เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 36เติมปัญญาให้พวกบ้าพลัง!

        เป้าหมายของเขาไม่ใช่ทำให้คนมีงานทำมากขึ้นหรอกหรือ?เห็นคนมีชีวิตดีขึ้นหรือ? และถ้าเป็นโรงงานในอนาคตเราจะผลิตอะไรก็ง่ายขึ้นเสือน้อยยังคิดจะผลิตลูกชิ้นขายเลย พวกไส้กรอก ฮอตดอก อะไรทำนองนี้ก็ด้วย

        นกแก้วที่นั่งมองอยู่ตรงนั้นยังไม่ค่อยรู้อะไรมาก ภายในใจก็ลอบครุ่นคิด“ทำไมต้องมาถามพี่เสือด้วย ลุงกับป้าก็ตัดสินใจกันเองไม่ได้หรือ?” แต่ไม่กล้าพูดสอดแทรกขึ้นมา

        ….…

        ในวันรุ่งขึ้นพ่อก็พาเสือน้อยขี่จักรยานไปดูที่ดินแปลงนั้น…

        ซึ่งแปลงที่ดินอยู่ไม่ห่างจากบ้านเขามากนักนั่นคงเป็นเหตุผลหนึ่ง ที่แม่อยากได้ที่ดินไว้ให้ แต่มันก็ยังต้องไปเห็นด้วยตาเหตุผลหลักก็คืออยากสร้างโรงงานดังนั้นในวันนี้พ่อผันจึงได้เรียนเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านก่อสร้าง…ที่ได้รู้จักกันมาเนิ่นนานมาช่วยดู

        ‘ลุงสิน’ เพื่อนสมัยมัธยมที่ตัวติดกันอย่างกับปาท่องโก๋ทุกวันนี้ก็ยังไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำ ลุงสินก็เป็นส่วนหนึ่งที่ออกแบบบ้านไม้ที่ครอบครัวเขาอาศัยอยู่ในปัจจุบัน ร่วมกับพ่อและลุงถิ่น

        ตอนนี้แกเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างหลังจากที่ทำงานอยู่กับบริษัทใหญ่ ๆ มาหลายสิบปี ยืนรอครู่หนึ่งลุงสินก็โทรมาหายืนยันตำแหน่งก่อนจะไปดูที่กัน

        พ่อผันบอกเหตุผลที่ต้องการว่า“อยากสร้างโรงงานได้มาตรฐาน” 

        ลุงสินแกจึงมาช่วยดูก่อนว่า“จำเป็นต้องถมที่ดินมั้ย? ของพวกนี้มันต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง

        ไม่นานนักลุงถิ่นก็มาจอดรถอยู่ข้างๆ บีบแตรเสียงดัง “ไม่รอกูเลยนะพวกมึง!”

        ลุงถิ่นยิ้มฟันขาวเดินออกมาจากรถก่อนกอดคอเพื่อนรักทั้งสองพูดกันอยู่นานสองนาน

        คนหนึ่งวิศวกรรมก่อสร้างอีกคนเรียนสถาปนิกออกแบบ มีเพื่อนเยอะ เพื่อนดีมันก็แบบนี้นี่เอง คำที่พ่อบอก “นกไร้ขนคนไร้เพื่อนบินขึ้นที่สูงไม่ได้” เสือน้อยพอจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว

        ทั้งสองประเมินกันอยู่นานสองนานพร้อมดูสำเนาแปลงเอกสารที่ดิน ก็ช่วยกันคำนวณออกแบบ จากนั้นก็เขียนสัญญาจ้างกันเลยเสือน้อยออกหมดทั้งค่าจ้างค่าออกแบบเที่ยวนี้ไม่มีลดราคา คิดจริงตามราคาหน้างานเลย

        เสือน้อยก็ตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ทว่าก็เจ็บปวดเพราะพริบตาเดียวเงินก็หายไปก้อนใหญ่ และพอคิดว่าเงินหายไปเยอะดังนั้นจึงต้องคิดหาวิธีทำเงินเพิ่ม!

        ช่วงนี้กระเป๋านักเรียนขายดีจนนำออกมาประมูลขายกันทีละสิบใบ…ใบไหนสภาพดีก็เก็บไว้สอดแทรก เป็นทีเด็ดในทุก ๆรอบเพื่อเรียกราคา

        เสือน้อยไม่ได้ออกหน้าด้วยตัวเองแต่สั่งลูกน้องรุ่นพี่จากค่ายมวย ที่พึ่งหมดโปรแกรมแข่งมาทำหน้าที่แทนส่วนตัวเขาไม่ได้ออกตัวเลยแม้แต่น้อย แต่คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง

        แล้วก็เป็นอย่างที่คาดไว้ตอนที่ได้ไปซื้อกระเป๋า ได้ให้ไอ้เข้มถ่ายรูปไว้กลายเป็นการเพิ่มมูลค่า โดยเฉพาะกับกระเป๋าของพี่ผู้หญิงดาวเด่นของโรงเรียนหรือไม่ก็ของพี่ผู้ชายหล่อ ๆ บางใบราคาพุ่งไป เก้าพันกว่าบาททุบทำลายสถิติ!

        ส่วนราคาอย่างต่ำนั้นตอนนี้ก็อยู่ที่ 3,000 บาท 

        กระเป๋าก็ที่มีอยู่ก็ประมาณ800 - 900 ใบ เสือน้อยก็ยังให้คนไปตามสืบเสาะหามาเพิ่มให้ได้ซึ่งเพียงครึ่งเทอมก็หมดไป 500 กว่าใบแล้ว 

        จึงเกิดเป็นกระแสในหมู่นักเรียนเนื่องจากกลุ่มเป้าหมายในคราวนี้เป็นทุกระดับชั้น จึงทำให้ของไม่พอต่อความต้องการราคาจึงดีดตัวสูงตามความต้องการโดยปริยาย…

        จนราคาไปถึงสี่พันห้าพันกว่าบาทเสือน้อยก็ดีใจ ปล่อยไปในราคานั้นเลย ซึ่งมันดีกว่าราคาที่ประมูลกันในช่วงแรก ๆมากนัก เพราะช่วงนี้เสียเงินไปก้อนใหญ่ จึงพยายามหาเงินคืนมาใส่บัญชี

        โดยคนปั่นราคาตลาดนั้นส่วนใหญ่เป็นยักษ์-ใหญ่สองแฝดนรก

        ……

        ในระหว่างนั้นเอง ทั้งกลุ่มเพื่อนร่วมห้องก็ตามสืบเรื่องของไอ้ทรพีกับพรรคพวก…

        ทุกวันนี้ชื่อทรพีทั้งกลุ่มก๊วนเข้าใจความหมายของชื่อกันแล้วและพฤติกรรมของมัน ก็ไม่ได้แตกต่างจากชื่อเสียงเลย…

        กลุ่มของพีพยายามผูกขาดตลาดบุหรี่ภายในโรงเรียน และถ้าใครไปซื้อกับคนภายนอก จะร่วมมือกับรุ่นพี่ ที่ทำหน้าที่ฝ่ายปกครองในเครือของตัวเองให้ไปแจ้งกับครูฝ่ายปกครองให้มาจับ 

        แถมยังเป็นการจับได้แบบมีหลักฐานซึ่งบุหรี่ก็คาอยู่ในกระเป๋านักเรียน จึงโดนเรียกพบผู้ปกครองกลายเป็นงานใหญ่

        กลุ่มของพีมีหน้าม้าเป็นทิดรุ่นพี่ม.5 ที่มีเรื่องชกต่อยกับเสือน้อยวันนั้นตามที่หาข้อมูลกันมาตอนแรกแต่สืบสาวไปแล้วยิ่งขุดก็ยิ่งเจอพวกนักเรียนฝ่ายปกครองที่เข้ามามีเอี่ยวด้วย

        พวกเหล่านี้ ก็คือคนของประธานนักเรียนของปีก่อนที่ได้แต่งตั้งเอาไว้เนื่องจากนักเรียนมีเยอะส่วนครูน้อย จึงทำให้ประธานนักเรียนต้องช่วยหาคณะกรรมการมาช่วยครูฝ่ายปกครอง ตรวจสอบดูแลนักเรียนด้วยกันเอง

        และพีก็เป็นตัวตั้งตัวตีรับช่วงต่อกิจการจากรุ่นพี่ประธานนักเรียนคนก่อน ซึ่งได้กลายมาเป็นพ่อค้าบุหรี่คนที่ดูดบุหรี่แล้วไม่ซื้อจากมันก็จะโดนจัดการ ด้วยวิธีการต่าง ๆ เช่นครูบังเอิญไปเจอ ยามประจำโรงเรียนไปเจอ หรือนักเรียนฝ่ายปกครองไปเจอ

        เสือน้อยเมื่อรวบรวมข่าวสารมาวิเคราะห์จากที่เพื่อน ๆ เล่ามาไอ้นี่มันเลวไม่ใช่ย่อยเลย เล่นกับของผิดกฎหมายผิดกฎโรงเรียนแบบโจ่งครึ่ม ส่วนไอ้พวกนักเรียนฝ่ายปกครองนั่นก็พอ ๆ กัน

        ในตอนนี้เสือน้อยก็กำลังหาวิธีจัดการอยู่ตัวเขาจะออกหน้าเองมันก็ใช่ที่ เพราะจะเป็นศัตรูกับหลายฝ่ายมากจนเกินไป เลยจำเป็นต้องมีคนออกหน้าแทนและคนพวกนั้นก็คือ พวกที่ถูกเล่นงานโดยไม่รู้ตัวจากไอ้พี!

        เสือน้อยให้กลุ่มเพื่อนๆ ปล่อยข่าวเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ไอ้พวกที่โดนคดีบุหรี่รู้ 

        ผลก็เป็นไปตามที่คาดไว้เพราะหลายคนเริ่มพยายามที่จะหาหลักฐาน เพื่อเอามายืนยันว่าข่าวที่ได้มาจริงมั้ย?จึงได้เกิดปฏิบัติการล่อซื้อขึ้น!

        ……

        ส่วนความรักของไอ้พีกับเหมือนฝันก็ดูเหมือนจะราบรื่น

        แต่ทว่าก็มีคลื่นใต้น้ำอยู่เป็นระลอกโดยเฉพาะคนชื่อว่าเพลงขวัญซึ่งเธอได้มานั่งร้องห่มร้องไห้ปรึกษากับเหมือนฝัน

        เพลงขวัญไม่ได้มาขอพีคืนจากเหมือนฝันเพราะว่าเธอเอาพวก SMS เบอร์ที่ใช้โทรคุยกันให้เหมือนฝันดูเพื่อยืนยันมิหนำซ้ำยังเล่าพฤติกรรม ช่วงปิดเทอมให้เหมือนฝันได้รู้อีก!

        พอได้ยินแบบนั้นสีหน้าของเหมือนฝันก็หม่นหมองส่วนเพลงขวัญที่แสร้งร้องไห้กระซิก ๆ อยู่นั้นก็แสดงได้เนียนสมบทบาท 

        จนแล้วจนรอดเหมือนฝันก็ไม่มีคำตอบให้เธอจึงได้เดินจากไปพร้อมกับคำเตือน “นี่ฝันระวังตัวให้ดีนะ อย่าเป็นแบบเราเลย!”คิดไปคิดมาหลัง ๆ เธอไม่อยากได้นายพี กลับคืนมาเป็นแฟนแล้วจึงเอ่ยเตือนก่อนร่ำลาไป

        จากนั้นเธอก็ไปรับเงินกับเสือน้อยตามที่ได้ตกลงกันไว้แต่ยังไม่วายอ่อยใส่เสือน้อยอีก ด้วยการหอมแก้มไปฟอดหนึ่งทำเอาเด็กหนุ่มตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง

        เสือน้อยได้แต่โบกมือปฏิเสธท่าเดียว

        ...…

        วันต่อมาเสือน้อยก็เดินเข้ามาทักทายแก๊งนางฟ้าแม้จะเลิกกับมะปรางไปแล้วแต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องหลบหน้ากับเข้าหาเหมือนฝันด้วยท่าทีของเพื่อนตามปกติ ขนมติดไม้ติดมือก็มีมาไม่ขาดสาย

        ส่วนทางด้านมะปรางความรักของเธอก็ดูเหมือนจะไปได้ดีมีความสุขเสือน้อยก็พูดกับเธอเป็นปกติ แม้เลิกรากันแล้ว ก็ยังมีความหวังดีให้ต่อกันนิด ๆหน่อย ๆ

        นักดูดบุหรี่ที่ตอนนี้พยายามล่อซื้อก็เริ่มประสบความสำเร็จด้วยดีทำให้คนในกลุ่มสิงห์อมควันรวมตัวกัน เพราะโดยมากแล้ว คนที่มีพฤติกรรมเหมือน ๆกันก็มักจะจับกลุ่มอยู่ด้วยกัน

        รุ่นพี่ ม.6 คนหนึ่งที่พึ่งโดนเล่นงานเรื่องมีบุหรี่ เป็นตัวตั้งตัวตี เตรียมจะจัดการกับไอ้ทิดและฝ่ายปกครองจอมปลอม โดยเสือน้อยนั่งสั่งการอยู่ในกระโจม ฟังรายงานข่าวจากเพื่อนๆ

        สิงหาถามขึ้น“จะเอาไงต่อดีไอ้เสือน้อย ปล่อยข่าวเรื่องไอ้พีไปด้วยเลยดีหรือเปล่า? พวกรุ่นพี่ ม.6 แม่งเตรียมลงมือแล้ว!”

        เสือน้อยครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนบอกว่า“เออมึงปล่อยข่าวไปเลย!”ที่เขากำลังลังเลก็เป็นเพราะรู้ดีว่าเรื่องนี้อาจกระทบเป็นเรื่องใหญ่

        โดยเฉพาะเพื่อนใหม่ของแม่อย่าง‘ผอ.นัยนา’ ซึ่งช่วงนี้ทั้งคู่สนิทกันนักเชียว ดังนั้นวันนี้เสือน้อยจึงเข้าไปหาผอ.เอาของไปให้โดยอ้างว่าแม่ฝากกับข้าวมาให้

        บนป้ายหน้าห้องเห็นชื่อผอ.นัยนา เห็นแสงธรรม ทั้งยังติดตำแหน่งต่าง ๆ กำกับไว้ตามประสาคนมียศมีตำแหน่ง

        พอพบ ผอ.นัยนา เธอก็กล่าวขอบใจแถมยังได้ถามสารทุกข์สุกดิบของเสือน้อย

        เด็กหนุ่มก็เล่าไปว่า“เรื่องเรียนไม่มีอะไร แต่ความรักกลับเหงา ๆ ครับครูนา”

        จากนั้น ผอ.นาก็เทศนาไปชุดใหญ่ “เรื่องความรักจะสนใจอะไรให้มันมากนัก ฯลฯ”กว่าจะฟังบ่นจบก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมง เสือน้อยก็ได้แต่ขานรับไม่กล้าเถียงมาก 

        ก่อนที่ ผอ.นา จะถามถึงเรื่องในโรงเรียนว่ามีอะไรน่าสนใจบ้าง?

        เสือน้อยแสร้งทำท่าทีลังเลก่อนบอก“ช่วงนี้ดูเหมือนจะมีงานเข้าครูนาแล้วครับ?”

        ผอ.นัยนาทำท่าฉงน“งานเข้าอะไร มีเรื่องอะไรอีกหรือ?” เธอขมวดคิ้วพร้อมถามสีหน้าจริงจัง “ไหนลองเล่ามาสิ!?”

        เสือน้อยก็เล่าสิ่งที่เตรียมมาเขาไม่ได้อยากใช้เพื่อนแม่คนนี้เป็นเครื่องมือ แต่ก็ต้องให้ครูนาที่เคารพรักเตรียมรับแรงกระแทกไว้ก่อน “เอ่อ…ก็เรื่องขายบุหรี่แหละครับเห็นว่ามีโจรชี้เป้าให้โจร!” จากนั้นเสือน้อยก็ไม่ได้บรรยายลงรายละเอียดมาก

        แต่ก็พูดเตือนไว้หน่อย“โรงเรียนมีพวกลูกท่านหลานเธอเรียนเยอะแยะผมล่ะกลัวครูจะโดนแรงกระแทกเลยเอามาเล่าให้ฟัง” 

        จากนั้นทั้งคู่ก็คุยกันอยู่นานสองนานเสือน้อยก็ตอบคำถามเท่าที่ตอบได้โดยมากจะเป็นข่าวปล่อยที่เขาตั้งใจให้ครูรู้เสียมากกว่า

        ……

        ระหว่างนั้นเอง ผอ.ก็พอจะรู้เหตุการณ์โดยคร่าว ๆ แล้ว

        ขาดก็แต่พยานหลักฐานหรือคนมาร้องเรียนส่วนที่เสือน้อยเตือนก็ทำให้เธอต้องหาวิธีรับแรงกระแทกจากบรรดาผู้ปกครองของแต่ละคน

        โรงเรียนเก่าแก่ ลูกแต่ละคนก็มีตั้งแต่คนจนไปถึงพวกคุณหนูมีทุกระดับชั้น!

        เข้มที่รับหน้าที่ถ่ายภาพพร้อมกับกล้องคู่ใจที่เสือน้อยซื้อไว้ให้ถ่ายภาพหลักฐานไว้เป็นชุด ๆ เตรียมส่งให้พวกรุ่นพี่ ม.6 ที่กำลังหาทางเล่นงานไอ้ทิดอยู่

        เสือน้อยส่งสายสืบแฝงตัวเข้าไปคอยชักจูงแผนการและนั่นก็คือพวกรุ่นพี่ ม.6

        โดยให้คนเหล่านี้ ทำตามแผนการที่เขาวางเอาไว้เพราะไอ้พวกสมองน้อยก็พยายามจะรุมกระทืบท่าเดียว จึงทำเอาเขาปวดหัวกับไอ้พวกนี้จึงจำต้องส่งสายสืบแฝงเข้าไป เพื่อที่จะได้เติมปัญญาให้พวกมันหน่อย

        แน่นอนทั้งหมดที่ทำไปก็เพราะเอาคืนไอ้พีล้วนๆ ที่วางแผนเล่นงานเขาก่อน มีหรือเสือน้อยจะยอมเขาเองไม่ใช่เพราะอิฐพระปูนเสียหน่อย

        มันก็เหมือนกับคำว่า“ทีเอ็งข้าไม่ว่า ทีข้าเอ็งอย่าโวย”

        กลุ่มเหล่านั้นพอได้ยินแผนก็ถึงกับตาลุกวาวไอ้แผนใช้กำลังกระทืบนั่นดูโง่เง่าไปเลย

        สายสืบได้พูดขึ้นมาว่า“ปกติแล้วคนซื้อกับคนขาย ใครมีความผิดมากกว่ากัน?” เขาหันไปถามเพื่อนๆ และรุ่นน้องทั้งหลาย

        มีคนตอบแทนว่า“ก็ต้องคนขายน่ะสิ!?”

        สายสืบเริ่มเกลี้ยกล่อมต่อ“ก็ใช่ไงเราแม่งก็แค่ปลายน้ำโว้ย ส่วนไอ้ที่ต้องกลัวน่ะมันต้องเป็นไอ้พวกขายบุหรี่โทษคนซื้อแม่งปรับไม่กี่บาท แต่คนขายแม่งทั้งจำทั้งปรับเลยนะลองคิดดู!” เขาพยายามโน้มน้าวเพื่อนร่วมทุกข์