เล่ห์รักมาเฟีย

        หลังจากที่พักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลสามวัน หมอก็อนุญาตให้เธอกลับบ้านได้ ทุกคนยืนรอต้อนรับว่าที่นายหญิงคนใหม่อย่างเพียบพร้อม รวมถึงลำดวนและส้ม ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบขี้หน้าพัชชาเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียด

        "มาแล้วๆ" กิ๊กสะกิดทุกคนอย่างตื่นเต้น รู้สึกใจหายนิดๆ ต่อไปนี้พัชชาคงไม่ต้องมาคลุกคลีกับพวกเธอแล้ว ลีวายเปิดประตูรถให้หญิงสาว เธอเดินลงมาพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอ

        "ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลย" เธอหันไปบอกลีวาย มันดูโอเว่อร์เกินไป เธอไม่ชินเอาเสียเลย

        "ได้ไงล่ะ ต้อนรับสมาชิกใหม่ของบ้านทั้งที" ชายหนุ่มเอ่ยพลางยิ้มกริ่ม เขาประคองร่างบางไว้ไม่ห่าง ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน

        "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะนายหญิง" ป้านวลเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

        "อุ๊ย! ไม่ต้องเรียกนายยงนายหญิงหรอกค่ะป้า เรียกพัชเหมือนที่เคยเรียกเถอะ" พัชชาโบกไม้โบกมือเป็นเชิงห้าม เธอไม่ใช่คางคกขึ้นวอ ให้ใครมายกยอปอปั้นหรอกนะ

        "เอ่อ..เอางั้นหรอคะ" ป้านวลมองลีวายอย่างเกรงใจ ขึ้นชื่อว่าเมียนาย มาตีสนิทมันดูไม่เหมาะสม

        "ตามนั้นแหละ ถ้าหนูสบายใจป๊าก็ไม่ขัด" หลายๆคนมองพัชชาอย่างอิจฉา ได้ทั้งสามีดี หล่อ รวย และเพอร์เฟค

        "งั้นป้าขอตัวไปเตรียมมื้อค่ำก่อนนะคะ"

        "ตามสบายครับ" เมื่อได้รับอนุญาตทุกคนก็ทยอยเดินกลับครัวไปทำหน้าที่ของตัวเอง

        "ค่อยๆเดินสิ" ลีวายดุหญิงสาวเมื่อเธอจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็ว

        "ป๊า เว่อร์เกินไปรึเปล่า หนูไม่ได้พิการสักหน่อย" เธอหันขวับไปมองชายหนุ่ม ใจคอจะไม่ให้เธอทำอะไรเลยหรือไง ถ้าทำได้คงให้เธอนั่งรถเข็นเลยมั้ง

        "ก็ป๊าห่วงหนูนี่ เกิดกระทบกับเบบี้ของป๊าจะทำไง" ทั้งคู่ต่อล้อต่อเถียงกันเข้ามาในบ้าน ก่อนที่ร่างบางจะชะงักกึก เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

        "ยาย!! อึก~ " พัชชาโผ่เข้ากอดยายเฒ่าอย่างรวดเร็ว เธอซบหน้าลงพลางร้องไห้อย่างดีใจ เวลานี้เธอคิดถึงยายเธอมากที่สุด

        "พัชชา...ร้องไห้ทำไม หืมม ไม่ดีใจที่ยายมาหาหรอ" ยายหอมลูบหัวหลานสาวเบาๆ พลางกอดตอบด้วยความคิดถึง

        "ฮึก~ คิดถึงสิจ๊ะ คิดถึงมากๆเลย ยายมาได้ยังไง" เธอเงยหน้ามองยายหอมทั้งน้ำตา รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

        "ก็ผัวเอ็งให้คนไปรับมา" ยายหอมเอ่ยยิ้มๆ เธอรู้เรื่องหมดแล้วจากลีวาย ตอนแรกยอมรับว่าตกใจ ที่รู้ว่าหลานสาวท้อง แต่ลีวายก็แสดงความรับผิดชอบ และรับปากว่าจะรักและดูแลพัชชาให้ดีที่สุด ยายหอมเลยหายห่วง

        "ขอบคุณนะคะ" เธอหันไปยิ้มให้ลีวาย ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นคนด้านหลังยาย เมื่อตอนมาเธอมัวแต่ดีใจจนลืมสังเกต

        "หนูพัชชาใช่ไหม" หญิงวัยกลางคนเอ่ยถาม พลางส่งยิ้มไมตรีมาให้เธอ แม้จะอายุมากแล้วแต่คุณหญิงยังดูสาวและสวยอยู่เสมอ พัชชาพยักหน้าหงึกหงัก มองลีวายอย่างไม่เข้าใจ

        "ลุกมานี่สิ" ลีวายจูงมือพัชชาไปนั่งที่โซฟาข้างๆ หญิงวัยกลางคน " นี่ม๊า ม๊าครับ นี่พัชชาเมียผม"

        "แหม่ รู้แล้วแหละ ย้ำจริงๆ" คุณหญิงอาหมวยลี่ปลายตามองบุตรชายเล็กน้อย ก่อนจะหันมายิ้มกับหญิงสาว เหมือนจะเห็นแววหมาหัวเน่ามาแต่ไกล

        "เอ่อ สวัสดีค่ะ ขอโทษค่ะ หนูไม่ทันมอง" พัชชายกมือไหว้สวัสดี ก่อนจะลงไปนั่งที่พื้นเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร

        "ไม่เป็นไรจ้ะ ขึ้นมานั่งเถอะ กำลังท้องกำลังไส้นั่งพื้นจะลำบาก" คุณหญิงเอ่ยบอกเสียงนุ่ม รู้สึกถูกชะตากับเด็กสาวเหลือเกิน

        "ขอบคุณค่ะ" พัชชานั่งเกร็งอย่างทำตัวไม่ถูก

        "หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้มน่าเอ็นดู หนูอายุเท่าไหร่จ้ะ" คุณหญิงอาหมวยลี่ลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

        "สิบ..สิบเจ็ดค่ะ"

        "คุณพระ!" คุณหญิงยกมือทาบอกอย่างตกใจ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเด็กขนาดนี้ เธอหยิบยาดมขึ้นมาสูดหายใจเข้าปอดแรงๆ

        "ตาลี ได้เมียเด็กขนาดนี้ทำไมไม่บอก! ตายๆ จะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมเนี่ย" คุณหญิงสูดยาดมเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะมองหน้าพัชชาอย่างพินิจ

        "โถ่ม๊าา~ อย่าพูดแบบนี้สิ ผมดูแก่เลยนะ" ลีวายเข้ามาสวมกอดมารดาอย่างออดอ้อน เขาจะสนิทกับแม่มาก ส่วนพ่อจะขรึมๆ

        "แล้วนี่ตาลีโอไปไหนเนี่ย"

        "เห็นบอกไปหาเพื่อนครับ"

        "ให้มันได้แบบนี้ ป๊าม๊ากลับมาทั้งที ไม่เคยอยู่บ้านให้เห็นหน้า" คุณหญิงพูดอย่างเพลียๆกับลูกชายคนเล็ก วัยกำลังห้าว

        "แล้วป๊าไปไหนหรอครับ"

        "ถามหาฉันทำไม!" เสียงอันทรงพลังดังมาจากราวบันได พัชชาสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจเมื่อได้ยินเสียงโหดๆ ของลีซุน ร่างสูงสง่าเดินลงมาช้าๆ ก่อนจะล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

        "ไปสูบข้างนอกเลยนะ หนูพัชกำลังท้องกำลังไส้" คุณหญิงดุสามีเล็กน้อย

        "นี่มึงกล้าสั่งกูหรอหมวยลี่" ลีซุนมองหน้าภรรยาอย่างไม่พอใจ เขาไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่งกับเขา โดยเฉพาะต่อหน้าคนอื่น เป็นถึงประมุขของบ้านเชียวนะ

        "เออ!" สุดท้ายแล้วลีซุนก็ต้องเดินออกไปด้านนอก มีแวบนึงที่เขาปลายตามองพัชชา เธอหลบตาไม่กล้ามองตรงๆ รู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้เหลือเกิน

        "กลัวหรอ ไม่ต้องกลัว อาซุนเป็นแบบนี้แหละ อย่าถือสาเลย" คุณหญิงลูบหัวเธออย่างปลอบโยน

        "ค่ะ"

        "พาหนูพัชไปพักผ่อนได้แล้วไป กลับมาเหนื่อยๆ ตอนเย็นค่อยพาลงมาทานข้าว"

        "ครับม๊า" ลีวายและคุณหญิงพูดภาษาจีนกันสักพัก ซึ่งเธอฟังไม่ออก แต่ก็ไม่อยากใส่ใจมากนัก เพราะเป็นเรื่องของครอบครัวเขา ส่วนยายหอมก็ส่งยิ้มให้ และนั่งคุยกับคุณหญิงไปพลางๆ

        ลีวายพาพัชชากลับมาที่ห้องนอน เธอตรงไปอุ้มกระต่ายน้อยไว้ในอ้อมแขนก่อนจะฟัดไปมาด้วยความคิดถึง

        "ไม่ฟัดป๊าบ้างหรอ" ลีวายเดินเข้าไปนั่งใกล้ ก่อนจะกอดเอวบางหลวมๆ มองเมียเด็กที่เหมือนจะไม่สนใจเขาสักนิด

        "อื้อ ออกไปเลย เหม็น" พัชชาย่นจมูกเล็กน้อย เธอรู้สึกฉุนกลิ่นน้ำหอมจากเสื้อเขาต่างหาก

        "เหม็นตรงไหน ออกจะหอม" ลีวายยกแขนขึ้นดม แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเหม็นอะไรสักนิด

        "ป๊าา หนูเหม็น ไปอาบน้ำเลย" เธอดันหัวเขาออกจากไหล่มน

        "ใช่ซี้~ หมดประโยชน์แล้วหนิ" เขาแสร้งทำหน้าน้อยใจ

        "ขอบคุณค่ะ ที่พายายมาวันนี้" พัชชาหอมแก้มสากอย่างเอาใจ เธอขอบคุณจากใจจริง

        "ไม่ใช่แค่พามา แต่พามาอยู่ด้วยเลยต่างหาก" เขาเอ่ยยิ้มๆ ตอนแรกยายหอมไม่ยอมมา แต่เขาขอร้องอยากให้มาอยู่เป็นเพื่อนเธอ พัชชาจะได้ไม่เหงา ยายหอมห่วงบ้าน ซึ่งเขาก็ให้ข้อตกลงว่าระหว่างที่อยู่นี่ จะสร้างบ้านใหม่ให้ เพราะให้ขายยายหอมไม่ยอม

        "จริงหรอคะ" พัชชาฉีกยิ้มอย่างดีใจ แววตาเปล่งประกาย

        "จริงสิ ทำเพื่อเมียเลยนะ"

        "งื้อออ~ น่ารัก ขอบคุณนะคะ"

        "แล้วรักไหม" เขาถามอย่างสื่อความหมาย

        "ป๊าให้ยายมานอนกับหนูได้ไหม" แห้วว~ เธอไม่สนใจที่เขาถามสักนิด

        "ให้ยายมานอนแล้วป๊าจะนอนไหน" เอาสิ จะให้ผัวไปนอนข้างนอกซะแล้ว

        "ไม่รู้แหละ หนูจะนอนกับยาย"

        เขาถึงกับเอ๋อแดก เมียไล่นอนนอกห้องแล้วทีนี้ ตายๆ ชีวิตมาเฟียหรอวะ ลีวายคิดในใจ