ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

         “ให้ภรรยาเจ้าใหญ่มาดูแลเรื่องในบ้านไปก่อนเถิด”หลี่เหล่าไท่ไท่กล่าว เช่นนี้เป็นการดีที่สุด ที่จริงจุดประสงค์ของนางคือต้องการให้ตำแหน่งนี้ว่างลงทำให้หลี่หยางซื่อตัดสินใจไม่ได้

         “เช่นนั้นได้อย่างไรกัน”หลี่ลั่วปฏิเสธ “ท่านป้าใหญ่มาขออาศัยอยู่ในจวนโหวของเราเสมือนแขก ที่พวกเราไม่ได้จัดบ่าวไพร่ให้ท่านป้าใหญ่ไว้ใช้สอยแต่กลับกลายเป็นให้ท่านป้าใหญ่ออกเงินซื้อตัวบ่าวไพร่เข้ามาใช้เองข้าก็ทำไม่ถูกต้องแล้วยังมีเหตุผลอันใดต้องมารบกวนแขกอีกเล่า”

         นี่ก็อีกประโยคไม่เพียงแต่ตบหน้าของหลี่เหล่าไท่ไท่ แม้กระทั่งภรรยาหลี่ฮุยก็โดนไปด้วยหลี่ลั่วเพียงต้องการบอกพวกเจ้าว่า พวกเจ้าเพียงแต่มาอาศัยอยู่ในจวนโหวอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย

         “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ดีหรือไม่...”หลี่ลั่วเอ่ยขึ้นอีก “จวนโหวของพวกเราออกเงินซื้อคฤหาสน์สักแห่งให้เหล่าไท่ไท่ย้ายออกไป จากนั้นไปรับมารดากลับมา”

         หลี่เหล่าไท่ไท่มาจวนโหวก็เพื่อที่จะมาเสวยสุขบนเกียรติยศของจวนโหวบัดนี้หากต้องย้ายออกไป นั่นไม่เท่ากับว่านางมาอย่างเปล่าประโยชน์หรอกหรือ? นางไม่คิดว่าหลี่ลั่วจะกล้ากล้าไล่นางออกไป ซ้ำยังเอ่ยขึ้นต่อหน้าไห่กงกงและหลิวย่วนเจิ้งอีก นางด่าคนไม่ได้          และในสถานการณ์เช่นตอนนี้ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปาก

         ริมฝีปากของหลี่ลั่วโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มพูดอย่างอ่อนหวานว่า “พวกเราออกไปก่อนนะขอรับ เหล่าไท่ไท่จะได้ฟื้นฟูร่างกายอย่างเงียบๆ”

         จนกระทั่งหลี่ลั่วเดินออกไปจากห้องหลี่เหล่าไท่ไท่จึงลุกขึ้นมานั่งบนเตียงมือของนางทั้งคู่กำเป็นหมัดแน่นด้วยความโกรธ

         “ท่านแม่ พวกเราจะทำเช่นใดต่อไปกันดี?ข่ายเกอเอ๋อร์ถูกจับไปจวนผู้ว่าการแล้ว ท่านต้องหาวิธีช่วยเขาออกมานะขอรับ”หยวนเฉิงพูด

         “เจ้าหุบปากให้ข้าคิดดูก่อน” คิดหาวิธี นางจะคิดหาวิธีเช่นใดดี?“หยางหมัวมัว...หยางหมัวมัว...”

         “มาแล้วเจ้าค่ะ”หยางหมัวมัววิ่งเข้ามา

         “เจ้าไปจวนชิ่งป๋อบอกว่าข้าล้มป่วยลง เชิญพี่สะใภ้ของข้ามาเยี่ยมไข้เสีย” หลี่เหล่าไท่ไท่กล่าว

         “เจ้าค่ะ”

         ณ วังหลวง    

         เมื่อไห่กงกงกลับมาถึงวังหลวงก็รีบนำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ทั้งหมดมารายงานแก่จ้าวหนิงฮ่องเต้จ้าวหนิงฮ่องเต้ฟังแล้วพลันทนไม่ไหวหัวเราะออกมา “กลายเป็นเจิ้นที่ประเมินเขาต่ำไป”

         “เสี่ยวโหวเหฺยฉลาดล้ำเลิศพ่ะย่ะค่ะ”ไห่กงกงชม

         “สติปัญญาระดับนี้แค่เพียงฉลาดรึ? เกรงว่าจะฉลาดเกินไปเสียแล้ว เจ้าฟังคำพูดเหล่านั้นสิแต่ละประโยคพูดว่าเจิ้นดียิ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้นถูกคนประจบสอพลอเช่นนี้”จ้าวหนิงฮ่องเต้ร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้

         “เช่นนั้นบ่าวก็จะประจบสอพลอฝ่าบาทพร้อมกับเสี่ยวโหวเหฺยด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ไห่กงกงพูด

         ฮ่าๆๆ...ครั้งนี้จ้าวหนิงฮ่องเต้จึงหัวเราะออกมาด้วยเสียงอันดังอารมณ์ดียิ่งนัก คำพูดเหล่านั้นของหลี่ลั่วที่ไห่กงกงถ่ายทอดออกมาทำให้ฮ่องเต้ถึงกับตกตะลึงจริงๆเด็กน้อยอายุห้าขวบคนหนึ่งกลับพูดคำพูดที่มีความรู้เช่นนั้นเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ไปชั่วชีวิตเช่นนั้นหรือ? จ้าวหนิงฮ่องเต้เกิดความรู้สึกรอคอยให้เด็กน้อยคนนี้เจริญเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเสียแล้ว

         “เหฺยเช่นนั้นสกุลหลี่...” เมื่อเห็นจ้าวหนิงฮ่องเต้อารมณ์ดี ไห่กงกงก็คิดว่าควรจะถามเรื่องนี้หรือไม่

         “เรื่องภายในครอบครัวของขุนนางเจิ้นไม่ขอมีส่วนร่วม” จ้าวหนิงฮ่องเต้กล่าว เขาเข้าใจความหมายของไห่กงกงแต่เขาไม่อยากยื่นมือเข้าไปเกี่ยวข้องอย่างชัดเจน แต่ว่า“พรุ่งนี้ในท้องพระโรงมีงานให้ทำแล้ว”

         หลี่เหล่าไท่เหฺยกลับมาจากศาลาว่าการจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในจวนโหว เขาเป็นคนที่ไม่ใส่ใจในเรื่องเหล่านี้อยู่ในจวนโหวเขาไม่มีอำนาจใดๆ ของตน ลำดับแรก ผู้ดูแลจวนโหวคือพ่อบ้านจี้เป็นคนที่หลี่หยางซื่อนำมาจากบ้านมารดา หลี่เหล่าไท่เหฺยเมื่อครั้งอยู่ในจวนสกุลหลี่ก็ไม่ได้สร้างหรือพัฒนาอำนาจของตนขึ้นมาเมื่อมาถึงจวนโหวยิ่งไม่ได้ใส่ใจ กับหลี่เหล่าไท่ไท่พวกเขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนผู้ดูแลจวนโหวหลี่หยางซื่อย่อมไม่เห็นด้วย

         ดังนั้นเมื่อหลี่เหล่าไท่เหฺยกลับมาถึงจวนโหวจึงไม่มีผู้ใดบอกเขาว่าในจวนโหวเกิดเรื่องอันใดขึ้นเขาไปที่เรือนของหลี่เหล่าไท่ไท่เพื่อเตรียมตัวทานอาหารเย็น

         “เหล่าไท่เหฺยกลับมาแล้ว”หยางหมัวมัวเห็นหลี่เหล่าไท่เหฺย ดวงตาแดงก่ำขึ้นทันที “เหล่าไท่เหฺย ในที่สุดท่านก็กลับมาหากท่านยังไม่กลับมาอีก เหล่าไท่ไท่คงถูกผู้อื่นบีบบังคับจนตายแล้วเจ้าค่ะ”

         หลี่เหล่าไท่เหฺยขมวดคิ้ว“เกิดเรื่องอันใดขึ้น? นี่มันอะไรกัน?”

         “ท่านรีบไปดูเหล่าไท่ไท่เถิดเจ้าค่ะเหล่าไท่ไท่ถูกเสี่ยวโหวเหฺยทำให้โมโหจนล้มป่วยแล้ว” หยางหมัวมัวปั้นน้ำเป็นตัวต่อไป

         หลี่เหล่าไท่เหฺยเดินเข้าไปในห้องของหลี่เหล่าไท่ไท่เห็นบนศีรษะนางมีห่อผ้าผ้าผืนหนึ่ง ในผ้าผืนนั้นมีกลิ่นของยา นี่เป็นห่อยา“เจ้าเป็นอันใดเล่า? ไฉนลั่วเกอเอ๋อร์จึงทำให้เจ้าโมโหได้?”

         หลี่เหล่าไท่ไท่ยื่นมือออกมา“นายท่าน ท่านกลับมาแล้ว หากท่านยังไม่กลับมา ข้าก็คงไม่ได้เห็นท่านแล้ว”

         “หยุดๆๆ...อย่าขยับ”หลี่เหล่าไท่เหฺยรีบเข้าไปประคองนาง “อย่าลุกขึ้น ข้าฟังอยู่เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”

         “เรื่องเกิดขึ้นตั้งแต่ยามเที่ยงของวันนี้”หลี่เหล่าไท่ไท่พูดอย่างอ่อนแรง “ข่ายเกอเอ๋อร์หลงรักหลินเจี่ยเอ๋อร์มาตลอดวันนี้ยามเที่ยงเขาวู่วามไปหน่อย สารภาพความรู้สึกต่อหลินเจี่ยเอ๋อร์แล้วยังกอดนาง เรื่องนี้ถูกลั่วเกอเอ๋อร์พบเห็นเข้าเขาจึงให้หลี่จงหมิงโบยข่ายเกอเอ๋อร์จนก้นแตกยับ”

         “เขา...เรื่องนี้ข่ายเกอเอ๋อร์ก็ทำไม่ถูกหญิงชายที่ไม่ใช่พี่น้องย่อมไม่ใกล้ชิดกัน ลั่วเกอเอ๋อร์ปกป้องพี่สาว ไม่มีอันใดที่ไม่ถูกต้อง”หลี่เหล่าไท่เหฺยกล่าว

         “เรื่องนี้ลั่วเกอเอ๋อร์ทำไม่ผิดก็จริงแต่ต่อมาเขาจับข่ายเกอเอ๋อร์โยนออกไปนอกจวน ซ้ำยังไม่ให้เขาเข้ามาอีก”หลี่เหล่าไท่ไท่พยายามควบคุมอารมณ์โกรธของตนเอาไว้“ข่ายเกอเอ๋อร์คุกเข่ายอมรับผิดอยู่หน้าจวนบอกว่าเขาล่วงเกินหลินเจี่ยเอ๋อร์ไปแล้ว เขายินดีที่จะแต่งหลินเจี่ยเอ๋อร์ปรากฏว่าลั่วเกอเอ๋อร์มาถึงหน้าจวนยังตบข่ายเกอเอ๋อร์ไปอีกหนึ่งฉาดเขาบอกว่าข่ายเกอเอ๋อร์เป็นหลานที่เกิดจากอนุกับสามีคนก่อนของนาง...มาขออาศัยอยู่ในจวนโหว...เหล่าเหฺยคำพูดประโยคนี้มิได้ตบหน้าข้าหรอกหรือ? ไฉนเขาจึงได้เป็นคนไม่รู้จักผ่อนหนักเบาเช่นนี้?ข้าอายุปูนนี้แล้ว คำพูดของเขาที่พูดเช่นนี้จะให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไรกัน?”

         หลี่เหล่าไท่เหฺยเบิกตากว้างเขาเป็นคนเรียนหนังสือ ชมชอบผู้รู้ธรรมเนียมมารยาทคำพูดเหล่านี้ของหลี่ลั่วไม่น่าฟังจริงๆ

         “นายท่านอนุตอนนี้เป็นภรรยาของท่าน คำพูดนี้ของเขาไม่ได้ตบหน้าเพียงอนุเท่านั้น แต่ยังตบหน้าของท่านด้วยท่านแต่งหญิงม่ายเข้ามา ซ้ำยังรับลูกชายหลานชายของหญิงม่ายเข้ามาอยู่อาศัยในจวนโหวพูดให้ไม่น่าฟังอีกสักหน่อยก็คือเป็นข่ายเกอเอ๋อร์ที่ทำไม่ถูก แต่ที่จริงแล้วมิใช่เขากำลังกล่าวว่าท่านอยู่หรอกหรือ?ท่านอาศัยอยู่ใต้คฤหาสน์ของบุตรชายแต่ไม่มีอำนาจใดๆ ในมือ แม้กระทั่งเด็กน้อยอายุเพียงห้าขวบก็ยังไม่ฟังคำพูดของท่าน”หลี่เหล่าไท่ไท่พูดไปพร้อมกับสังเกตสีหน้าท่าทางของเขาไปด้วย

         ปรากฏว่าเมื่อหลี่เหล่าไท่เหฺยได้ยินคำพูดประโยคนี้ก็โกรธขึ้งขึ้นมาจริงๆ

         ในชีวิตของผู้ชายนั้นไม่ชอบที่สุดก็คือมีคนสงสัยคลางแคลงใจในตัวเขา ซ้ำยังเป็นหลานชายของเขาเองหลี่เหล่าไท่เหฺยอยู่ในเรือน ตลอดมาไม่เคยสนใจเรื่องราวในเรือน หลี่เหล่าไท่ไท่เองก็ไม่นำเรื่องราวเหล่านี้ไปรบกวนเขาดังนั้นแต่ไหนแต่ไรมาชีวิตประจำวันของเขานั้นผ่อนคลายยิ่งนักเขาจึงทุ่มเทจิตใจไปที่ตำแหน่งหน้าที่การงานจนหมดสิ้น

         “เจ้าค่อยๆรักษาตัวเถิด” หลี่เหล่าไท่เหฺยลุกขึ้น

         เมื่อเดินออกไปนอกเรือนหลี่เหล่าไท่เหฺยก็สั่งการบ่าวรับใช้ “ไปตามลั่วเกอเอ๋อร์มาให้ข้า”

         “ขอรับ”

         ที่จริงแล้วเรื่องที่หลี่เหล่าไท่เหฺยให้คนมาเรียกตนนั้นอยู่ในความคาดหมายของหลี่ลั่วอยู่แล้วดังนั้นเขาจึงกินอาหารเย็นเร็วขึ้น อาหารเย็นวันนี้เขากินที่เรือนของหลี่หลินเพื่อเป็นเพื่อนนางหลี่หงไปเยี่ยมหลี่หยางซื่อที่สำนักแม่ชีจนค่ำแล้วก็ยังไม่ได้กลับมา

         หลี่ลั่วมาถึงข้างหน้าห้องหนังสือของหลี่เหล่าไท่เหฺย“ซินเป่า ฉางเฉิง พวกเจ้ารอข้าอยู่หน้าประตู”

         “ขอรับ”

         หลี่ลั่วเดินเข้าไปในห้องหนังสือหลี่เหล่าไท่เหฺยนั่งอยู่บนเก้าอี้ “ท่านปู่หาข้าหรือขอรับ?”

         “วันนี้เจ้าทำให้ท่านย่าโมโหจนล้มหมอนนอนเสื่อรึ?”หลี่เหล่าไท่เหฺยถาม

         “ไม่ทราบว่าเรื่องนี้ท่านปู่เริ่มพูดจากตรงไหนขอรับ?”หลี่ลั่วถามกลับ

         “เจ้ายังคิดจะเล่นตลกอีกรึ?ท่านย่าของเจ้านอนอยู่กับเตียงแล้ว” หลี่เหล่าไท่เหฺยพูดเสียงดัง“เจ้าเป็นเพียงเด็กอายุห้าขวบ ไฉนเลยจึงมีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้?...ท่านย่าของเจ้าอาวุโสกว่าเจ้าสิ่งที่เจ้าร่ำเรียนมาจากข้างนอกมีเพียงแต่อารมณ์พวกนี้หรือไร?”

         หลี่ลั่วเลิกคิ้ว“ท่านปู่ในฐานะผู้อาวุโส ฟังความข้างเดียวแล้วมาด่าข้าเช่นนี้หรือไม่คิดว่าจะทำให้ข้าเสียใจบ้างหรือ? ข้าเป็นเพียงเด็กน้อยอายุห้าขวบสิ่งที่ท่านปู่ตำหนินั้นข้ารับไม่ไหว”

         “เจ้าพูดอันใดกัน?”หลี่เหล่าไท่เหฺยหรี่ตาลง

         หลี่ลั่วหัวเราะเบาๆอารมณ์สงบนิ่ง “ข้ากลับมาจากหมู่บ้านเมื่อตอนเช้าอยู่ที่จวนฉีอ๋องครู่หนึ่งจนกระทั่งถึงตอนเที่ยงจึงกลับมายังจวนโหวเวลาระหว่างนั้นฉีอ๋องสามารถเป็นพยานได้ เมื่อกลับมาถึงจวนโหวก็เห็นเสี่ยวฟางสาวใช้ของพี่หญิงใหญ่วิ่งออกมาด้วยความร้อนรน บอกว่าหยวนข่ายบุกเข้าไปในเรือนของพี่หญิงใหญ่คิดจะรังแกพี่หญิงใหญ่ สาวใช้ในเรือนของพี่หญิงใหญ่และคนที่มากับข้าล้วนเป็นพยานได้พวกเราคนมากเช่นนี้ไม่สามารถพูดได้เหมือนกันทั้งหมด ท่านปู่ พี่หญิงใหญ่เป็นหลานสาวแท้ๆของท่าน หยวนข่ายเป็นคนนอกที่ไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดบุกเข้าไปในเรือนของพี่หญิงใหญ่ท่านเคยใส่ใจหรือไม่?”

         “เจ้า...”หลี่เหล่าไท่เหฺยฟังแล้วสีหน้ายิ่งดำทะมึนลงไปอีก

         “ยามที่ข้าเข้าไปนั้นสาวใช้ในเรือนหวาดกลัวจนรวมกันเป็นกลุ่ม พี่ใหญ่ถูกหยวนข่ายฉีกเสื้อผ้าลงมาแล้วในฐานะน้องชาย ในฐานะเจ้าของจวนโหวข้าจะยอมให้ชายคนหนึ่งที่เป็นคนนอกซึ่งมาขออาศัยอยู่ในจวนโหวของข้าแล้วมารังแกข่มเหงพี่สาวแท้ๆของข้าหรือ?” หลี่ลั่วย้อนถาม “หากว่าท่านปู่ต้องการพยานหลักฐาน บ่าวรับใช้เหล่านั้นล้วนเป็นพยานได้”

         หลี่เหล่าไท่เหฺยโกรธที่หลี่ลั่วปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่แบ่งผู้อาวุโสผู้เยาว์และตำหนิต่อว่าเขาแต่ก็โมโหในการกระทำของหยวนข่ายด้วยเช่นกัน

         “ข้าให้ท่านอาหลี่โบยเขาแล้วจับเขาโยนออกไปนอกจวน หรือว่าข้าทำผิดหรือขอรับ? ข้าต้องนำคนที่มีใบหน้าเป็นคนแต่ใจเป็นสัตว์ป่าเถื่อนเลี้ยงไว้ในจวนแล้วเชิญท่านหมอมาให้หรือไร?”หลี่ลั่วย้อนถาม

         หลี่เหล่าไท่เหฺยเงียบ

         “หลังจากโยนออกไปแล้วหยวนเฉิงก็ไปเชิญเหล่าไท่ไท่มาก่อกวนในเรือนของข้า ด่าว่าดูหมิ่นลบหลู่ข้าข้าเป็นโหวเหฺยที่ฝ่าบาทพระราชทานบรรดาศักดิ์ หยวนเฉิงนับเป็นสิ่งของอันใดกัน?ต่อให้เหล่าไท่ไท่ที่เป็นภรรยาห้องข้างของท่านก็ไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะมาด่าว่าข้า”หลี่ลั่วกล่าวต่อ “ต่อมาหยวนข่ายไปก่อกวนที่หน้าจวนอีก บอกว่าตนเองได้ล่วงเกินพี่ใหญ่แล้วตนเองวู่วาม ต้องการแสดงความรับผิดชอบต่อพี่ใหญ่ มีชาวบ้านในเมืองหลวงมากมายมาล้อมดูอยู่มากมายขนาดไหนข้าขอถามท่านปู่ เป็นผู้ใดกันแน่ที่กำลังตบหน้าจวนโหวของพวกเรา?จวนจงหย่งโหวนั้นเป็นเกียรติยศที่บิดาของข้าแลกมาด้วยชีวิต ขอเพียงข้ายังมีชีวิตอยู่เกียรติยศของจวนโหวจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมาเหยียบย่ำ อย่าพูดแค่ว่าสกุลหยวนเลยต่อให้เป็นภรรยาของท่านที่ออกมาจากจวนชิ่งป๋อข้าก็ไม่มีวันยอม”

         คำพูดของหลี่ลั่วพูดอย่างอ่อนนอกแข็งใน นี่เป็นคำพูดของเด็กน้อยอายุห้าขวบคนหนึ่งแต่กลับทำให้หลี่เหล่าไท่เหฺยปฏิเสธไม่ได้ แม้กระทั่งคำพูดที่จะตำหนิเขาก็ยังพูดไม่ออก

         “เหล่าไท่ไท่บอกว่าไม่สบายข้าจึงส่งเทียบเชิญให้หมอหลวงทั้งสำนักหมอหลวงมาดูอาการ ท่านหลิวย่วนเจิ้งจับชีพจรให้เหล่าไท่ไท่ด้วยตนเองท่านหลิวย่วนเจิ้งบอกว่าสุขภาพของเหล่าไท่ไท่แข็งแรงยิ่งนัก ไม่มีปัญหาอันใด เมื่อยามที่หลิวย่วนเจิ้งมานั้นไห่กงกงก็มาพร้อมกันด้วยไห่กงกงเป็นคนของฝ่าบาท ละครที่เกิดขึ้นในจวนโหววันนี้คิดว่าฝ่าบาทก็คงจะทราบเรื่องแล้วสิ่งที่ท่านปู่ต้องกังวลในยามนี้มิใช่จะตำหนิว่ากล่าวข้าอย่างไรดีแต่ควรจะคิดว่าพรุ่งนี้จะทำเช่นใดดีต่างหากเล่า?”

         “เจ้า...เจ้า...”ทันทีที่หลี่ลั่วพูดเช่นนี้ หลี่เหล่าไท่เหฺยก็แทบจะโมโหตายเขากำลังแย่งชิงตำแหน่งราชเลขาธิการ หากชื่อเสียงมามัวหมองด้วยเรื่องเช่นนี้ตำแหน่งราชเลขาธิการย่อมสูญสลายไปด้วย

         “หากเหล่าไท่ไท่ไม่รู้จักฐานะของตนถึงเวลานั้นอย่าหาว่าข้าเปลี่ยนสีหน้าไล่คนก็แล้วกัน” หลี่ลั่วกล่าว“ท่านปู่เป็นบิดาแท้ๆ ผู้ให้กำเนิดท่านพ่อหลานเลี้ยงดูท่านถือเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้วแต่เหล่าไท่ไท่มีอีกสามครอบครัวอยู่ด้วย หลานเกรงว่าจะไม่กตัญญูแล้ว”