“เราจะย้ายไปซื้อคอนโดอยู่ด้วยกันจนโรงเรียนเปิดเทอมค่ะ คุณช่วยขับรถพาเราไปซื้อที ดาอายุยังไม่ถึงซื้อเองไม่ได้ คุณเป็ผู้ปกครองคนเดียวของพวกเราตอนนี้ มีแต่คุณที่ซื้อให้ได้แต่ขอให้ใส่ชื่อเป็ชื่อของนารินนะคะ เมื่ออายุถึงคอนโดนั้นจะตกเป็ของนารินแต่เพียงผู้เดียว”
คำพูดของดาหวัน ทำให้คนเป็พ่อปลื้มใจมาก ที่ไม่ว่าจะเื่ไหน ดาหวันก็ให้ความสำคัญกับนารินก่อนเสมอ พ่อหยิบกระเป๋าเงินออกมาและยืนแบล็คการ์ดใบให้ดาหวันตามที่บอกไว้วงเงินในบัตรสามารถใช้ได้ไม่จำกัด เพราะเขารู้ดีว่าลูกสาวสองคนของเขาใช้เงินเป็ไม่เคยใช้เงินฟุ่มเฟือยเลยสักครั้ง
ไปถึงคอนโดใกล้โรงเรียนที่ดาหวันกับนารินต้องเรียน พวกเธอเลือกที่จะซื้อแถวนี้เพราะในอนาคตไม่เธอก็นารินที่ต้องรับ่ดูแลโรงเรียนต่อจากพ่อ พวกเธอเลยเลือกเอาที่ใกล้ที่สุดเพราะสะดวกเื่เดินทาง เมื่อทำสัญญาเสร็จคนเป็พ่อได้ยื่นกุญแจรถหรูระดับไฮเปอร์คาร์สีแดงให้ดาหวันและบอกว่า
“เอาไว้ใช้พ่อยกให้พวกลูก รถเป็ชื่อของพ่อไม่ต้องห่วงเื่ทะเบียนพ่อจัดการต่อให้เอง เมื่อลูกมีใบขับขี่ก็เอาไว้ใช้และเมื่อลูกอายุครบ20 ปี พ่อจะโอนรถคันนี้เป็ชื่อลูกนะดาหวัน พ่อไปกลับก่อนอีกไม่กี่อาทิตย์โรงเรียนจะเปิดอย่าลืมไปรายงานตัวละเื่เอกสารการเข้าเรียน พ่อจัดการให้พวกเธอเอง ส่วนเื่หอพักระหว่างที่เรียนพวกเธอคงต้องพักที่หอใน จะออกมาพักที่คอนโดได้ก็แค่่วันหยุดมันเป็กฎของหอใน ยิ่งพวกลูกเป็ลูกของพ่อและจะเป็ประธานกับรองประธานนักเรียนด้วย ต้องทำตามกฎ ลูกคงเข้าใจใช่มั้ยดาหวันเพราะเคยอยู่คอนแวนต์มาก่อน”
ดาหวันพยักหน้าและเดินลากกระเป๋าขึ้นไปบนห้องไม่ยอมให้คนเป็พ่อตามขึ้นไปส่ง เมื่อถึงห้องก็มีแค่ห้องเดียวแต่เป็ชั้นบนสุดที่มีสระว่ายน้ำส่วนตัวกับต้นไม้ที่เป็ร่มเงาทำให้ห้องไม่ร้อนแอร์ก็ตัวใหญ่ นารินที่ยังจมอยู่กับความทุกข์เธอเดินเข้าห้องไป แล้วนอนลงบนเตียงก่อนจะหลับตาลงเพราะไม่อยากรับรู้อะไรในตอนนี้ ดาหวันเห็นแบบนั้นเธอก็ตามเข้ามาดู เห็นว่านารินนอนหลับตาไปแล้ว เธอจึงหยิบคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูทำให้คนที่นอนพักสายตาอยู่ถึงกับะโร้องเรียกเสียงหลงด้วยความกลัว
“พี่ดาจะไปไหน อย่าทิ้งรินไว้คนเดียวแบบนี้ รินยังไม่อยากอยู่คนเดียวตอนนี้ รินกลัวตัวเองจะทนไม่ไหว”
ซึ่งคำพูดของนารินทำให้เธอหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ รีบวิ่งเข้าไปกอดนารินไว้อย่างแน่นจนอีกฝ่ายแทบจะหายใจไม่ออกเพราะเธอลืมไปว่าในเวลานี้ คนที่พึ่งผ่านเื่แย่มาอาจจะคิดทำอะไรบ้าๆ กับชีวิตตัวเองก็ได้ และยิ่งไปกว่านั้น ห้องนี่คือชั้นด่านฟ้าด้วย ทำไมเธอถึงโง่แบบนี้ ทำไมต้องเลือกห้องนี้ด้วย ดาหวันพูดกับนารินด้วยเสียงสั่นเพราะความกลัว
“ไม่เอาค่ะ อย่าคิดแบบนั้นนะ อย่าทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นด้วย ถ้าน้องรินเป็อะไรไป พี่ดาไม่ขออยู่โดยไม่มีน้องริน พี่ทนไม่ได้”
ดาหวันร้องไห้และคราวนี้เป็นารินที่ผละออกจากอ้อมกอดดาหวันอย่างนุ่มนวลและเช็ดน้ำตาให้ดาหวันอย่างที่ดาหวันทำให้เธอ คือจูบลงไปบนแก้มที่มีคราบน้ำตาของดาหวัน แล้วกอดปลอบใจกัน นารินบอกดาหวัน
“ถ้ามีพี่ดาคอยอยู่ข้างๆไม่คิดจะทิ้งเค้าไปไหน เค้าสัญญาว่าเค้าจะไม่คิดสั้นอีก เค้าแค่ยังเ็ปหัวใจจนทนไม่ได้ที่จะอยู่ลำพัง”
ดาหวันดันตัวนารินให้กลับลงไปนอน แล้วเอาตัวนารินมากอดไว้ในอ้อมแขนของเธอไม่ยอมปล่อย จนดาหวันกับนารินหลับไปจนถึงเช้า
พอสว่างท้องของดาหวันมันร้องประท้วงมากๆ เธอจึงโทรสั่งกับอาหารเช้าขึ้นมาส่งหน้าห้อง แต่เธอลืมไปว่าคอนโดนี้ห้ามคนนอกเข้า โดยเฉพาะชั้นบนสุดที่พวกเธออยู่ไม่ว่าใครก็ห้ามขึ้นจะขึ้นมาได้ก็แค่แม่บ้านที่พ่อของพวกเธอจ้างเป็ส่วนตัว และต้องให้ดาหวันลงไปรับขึ้นมาทำความสะอาดเท่านั้น ก่อนคนส่งของจะมาถึง ดาหวันจำใจต้องปลุกนารินที่กำลังหลับและบอกว่า
“พี่จะลงไปเอาข้าวชั้นล่างนะคะ น้องรินไม่ต้องกลัวนะชั้นนี้มีแค่เราสองคนที่ขึ้นมาได้ คนที่ไม่มีคีย์การ์ดจะขึ้นมาชั้นนี้ไม่ได้ คุณพ่อของน้องรินซื้อขาดเอาไว้แล้วแม้แต่คีย์การ์ดสำรองก็ไม่มีมีแค่2 ใบ คือของเรา 2 คน น้องรินรอพี่แป๊บหนึ่งนะ อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ ล่ะ ถ้าเธอทำพี่จะทำแบบเดียวกันกับเธอ”
นารินแอบยิ้มแล้วพยักหน้ามันทำให้ดาหวันที่เห็นรอยยิ้มนั้นรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง ที่อย่างน้อยนารินก็ยังคงมีรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย แต่ไม่รู้จะนานแค่ไหน เธอกลัวว่านารินจะกลับไปคิดถึงเื่พวกนั้นอีก แต่นารินเลือกที่จะนอนต่อเพราะเธอเองก็กลัวใจของตัวเองเหมือนกันว่าพอตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่คนเดียวจะรู้สึกแย่ขึ้นมาจริงๆ เพราะตอนนี้เธอหวาดกลัวการอยู่คนเดียวในห้องที่แสนจะสบายเหมือนบ้าน ที่ทำให้เธอเ็ปหลังนั้นแต่ภายในห้องก็เงียบมาก ไม่ได้ยินเสียงรถเลย
ดาหวันรู้ว่าภายในห้องมันเงียบเกินไปก่อนเธอออกไปได้เปิดเพลงไว้เบาๆเพื่อกล่อมให้คนรักของเธอหลับ เมื่อดาหวันลงไปทำธุระข้างล่างแค่เพียงไม่นาน เมื่อกลับขึ้นมาไม่เห็นนารินอยู่ในห้องเธอใมากรีบวิ่งไปมองที่ระเบียง แล้วมองลงไปด้านล่างก็โล่งอกว่าไม่มีร่างของใครนอนอยู่เธอจึงค่อยเดินไปหาตรงห้องน้ำเพราะมันเหลือแค่ที่นั่น เธอต้องใสุดขีด เมื่อเห็นนารินนอนจมกองเื เพราะนารินทุบกระจกแล้วเอามากรีดข้อมือตัวเองจนลึกมาก ดาหวัดตรวจดูลมหายใจของนารินก็รีบเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดห้ามเื ก่อนจะรีบอุ้มนารินไปขึ้นรถ ทำให้เืหยดตลอดทางที่เธอรีบพานารินไปหาหมอ ทำให้คนในคอนโดต่างพากันใว่าเด็กสาวเป็อะไร
นารินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน หมอออกมาบอกดาหวัน
“เรา้าเืค่ะ ตอนนี้โรงพยาบาลเราขาดเืกรุ๊ปนี้ คุณเป็อะไรกับคนไข้คะ”
“เราเป็คนรักกันค่ะ แต่เดี๋ยวจะตามคุณพ่อมาให้นะคะว่าแต่น้องเืกรุ๊ปอะไรคะ เผื่อตรงกัน”
“AB- ค่ะ ทางเราไม่มีกรุ๊ปเืนี้สำรองเลยค่ะ มันหายากมากค่ะ”
พอหมอบอกดาหวันก็ไม่โทรหาพ่อ บอกให้เอาของเธอไปเลยเพราะตรงกัน หมอเลยรีบพาเธอไปให้เืกับนารินทันที ดาหวันมองนารินด้วยความเสียใจและโทษตัวเองว่าไม่น่าปล่อยนารินไว้คนเดียวเลย ถ้าเธอระวังมากกว่านี้พานารินลงไปด้วยกัน ตอนนี้นารินคงไม่นอนนิ่งอยู่แบบนี้ ดาหวันถึงกับน้ำตาไหลออกมา จนหมอเห็นจึงปลอบใจเธอ
“อย่าห่วงเลยค่ะ คนรักของเธอไม่เป็อะไรแล้วล่ะ แค่ขาดเืยังดีเธอห้ามเืไว้ทัน ส่วนแผลหมอก็เย็บให้เรียบร้อยแล้ว ว่าแต่เธอจะให้หมอตามคุณหมอแผนกจิตเวชมาให้ดีมั้ย เผื่อคนรักของเธอ้าปรึกษาอะไรจะได้ไม่ต้องคิดมากจนเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”
“ไม่ดีกว่าค่ะ เราทราบเหตุผลดีว่าเกิดจากอะไร เราจะเป็คนดูแลและรักษาเธอเอง หลังจากนี้เราจะไม่ปล่อยให้เธออยู่ห่างสายตาจากเราอีก ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนอยู่ตรงไหนเราจะอยู่ที่ด้วย ครั้งนี้เราประมาทเกินไปจริงๆไม่น่าทิ้งไว้คนเดียวเลย”
หมอสาวมองแววตาของดาหวันก็พอเข้าใจว่าน่าจะร้ายแรงจนไม่อยากให้ใครรับรู้หมอจึงไม่เซ้าซี้ รอจนให้เืได้พักหนึ่งก็ถอดสายออกแล้วบอกเธอ
“ยังไงเดี๋ยวหมอขอเืคุณสำรองไว้สักถุงนะคะเผื่อคนไข้เกิดสภาวะขาดเือีกจะได้เอาของคุณมาช่วยทัน พรุ่งนี้เราจะลองถามไปยังธนาคารเืดูนะคะว่ามีเืกรุ๊ปนี้มั้ย”
ดาหวันเดินออกไปให้เืเพิ่ม2 ถุงด้วยความเป็ห่วงกลัวไม่พอ ก่อนจะตามไปเฝ้านารินที่ห้องพิเศษ คราวนี้เธอไม่ไปไหนจริงๆ เฝ้าจนนารินเริ่มรู้สึกตัว เห็นว่าดาหวันมองเธอไม่ละสายตาไปไหน แววตาดาหวันช่างเ็ปและเสียใจมาก นารินถึงกับน้ำตาไหลแล้วบอกสั้นๆต่อเธอ
“เค้าขอโทษที่ทำให้พี่เป็ห่วง”
ดาหวันพยักหน้า แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้มลงไปจูบปากนารินเบาๆและเปลี่ยนเป็กอดเอาไว้กระซิบข้างหู
“ไม่เอาอีกแล้วนะคะ ไม่ทำแบบนี้อีกแล้วนะ ถ้าพี่ไปเจอไม่ทัน จะเกิดอะไรขึ้นคะ อย่าทำแบบนี้กับพี่อีก พี่ทนไม่ได้ถ้าต้องเสียเธอไป ถ้าเธอเป็อะไรไป พี่ไม่ขอมีชิวิตอยู่พี่ทนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ”
นารินกอดดาหวัน น้ำตาไหลไม่หยุดบอกกับดาหวัน
“เค้าจะพยายาม แค่พี่อย่าหายไปไหนอีก พี่อย่าหายไปอีกได้มั้ย พี่ไปไหนพาเค้าไปด้วย พอพี่ไม่อยู่เค้าเห็นแต่เงาของผู้หญิงคนนั้นเต็มห้องไปหมด เค้าทนไม่ไหวจริงๆไม่ไหวแล้วจริงๆ”
“อืม ไม่ว่าจะไปไหน เราจะไปด้วยกันดีมั้ยคะ รินจะไม่รำคาญแล้วไม่เบื่อซะก่อนใช่มั้ย”
“ค่ะ พี่ดาไปไหนเค้าจะไปด้วยทุกที่ขอแค่จับมือเค้าไว้อย่าทิ้งเค้าก็พอ”
“อือ... ไม่ทิ้งไปไหนตลอดชีวิตค่ะ”
เมื่อดาหวันพูดแบบนั้น นารินดีใจมากเพราะอย่างน้อยเธอก็้าดาหวันมากจริงๆ ดาหวันปล่อยให้นารินนอนพักโดยที่เธอขึ้นไปนอนกอดไว้บนเตียงคนไข้เพราะกลัวนารินจะหนีไปคิดสั้นอีก เธอจึงเลือกที่จะกอดเอาไว้นารินจะไปไหนเธอจะได้รู้
![[จบแล้ว]ฉันจะไม่ยอมเป็นบอสที่ต้องตายตอนต้นเรื่องเด็ดขาด !](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1758290951_12175784.webp)
26K
