ว
ปัง!!! ปัง!!! ปัง!!!
เสียงปืนสามนัดดังติดกันก่อนจะเงียบลง พร้อมกับร่างของเพชรที่ทรุดตัวลงกับพื้น ัยิงเข้าจุดสำคัญทั้งหมด เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยที่เพชรยังไม่ทันได้เอ่ยลาคนรักหรือพูดอะไร ส่วนกรันเขายืนตัวเเข็งทื่อเบิกตากว้างพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา
ทรุดตัวลงคว้าร่างที่เต็มไปด้วยเืมากอดเอาไว้แน่น
"พะ เพชร เพชร" กรันเรียกเพรชซ้ำๆ ก่อนจะเขย่าร่างนั้นเบาๆ
"ผมขอโทษนะครับ ผมผิดสัญญากับคุณอีกแล้ว" เพชรพูดออกมาเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหลับตาลงแล้วสิ้นใจในทันที......
จบตอนที่11
1K
