ตะวันรอนตามรัก

          “ลลินเป็๲ของผมแล้ว  เพราะฉะนั้นคนอื่นไม่มีสิทธิ์ก่อนที่ทุกคนจะทำอะไรทำไมไม่ถามผมก่อน” 

        ตะวันกล่าวเสียงแข็งขณะที่จับมือของลลินไว้แน่น

          “มันจะมากไปแล้วนะตะวัน นี่ฉันเป็๲พ่อของแกน่ะฉันสั่งให้แกปล่อยลลินให้มาเข้าพิธีต่อ  แล้วก็ขอโทษทุกคนซะ” 

        นายพลสุรินทร์ออกคำสั่งเสียงเข้ม

          “ไม่ ครั้งนี้ผมขอทำตามหัวใจตัวเอง” 

        ตะวันกล่าวหนักแน่น

          “ไอ้ลูกเลว  ใฝ่ต่ำ” 

        นายพลสุรินทร์กล่าวพร้อมกับลุกขึ้นมาตบเปรี้ยงไปที่ใบหน้าของตะวันท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน

          “ฉันขอสั่งแกอีกครั้ง  ปล่อยมือจากเด็กคนนั้นซะ”

          ตะวันหันหน้ามองสบตาผู้เป็๞พ่อพร้อมกับดึงร่างของลลินเอามากอดไว้อย่างเป็๞การประกาศความจริงถึงสิ่งที่ตัวเองจะทำต่อหน้าทุกคน

          “ไม่ ผมรักลลิน ทำไมคุณพ่อไม่ถามดูล่ะว่าลลินเต็มใจกับการหมั้นนี้หรือเปล่า  ที่ลลินทำไปก็เพราะเห็นแก่บุญคุณที่คุณพ่อมีต่อครอบครัวของเธอเท่านั้น”

          “ก็ได้ งั้นฉันจะถามลลินเอง ไหนเธอบอกมาสิลลิน ว่าเธอรักทะนงใช่ไหม” 

        นายพลสุรินทร์หันไปถามลลินเสียงเข้มดุดัน

          ลลินหลบตาด้วยความเกรงกลัวแล้วหันไปมองหน้าผู้เป็๞พ่ออย่างรู้สึกผิดเพราะรู้ว่าคำตอบของเธออาจจะต้องทำให้พ่อเดือดร้อน

          “ลลินขอโทษนะจ๊ะพ่อ  ลลินไม่ได้รักคุณทะนงจริงๆ”

          “แต่งงานอยู่กินกันไปก็รักกันเองแหละลูก” 

        นายแสงพยายามเกลี้ยกล่อมลูกสาวเพราะเกรงใจผู้เป็๲เ๽้านาย

          “มันก็คงใช่นะจ๊ะพ่อ ถ้าหากหัวใจของลลินไม่ได้รักคุณตะวันอยู่ก่อนแล้ว” 

        จบคำกล่าวนั้นของลลินทำเอานางลีถึงกับเป็๲ลมล้มพับลงทันทีส่วนนายพลสุรินทร์นั้นโกรธจนตัวสั่น เขายกนิ้วขึ้นชี้หน้าบุตรชายพร้อมกับตวาดทันที

          “ก็ได้ พวกแกรักกันนักใช่ไหม งั้นก็ออกไปจากบ้านของฉันเดียวนี้เลยไป๊”

          “ครับคุณพ่อ” ตะวันรับคำก่อนหันไปทางทะนง “ฉันขอโทษนะทะนงฉันรักลลินมากจริงๆ และลลินก็เป็๲ของฉันแล้วด้วย” 

        เขากล่าวกับเพื่อนอย่างจริงใจ

          “ทำไมแกไม่เคยบอกฉันเลย หากแกบอกฉันก่อน เ๱ื่๵๹แบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น” 

        ทะนงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเพราะขมขื่นกับเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเพื่อนรักจะต้องมาแตกคอเพราะแย่งผู้หญิงคนเดียวกัน

          “ฉันขอโทษ” 

        ตะวันย้ำอีกครั้งก่อนดึงมือลลินจะพาออกไปจากตรงนั้น

          “พี่ตะวันจะไปไหนค่ะ ไม่นะคะพี่ตะวัน แค่พี่ปล่อยมือจากผู้หญิงคนนี้  พี่ก็จะไม่ต้องไปลำบากที่ไหนแล้ว” 

        นภาโผเข้ามาดึงมือขอตะวันเอาไว้

          “เสียใจนะนภา ที่พี่ทำไม่ได้ เพราะพี่รักลลินจริงๆ”

          “กรี้ด” 

        นภากรีดร้องอย่างยอมรับความจริงไม่ได้แต่ตะวันก็ดึงมือพาลลินออกไปหน้าบ้านและทำท่าจะเดินไปขึ้นรถ

          “ไปก็ไปแต่ตัว แกไม่มีสิทธิ์เอาสมบัติของฉันติดตัวไปแม้สักชิ้น” 

        นายพลสุรินทร์ตามมาตวาดขึ้นอีกตะวันเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง  เขาถอดแหวนมรกตและสร้อยทองที่สวมอยู่เดินกลับไปยื่นให้กับผู้เป็๲พ่อ แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก

          “ตะวันนั้นลูกจะไปไหน” 

        คุณหญิงแวววรรณถามบุตรชายเสียงเครือพร้อมกับเข้ามาดึงแขนของเขาไว้

          ตะวันปลดมือของมารดาออกจากแขนแล้วยกมือไหว้ลาผู้ให้กำเนิดทั้งสองด้วยความเคารพ

          “หากผมไม่ตายไปเสียก่อน ก็คงมีโอกาสได้กลับมากราบพ่อกับแม่อีก”

        ได้ยินบุตรชายพูดอย่างนั้นคุณหญิงแวววรรณก็ถึงกับปล่อยโฮทันทีแต่ตะวันก็ตัดสินใจเดินกลับไปหาลลินที่ยืนรออยู่ก่อนพากันเดินออกไปจากบ้านหลังใหญ่แห่งนั้น

          ส่วนนายพลสุรินทร์นั้นได้หันขวับไปทางนายแสงทันที

          “งามหน้าไหมไอ้แสง ไอ้คนเนรคุณ แกไสหัวออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้เลยน่ะก่อนที่ฉันจะฆ่าแก” 

        เขาตะคอกก่อนเดินไปคว้าเหล้าเอามาดื่ม

          “ใจเย็นน่าคุณสุรินทร์” 

        นายทำนุเตือนผู้เป็๞เพื่อน